Skarga kasacyjna oddalona. Zakaz wprowadzenia do obrotu produktu niespełniającego wymagań jakości handlowej w postaci fałszywego oznaczenia jako "mleko" – zgodny z prawem. Produkt nie spełniał definicji "mleka" z uwagi na obecność niepochodzących z mleka składników.

Zwolnienie funkcjonariusza i jego przeniesienie do innej jednostki Policji wymaga dostatecznie uzasadnionego rozstrzygnięcia, które uwzględnia zarówno interes służby, jak i interes indywidualny, unikając cech dowolności w uznaniu administracyjnym.

Decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego znajdującego się w dyspozycji Policji, zajmowanego bez tytułu prawnego, jest decyzją związaną, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, i nie podlega ocenie cywilnoprawnych potrzeb mieszkaniowych skarżącego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Biłgoraju nie dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, spełniając wymogi ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na wniosek zgodnie z posiadanymi danymi.

"Wyłącznym obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie informacji publicznej, którą faktycznie posiada. Brak informacji nie stanowi podstawy do uznania organu za bezczynnego, jeżeli uzasadni on swoją niemożność udostępnienia zgodnie z u.d.i.p.".

NSA oddala skargę kasacyjną J.S., uznając, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 14 listopada 2002 r., bowiem decyzjom tym nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.

Nieosiągnięcie zakładanego efektu ekologicznego oraz niedotrzymanie terminów realizacji działań w programach ochrony powietrza uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której wysokość winna uwzględniać stopień realizacji celu oraz okoliczności niedotrzymania terminów.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na niedostateczną ocenę stanu faktycznego i dowodowego w związku z odmową przyznania pomocy mieszkaniowej.

Bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpoznaniu zażalenia, trwająca prawie rok, stanowiła rażące naruszenie prawa, pomimo zwiększonego obciążenia organu administracyjnego, co prowadzi do utrzymania w mocy wyroku o jej uznaniu.

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób bez odpowiednich uprawnień oraz pojazdem niezgodnym z wymogami ustawy o transporcie drogowym jest prawnie uzasadnione. Skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT wymaga wykazania konkretnych przesłanek i czynności weryfikacyjnych przez organ, przy poszanowaniu zasady proporcjonalności i dokonania częściowego zwrotu przy niekwestionowanej części nadwyżki.

NSA orzekł, że brak rozstrzygnięcia o kosztach w orzeczeniu kolegium uniemożliwia wniesienie sprzeciwu do sądu powszechnego. Koszty postępowania muszą być rozstrzygnięte na podstawie art. 79 ust. 6 u.g.n., co stanowi integralną część orzeczenia aktualizacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przedłużenie terminu zwrotu VAT wymaga dokładnego wskazania przez organy podatkowe okoliczności uzasadniających przedłużenie oraz szczegółowego przedstawienia czynności weryfikacyjnych. Uchybienie tym wymogom stanowi podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut kasacyjny dotyczący braku zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. za bezpodstawny. Ustalono, że naruszenie polegające na umieszczeniu reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia nie było znikome i wymagało nałożenia kary pieniężnej.

Dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające jest udowodnienie wysokiego prawdopodobieństwa jej związku z warunkami pracy, a nie wykazanie wyłączności przyczyn zawodowych, co uzasadnia decyzje organów sanitarno-orzeczniczych. Skarga kasacyjna nieskuteczna.

Sąd kasacyjny prawidłowo oddalił skargę kasacyjną spółki, potwierdzając zasadność kary administracyjnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, przy czym postępowanie zakończono skutecznie przed upływem terminu przedawnienia.

Brak pieczęci imiennej na świadectwie autentyczności tytoniu nie uzasadnia odmowy jego uprzywilejowanego traktowania taryfowego, jeśli świadectwo spełnia inne wymogi wskazane w przepisach unijnych dotyczących poświadczania autentyczności produktu.

Postępowanie o umorzenie zaległości podatkowej wszczęte przed jej przymusowym wyegzekwowaniem nie staje się bezprzedmiotowe wskutek dokonania egzekucji w toku postępowania, co wymaga merytorycznego rozpoznania żądań podatnika.

Zapłata zaległości podatkowych w trakcie postępowania o udzielenie ulgi nie skutkuje automatycznym umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego; konieczna jest pełna ocena merytoryczna wniosku o ulgę według stanu faktycznego na moment jego wniesienia.