Wykonywanie transportu drogowego bez stosownej licencji oraz niespełnienie wymogów konstrukcyjnych dla przewozu okazjonalnego uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie naruszają zasady równości i swobody gospodarczej, zgodne są z Konstytucją RP i prawem UE.

Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS nie spełnia wymogów prawnych w zakresie uzasadnienia prawnego; nienależyte wyjaśnienie powodów nieprawidłowości stanowiska podatnika skutkuje uchyleniem części interpretacji dotyczącej skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

Wymóg załączenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego do dokumentacji cen transferowych nie został udowodniony prawnie przez organ; zatem uzasadnienie interpretacji indywidualnej musi jasno określać tok myślenia organu oraz wyjaśniać stosowanie prawa w przedstawionym stanie faktycznym.

W sprawach odmowy wydania uwierzytelnionej kopii dokumentu administracyjnego, zgodnie z art. 74 § 2 K.p.a., wnioskodawca musi wykazać "ważny interes strony"; brak precyzyjnego uzasadnienia skutkuje oddaleniem skargi. Doręczenie w formie elektronicznej jest zgodne z K.p.a.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, przy kalkulacji dotacji dla przedszkoli uwzględnia się jedynie wydatki na prowadzenie gminnych przedszkoli, co wyklucza wykorzystanie wydatków przeznaczonych dla szkół podstawowych. W związku z tym skarga kasacyjna została oddalona.

Brak połączenia spraw przez WSA Białystok nie narusza prawa, a decyzja ta nie miała znaczącego wpływu na wynik. Skarga kasacyjna oddalona, zgodnie z art. 184 p.p.s.a., a wyrok WSA pozostaje w mocy.

Brak połączenia spraw przez WSA nie stanowi uchybienia procesowego wpływającego na wynik sprawy. Uprawnienie do łączenia spraw pozostaje w gestii sądu i nie musi być wykorzystywane obligatoryjnie. Skarga kasacyjna nieskutecznie zarzuciła w tym zakresie naruszenie art. 111 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna dotycząca prawa do otrzymania dodatku węglowego została oddalona, gdyż nie wykazano trwałego zamieszkiwania w zgłoszonym budynku. NSA podtrzymał ustalenia, że nieruchomość nie stanowi centrum życiowego Skarżącej.

Umowy uznane za pozorne nie mogą stanowić podstawy do potrąceń podatkowych. Organy podatkowe winny wykazać nierzetelność faktur lub pozorność czynności prawnych w świetle wykładni art. 199a § 2 O.p. w zw. z art. 83 § 1 k.c.

Powszechne Towarzystwo Emerytalne zobowiązane jest udostępniać informacje publiczne zgodnie z u.d.i.p., jeśli odmienne zasady dostępu nie są określone ustawowo. NSA uchylił wyrok WSA z powodu niewłaściwego stosowania prawa materialnego.

W postępowaniu w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy badać istnienie materialnoprawnych podstaw roszczenia. Oct. 21 ust. 2 Konstytucji RP nie stanowi samodzielnej podstawy do ustalenia odszkodowania.

Działki wydzielone pod drogi wewnętrzne mogą być uznane za samodzielnie zagospodarowane, jeśli są racjonalnie wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem w decyzji podziałowej, co uprawnia ich wliczenie do wartości nieruchomości po podziale dla celów ustalenia opłaty adiacenckiej.

Interpretacja indywidualna musi jasno, jednoznacznie i kompleksowo uzasadniać negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, a braki w uzasadnieniu mogą prowadzić do jej uchylenia. Brak szczegółowych regulacji prawnych w interpretacji skutkuje naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej może być stwierdzona także przy nieznacznym przekroczeniu ustawowego terminu, stanowiąc naruszenie prawa dostępu do informacji publicznej, aczkolwiek nie każde opóźnienie stanowi rażące naruszenie prawa.

Zaskarżonemu wyrokowi sądu pierwszej instancji zarzuca się niepełne odniesienie się do wszystkich zarzutów, brak weryfikacji istnienia zaległości podatkowej oraz błędne traktowanie postanowienia o zaliczeniu wpłaty jako aktu czysto formalnego. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zobowiązując do pełnej analizy prawnej zarzutów dotyczących formalności i materialności postanowienia o zaliczeniu wpłaty na zaległość podatkową.

Wniesione przez skarżącego dowody i okoliczności nie spełniają warunków uzasadniających wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzja Szefa Urzędu, wsparta orzecznictwem sądowym, jest zgodna z prawem i została prawidłowo utrzymana w mocy przez wojewódzki sąd administracyjny.