Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest uzasadniona, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie. NSA potwierdził, że nieustanowienie zarzutu egzoneracyjnego obciąża członka zarządu.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki istnieje w przypadku niewykazania spełnienia przesłanek egzoneracyjnych w art. 116 O.p., w szczególności braku we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o upadłość spółki, przy utrzymującej się przez trzy miesiące niewypłacalności spółki.

Po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu organ odwoławczy zobowiązany jest merytorycznie odnieść się do jej zasadności i skutków możliwości zabezpieczenia, otwierając drogę do sądowej kontroli decyzji umarzającej postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że bezczynność Wojewody Śląskiego przy rozpatrywaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, uchylając wyrok WSA w tej części oraz zmieniając rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania.

Zintegrowany plan inwestycyjny może służyć jako podstawa lokalizacji elektrowni wiatrowych, traktowany jako forma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie decyzji nadzorczych wymaga interpretacji przepisów zgodnie z intencją ustawodawcy oraz pełną wykładnią systemową.

Wartość budowli może być określona według wartości odtworzeniowej, jeśli nie istnieją porównywalne transakcje rynkowe, a stosuje się metody zgodnie z przepisami prawymi. Skarga kasacyjna niewykazująca błędów w stanie faktycznym lub prawnym zostanie oddalona.

Sąd uznaje, że dla odpowiedzialności członka zarządu z art. 116 O.p. kluczowe jest terminowe złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Niewypłacalność spółki musi być oceniana na gruncie art. 11 ust. 1 i 1a Prawa upadłościowego, a nie wskutek analizy ekonomicznej.

Decyzje organów badanych po wygaśnięciu 8-letniego okresu przedawnienia określonego w rozporządzeniu Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 są nieważne. Skarga kasacyjna Prezesa ARiMR, zawierająca niezasadne zarzuty, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Organy celne prawidłowo zweryfikowały i nałożyły właściwe cło antydumpingowe oraz podatek od towarów i usług, uwzględniając zgłoszenia celne o nieprawidłowym pochodzeniu towarów, co NSA w pełni potwierdził, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną; istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji nie jest warunkiem negatywnym.

Brak podstaw do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; zgłoszenie celne nie spełniało wymogów formalnych uzasadniających zerową stawkę cła antydumpingowego wobec proceduralnych i materialnych naruszeń prawa.

Oddalenie skargi kasacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o określeniu kwoty podatku od towarów i usług związaną z weryfikacją zgłoszenia celnego, zarzuty naruszenia prawa materialnego i proceduralnego nie wykazały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Przepisy art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy należy interpretować jako mające zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, co obliguje organy do przestrzegania terminów postępowań administracyjnych w sprawach zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego UE.