Numer telefonu, będący w posiadaniu administratora danych, nie stanowi danych osobowych, o ile nie można go przypisać do konkretnej osoby fizycznej bez nieproporcjonalnego wysiłku. Przetwarzanie takiego numeru nie wymaga podstawy prawnej wynikającej z RODO, gdy brak jest dostępnych sposobów na jednoznaczną identyfikację osoby nim korzystającej.

Decyzja organu nie może przewidywać zmiany prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z mocą wsteczną, gdyż konstytutywna natura decyzji wyklucza skutki ex tunc, a możliwa jest tylko zmiana aktu z mocą od daty wydania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że weryfikacja zgłoszenia celnego oraz obciążenie skarżącej spółki obowiązkiem uregulowania należności celno-podatkowych nastąpiło zgodnie z prawem, a zarzuty kasacyjne co do błędnej oceny dowodów i wykładni przepisów były nieuzasadnione.

Opieka sprawowana nad osobą niepełnosprawną musi wykluczać możliwość podjęcia pracy, aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres opieki wykonywanej przez skarżącą tego nie czyni, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Opiekun osoby niepełnosprawnej traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z chwilą nabycia przez podopiecznego prawa do świadczenia wspierającego. Świadczenia wypłacone w czasie, gdy osoba wymagająca opieki nabyła prawo do świadczenia wspierającego, są nienależne i podlegają zwrotowi.

Działania podatnika w zakresie struktury działalności gospodarczej, zmierzające do optymalizacji podatkowej poprzez pełne odliczenie VAT w ramach formalnych wymogów, nie mogą być uznane za nadużycie prawa, jeśli mają one rzeczywiste gospodarcze uzasadnienie.

Numer telefonu, bez powiązania z dodatkowymi informacjami umożliwiającymi identyfikację osoby fizycznej, nie stanowi danych osobowych w rozumieniu RODO, chyba że istnieje rzeczywista możliwość rozsądnie prawdopodobnego wykorzystania tych danych do jednoznacznej identyfikacji.

Numer telefonu nie stanowi danych osobowych w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO, jeżeli samodzielnie nie umożliwia identyfikacji osoby fizycznej, zaś posiadanie go nie gwarantuje pozyskania informacji identyfikacyjnych.

Protokół z posiedzenia Komisji Kodyfikacyjnej Ustroju Sądownictwa i Prokuratury stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku, gdy strona postępowania administracyjnego żąda dostępu do akt i dokumentów tego postępowania, zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie ustawy o dostępie do informacji publicznej.