Organizacja społeczna nie może zostać dopuszczona na podstawie art. 31 k.p.a. do postępowania o pozwolenie na budowę, jeżeli postępowanie to nie wymaga udziału społeczeństwa w rozumieniu art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego. Prawomocny wyrok wydany w sprawie dotyczącej tej samej inwestycji wiąże inne sądy i organy co do rozstrzygniętych w nim ocen prawnych i ustaleń objętych jego mocą wiążącą.

W razie ponownego uchylenia decyzji wydanej po wcześniejszym wyroku kasatoryjnym sąd administracyjny nie może poprzestać na ogólnym stwierdzeniu niewykonania wskazań z art. 153 p.p.s.a. Powinien skonfrontować te wskazania z czynnościami i ustaleniami podjętymi przez organ oraz sformułować własne, jednoznaczne i wykonalne zalecenia, pozwalające na zgodne z prawem ponowne załatwienie sprawy.

Przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym na publiczny plac miejski, komunikację pieszą i organizację imprez masowych co do zasady wyklucza pogodzenie z nim wyłącznego korzystania przez przyszłego użytkownika wieczystego w rozumieniu art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego; funkcja uzupełniająca ogólnodostępnego parkingu podziemnego nie niweluje tej przeszkody. Sam sposób ukształtowania KRS nie uzasadnia

Dla oceny, czy przewoźnik ponosi odpowiedzialność za niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, kluczowy jest protokół kontroli drogowej, który stanowi dowód mający moc dokumentu urzędowego. Niedopełnienie tego obowiązku przez przedsiębiorcę uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 14 września 2017 r. złożony po upływie miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a., pomimo istnienia wcześniejszej wiedzy strony o wydaniu decyzji, jest prawnie spóźniony, co uzasadnia umorzenie postępowania wznowieniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej J.W., uznając oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego za zgodne z prawem, ze względu na brak wystarczającego uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi postępowania.

Skarga kasacyjna dotycząca przywrócenia terminu na wniesienie odwołania została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było wiarygodnych dowodów uprawdopodabniających okoliczności uzasadniające przywrócenie tego terminu.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym była zasadna, gdyż organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że przewóz był wykonywany na zlecenie skarżącej spółki, pomimo zastrzeżeń dotyczących dokumentacji protokołu kontroli.

Odmowa przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest uzasadniona w sytuacji, gdy strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu oraz nie przedłożyła dowodów na twierdzone przeszkody.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem ma charakter obiektywny i administracyjny, a nie wykazanie przez zarządzającego przesłanek egzoneracyjnych skutkuje utrzymaniem kary pieniężnej za naruszenia czasu pracy kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż prawidłowo utrzymano w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz nałożone kary pieniężne za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odrzucając skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną.

Zwolnienie od opodatkowania dywidendy zgodnie z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. wymaga bezpośredniego posiadania co najmniej 10% udziałów w kapitale spółki płatnika przez rzeczywistego właściciela dywidendy; nie jest dopuszczalne zastosowanie koncepcji "look-through approach" w celu przenoszenia warunków zwolnienia pomiędzy podmiotami.

Przepis art. 73aa ust. 5a pkt 5 P.r.d., w brzmieniu nadanym nowelizacją z 7 listopada 2025 r., wyłącza Skarb Państwa z obowiązku rejestracji pojazdu przejętego wskutek przepadku. Wszczęte, ale niezakończone postępowania administracyjne obejmują tę zmianę, co czyni dalsze postępowanie bezprzedmiotowym.