Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że data przedawnienia zobowiązania podatkowego, przyjęta przez prawomocne orzeczenia, jest wiążąca, a zobowiązanie wygasło z mocy prawa z dniem 9 czerwca 2017 r. Pomimo podniesionych zarzutów kasacyjnych, sąd nie dostrzega naruszeń prawa procesowego uzasadniających eliminację zaskarżonego orzeczenia.

W przypadku, gdy cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany przed dniem 1 stycznia 1998 roku, wówczas przepisy art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mają zastosowania, co wyklucza obowiązek zwrotu nieruchomości.

Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez dokumentowanego prawa zarządu powoduje jej przekształcenie z mocy prawa w mienie komunalne właściwej gminy z dniem 27 maja 1990 roku.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok łączny celem prawidłowego wymierzenia kary łącznej, wskazując na konieczność stosowania współczynnika redukcyjnego dla zbiegu kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bezwzględnego pozbawienia wolności.

Adresat decyzji o rozbiórce musi być wybrany tak, by zapewnić jej wykonalność. Możliwe jest solidarne nałożenie obowiązku na inwestora oraz właścicieli obiektu zgodnie z art. 52 P.b., przy czym kwestia ta powinna być przedmiotem uzupełniającego postępowania administracyjnego.

Decyzja organu administracyjnego o odmowie udostępnienia informacji publicznej, powołującej się na tajemnicę przedsiębiorcy, musi zawierać szczegółowe uzasadnienie dotyczące wartości gospodarczej informacji oraz podjętych działań w celu ich ochrony. Brak takiego uzasadnienia skutkuje uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki umorzenia opłaty produktowej z uwagi na pandemię COVID-19, nie zostały spełnione przez spółkę, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. Uznaniowy charakter decyzji organów podatkowych pozostaje poza kontrolą sądową.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wyklucza wymierzenie grzywny, jeśli brak działania nie nastąpił z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a. musi odnosić się do okoliczności faktycznych i środków dowodowych istniejących przed rozstrzygnięciem sprawy i dotyczących tej samej materii oraz stron.