Profile aluminiowe przeznaczone do wykończeń nie klasyfikują się jako części konstrukcyjne. Nie podlegają kodowi TARIC 7610, lecz 7604 29 90 90, co uzasadnia prawidłowość celnych i podatkowych decyzji organów administracyjnych.

Sąd kasacyjny uznaje za prawidłową klasyfikację taryfową importowanych towarów dokonaną przez organy celne i podtrzymuje decyzję administracyjną oraz wyrok sądu I instancji, nie stwierdzając fundamentalnych naruszeń przepisów prawa celnego oraz procesowego, wpływających na wynik sprawy.

Kształtowniki aluminiowe, będące przedmiotem zgłoszenia celnego, prawidłowo zaklasyfikowano do kodu TARIC 7604 29 90 90, jako towary nieprzygotowane do zastosowania w konstrukcjach; wprowadzenie cła antydumpingowego w wysokości 32,1% było zgodne z rozporządzeniami UE.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadną decyzję sądu pierwszej instancji w zakresie konieczności dokładnego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy i wymaga od organów podatkowych zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, kluczowego dla ustalenia indywidualnego wpisu nieruchomości do rejestru zabytków i zastosowania ewentualnego zwolnienia podatkowego.

Organ podatkowy nie może zaniechać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich istotnych dokumentów, w tym stanowisk organów ochrony zabytków, przy ustalaniu prawa do zwolnienia podatkowego. Niespójności w dokumentacji muszą być wyjaśnione.

Zgodność decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlany z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznaje się przez Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową, wobec czego oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną. Przyjęto, że brak terminowego uzupełnienia braków projektu nie musi skutkować obligatoryjną odmową decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, były zgodne z prawem, a zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazały uchybień w postępowaniu administracyjnym ani sądowym, uzasadniając tym samym oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za zgodne z prawem orzeczenia organów niższej instancji o nałożeniu kary za brak opłaty elektronicznej podczas przejazdu drogą krajową przez skarżącego jako właściciela pojazdu.

Kara pieniężna za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej pozostaje obowiązkowa w przypadku nieudowodnienia prawidłowego korzystania z pojazdu. Sądy administracyjne nie są zobligowane do uwzględniania okoliczności, które strona skutecznie nie udowodniła.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego skutkuje obowiązkowym zawieszeniem postępowania podatkowego według art. 201 § 1 pkt 7 o.p., co wyklucza swobodę organu w decydowaniu o jego dalszym prowadzeniu, mając na celu zapewnienie jednorodności procedur i trwałości decyzji.

Skarżący nie został uprawniony do zasiłku celowego, gdyż nie współpracował z instytucjami pomocy społecznej, co naruszyło przepisy ustawy o pomocy społecznej, zgodne z zasadą pomocniczości.

Zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi poprzez umieszczenie reklamy skutkuje nałożeniem kary zgodnie z przepisami o drogach publicznych, a materiał dowodowy przedstawiony w postępowaniu administracyjnym może być wystarczający do potwierdzenia takiego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Gminy S. z powodu formalnych wad w zarzutach i braku podstaw kasacyjnych, uznając prawidłowość merytorycznej oceny projektu przez Zarząd Województwa Łódzkiego.

Wytyczne Ministra Rolnictwa nie mają charakteru powszechnie obowiązującego i nie mogą stanowić podstawy dla decyzji administracyjnych, jeśli stoją w opozycji do przepisów powszechnie obowiązujących.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie; uchwała o planie zagospodarowania przestrzennego nie naruszała prawa własności, a wprowadzone ograniczenia były racjonalne i zgodne z zasadą proporcjonalności. Władztwo planistyczne gminy mieściło się w granicach prawa, uwzględniając interesy prywatne i społeczne.

Właściciel pojazdu ponosi odpowiedzialność administracyjną za nieuiszczenie opłaty elektronicznej przy przejeździe drogą krajową, jeśli nie przedstawi dowodów wskazujących na legalne użyczenie pojazdu, zwłaszcza w przypadku niewykazania obecności rzekomego użytkownika w kraju.