W sytuacji zakończonych robót budowlanych, obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanej inwestycji może być nałożony na właściciela nieruchomości, nawet jeśli nie był inwestorem. Zaskarżony wyrok WSA wymaga ponownego zbadania w kontekście aktualnego brzmienia art. 52 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Roboty budowlane obejmujące montaż dodatkowych anten i urządzeń na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej traktowane są jako jej rozbudowa, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszone działania nie mieszczą się w kategorii instalacji zwolnionych z tego obowiązku.

Zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym nie może być oparte na zeznaniach świadków, a jedynie na dokumentach w zasobach organu. NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o odmowie wydania zaświadczenia z powodu braku dokumentacji potwierdzającej pracę.

Budowa pomostu na Jeziorze N. wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a jej brak uzasadnia wniesienie sprzeciwu przez organ administracji zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wykonywanie przewozu osób bez wymaganej licencji oraz pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, z wykorzystaniem aplikacji pośredniczącej, stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Gmina, której organ wydał decyzję administracyjną, nie może być uznana za stronę postępowania niespornym w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jednostce samorządu nie przysługuje legitymacja do inicjowania postępowań nadzwyczajnych dotyczących decyzji własnego organu.

Przed odwołaniem dyrektora instytucji kultury konieczne jest zasięgnięcie opinii stowarzyszeń twórczych i zawodowych zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.k. Pominięcie tego obowiązku stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji odwołującej z funkcji. Organ nadzoru może interweniować przy sprzeczności z przepisami prawa.

Brak zapewnienia obligatoryjnej obrony w przypadku przesłanek psychicznych to naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; sprawa do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy nakładaniu kar na podstawie ustawy SENT, a wezwanie do stawienia do kontroli jest prawidłowe, gdy przesłane z numerem referencyjnym. Skarga kasacyjna U. w T., L. została oddalona.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika można nałożyć karę pieniężną za niezapewnienie ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towary. Kara 10.000 zł jest proporcjonalna i nie narusza interesu publicznego, nawet przy formalnym naruszeniu.

Rekultywacja wykonywana na gruncie nieprzeznaczonym na działalność gospodarczą, przez właściciela nieprowadzącego takiej działalności, nie stanowi jej elementu w świetle u.p.o.l., co potwierdza brak podstaw do zmiany decyzji organu niższej instancji.

Członek organu zarządzającego ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, mimo braku jego czynnego udziału, jeżeli pełnił funkcję w czasie ujawnienia działania bez koncesji. Ostateczność decyzji przeciwko spółce determinuje wykładnię.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. Kontrola przewozu towarów jest odrębna od kontroli podatkowej.

Przesyłka zawierająca akty administracyjne doręczona podatnikowi na adres w Estonii spełniała wymogi prawidłowego doręczenia zgodnie z krajowym prawem pocztowym oraz międzynarodowymi regulacjami pocztowymi, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Egzekucja ze środków na rachunku bankowym współmałżonka zobowiązanego jest dopuszczalna, jeżeli środki te stanowią majątek wspólny, a skarżący nie wykaże ich przynależności do majątku odrębnego; dotacje nie korzystają z wyłączenia spod egzekucji, jeśli nie są na wyodrębnionym rachunku.

Działka nr [...] objęta była inwestycją, co uzasadniało status K.M. jako strony w postępowaniu. Umorzenie postępowania było niezasadne wobec niedostatecznego uwzględnienia interesów stron i błędnych ustaleń faktycznych.