Skarga kasacyjna P. S.A. w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości została oddalona wobec braku usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa, przy uwzględnieniu zasad dyspozycyjności i granic skargi kasacyjnej.

Z uwagi na art. 72a ustawy Prawo budowlane, postępowania w zakresie utrzymania obiektów budowlanych wszczynane są z urzędu, co wyklucza możliwość ich wszczynania na wniosek osoby powołującej się na interes prawny.

Pismo organu administracyjnego, które nie zawiera rozstrzygnięcia władczego ani nie rozstrzyga kwestii merytorycznej, nie jest postanowieniem, na które przysługuje zażalenie. Niedopuszczalność zażalenia wynika z braku prawnej możliwości zaskarżenia dokumentu o charakterze informacyjnym.

Odmowa umorzenia nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych była zasadna, gdyż na gruncie art. 30 ust. 9 u.ś.r. żadne szczególnie uzasadnione okoliczności nie uzasadniały wyjątkowego zastosowania tej ulgi, a decyzja organów była prawidłowa i pozbawiona wad.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę na czynności egzekucyjne nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Proceduralne uchybienia nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, a zastosowane środki egzekucyjne były zgodne z prawem.