p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

Wprowadzenie dodatkowego warunku zastosowania 0 proc. stawki podatku od towarów i usług

p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

p o s t a n a w i a: na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 oraz z 2005 r. Nr 169, poz. 1417) umorzyć postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.

p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Zgoda na widzenie z osobą tymczasowo aresztowaną

postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Na gruncie art. 42 ust. 1 Konstytucji nie jest wykluczone posługiwanie się w prawie karnym przepisami blankietowymi, w tym odsyłającymi do przepisów rangi podustawowej.

Zbędne jest dokonywanie ponownej oceny zgodności tego samego przepisu z identycznie określonymi wzorcami kontroli.

Jednym z podstawowych wymogów nałożonych przez ustawodawcę na podmiot występujący ze skargą konstytucyjną jest obowiązek wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, i w jaki sposób - jego zdaniem - zostały naruszone przez przepisy uczynione przedmiotem wnoszonej skargi konstytucyjnej.

Powołanie się na naruszenie zasad wynikających z art. 19 Konstytucji nie spełnia warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, co uzasadnia odmowę nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej.

Asesor komorniczy nie ma konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do bycia komornikiem, a art. 60 Konstytucji nie gwarantuje przyjęcia do służby publicznej, gwarantuje zaś każdemu obywatelowi, korzystającemu z pełni praw publicznych, prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach.

Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie odmawia zdolności skargowej podmiotom, które wykonują władztwo publiczne, na przykład komornikom, gminom jako publicznym osobom prawnym sprawującym władzę publiczną w zakresie powierzonych im zadań, jednoosobowym spółkom Skarbu Państwa, Samodzielnym Publicznym Zakładom Opieki Zdrowotnej.

Cel publiczny bowiem, to cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. Skoro art. 21 ust. 2 Konstytucji uzależnia dopuszczalność wywłaszczenia między innymi od dokonania go na cele publiczne, to niepodobna twierdzić, że wyzucie z własności dla budowy i utrzymania obiektów ochrony zdrowia - posiadających „pierwiastek publiczny” - narusza w tym zakresie wskazany

postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Podstawowym obowiązkiem nałozonym przez ustawodawcę na podmiot występujący ze skargą konstytucyjną jest wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, i w jaki sposób - jego zdaniem - zostały naruszone przez przepis zakwestionowany w skardze konstytucyjnej.

Skoro podstawą nałożenia mandatu była uprzednia zgoda skarżącego i dobrowolne przyznanie się do popełnienia wykroczenia, to oczywiście bezzasadne są zarzuty wskazujące na pozbawienie go prawa do ustalenia winy jednostki.

Trybunał umarza na posiedzeniu niejawnym postępowanie, jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne lub niedopuszczalne. Taki stan rzeczy ma niewątpliwie miejsce, gdy zaskarżony przepis prawny był już przedmiotem kontroli jego zgodności z Konstytucją w innej sprawie rozpoznawanej przez Trybunał.

W sprawach rozpatrywanych w trybie postępowania cywilnego dla wyczerpania drogi prawnej warunkiem koniecznym i wystarczającym jest uzyskanie merytorycznego orzeczenia sądu II instancji.