Decyzja organu organu I instancji ustalająca opłatę podwyższoną w odniesieniu do kopaliny wydobytej bez koncesji w okresie do 31 grudnia 2020 r. jest zgodna z prawem, a skarga kasacyjna dotycząca przedawnienia i wysokości opłaty jest niezasadna.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim nie pozostawał w bezczynności wobec wniosku o udostępnienie informacji, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zaskarżony wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność organu odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, ponieważ dostarczył stosowne odpowiedzi w zakresie pytań będących informacją publiczną, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Skarga nie wykazała uchybień uzasadniających jej uwzględnienie.

NSA uchyla wyrok WSA w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały planistycznej dotyczącej działek o szerokości poniżej 11 m z powodu uchybień proceduralnych, i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając pełny materiał dowodowy i argumentację gminy.

Zastosowanie art. 49 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest prawidłowe, jeżeli liczba stron przekracza 10, a zawiadomienie za pomocą obwieszczenia skutecznie wypełnia obowiązek powiadomienia stron o decyzji, nie pozbawiając ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Skarga kasacyjna na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z 2020 roku podlega oddaleniu ze względu na brak wykazania rażącego naruszenia prawa oraz niezasadność zarzutów na wyrok sądu pierwszej instancji.

Umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego było prawidłowe z uwagi na utratę statusu funkcjonariusza przez skarżącego, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym.

W przypadku niezrealizowania przez podmiot odbierający odpady wymaganego poziomu recyklingu, podlega on karze pieniężnej obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przy czym odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny.

Podmiot odbierający odpady komunalne, który nie osiąga wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, podlega karze pieniężnej obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. NSAi potwierdza, że prawidłowe ustalenie poziomu recyklingu na podstawie danych przedstawionych w sprawozdaniu rocznym obciąża podmiot składający sprawozdanie. Skarga kasacyjna oddalona.

Przepis art. 32 ust. 1 u.m.p.o. w zw. z art. 3 ust. 1 lit b) iv) rozporządzenia nr 1013/2006 uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na odbiorcę, który przyjął nielegalnie przemieszczane odpady, albowiem naruszenie przepisów nie może być oceniane jako znikome, szczególnie w kontekście międzynarodowej ochrony środowiska.

Stacja kontroli pojazdów spełniająca techniczne wymagania może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdu, zgodnie z zasadami określonymi przez dyrektywę 2014/47/UE. Przeprowadzenie takiej kontroli na stacji jest zgodne z prawem, jeśli nadzoruje ją uprawniony inspektor.

Zmiana terminu likwidacji szkoły nie stanowi nowej sprawy administracyjnej; organy administracyjne są związane wcześniejszym wyrokiem sądowym, co uniemożliwia wydanie nowej negatywnej opinii bez uwzględnienia wyników wcześniejszego postępowania sądowego.

Realizacja prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie wymaga inicjatywy strony w postaci formalnego wniosku, a brak skutecznego działania ze strony wnioskodawcy wyklucza uznanie przewlekłości postępowania z winy organu administracyjnego.