Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego z naruszeniem właściwej kwalifikacji czynu celem zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi naruszenie praw podatnika. Cel zawieszenia musi być poparty uzasadnioną kwalifikacją prawną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną, nie znajdując naruszeń prawa materialnego ani procesowego mogących zmienić decyzję o konieczności zwrotu dotacji uznanej za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.

Samo posiadanie przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomości może uzasadniać kwalifikację tych nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, jeśli AMW prowadzi taką działalność, a nieruchomości mogą potencjalnie służyć tej działalności.

Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie ustalenia opłaty planistycznej wskutek wzrostu wartości nieruchomości została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko, iż operat szacunkowy nie zawierał uchybień formalnych, a jego ocena leży w gestii rzeczoznawców majątkowych, co wyklucza interwencję sądu w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o przyznaniu płatności bezpośrednich R.R. była wydana z naruszeniem prawa, dlatego utrzymuje się w mocy decyzję zobowiązującą do zwrotu środków przyznanych z tego tytułu. Brak podstaw prawnych do uznania przedawnienia roszczenia ani do przyjęcia dobrej wiary skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak wykazania przez stronę interesu prawnego, o którym mowa w art. 73 § 2 KPA, uzasadnia odmowę wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt administracyjnych.

Udostępnianie obiektów budowlanych przewoźnikom kolejowym w kontekście zwolnienia podatkowego należy rozumieć według regulacji praw nie tylko jako fizyczne oddanie infrastruktury, lecz także poprzez ustawowe świadczenie usług, co wymaga dogłębnego badania stanu faktycznego przez organ podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest zgodna z prawem, gdyż na datę jej wydania ustąpiły przesłanki zawieszenia, a zarzuty skargi kasacyjnej nie były oparte na konkretnych przepisach prawa proceduralnego.

Świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy wykluczają się wzajemnie. By uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, należy wyraźnie i bezwarunkowo zrezygnować z pobierania konkurencyjnego zasiłku. Świadczenie nie może być przyznane wstecz.

Rozstrzyganie o odpowiedzialności solidarnej rozwiedzionego małżonka musi respektować pięcioletni termin przedawnienia, zaś uchylenie decyzji jest uzasadnione błędną wykładnią prawa. Upływ tego terminu uniemożliwia wydanie nowej decyzji przez organ odwoławczy po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej.

Sama potrzeba posiadania uwierzytelnionych odpisów dokumentów nie wypełnia przesłanki ważnego interesu strony z art. 73 § 2 k.p.a. NSA oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że strona musi wykazać szczególne uzasadnienie uzyskania takich dokumentów.

Sąd administracyjny przyjął, że organ, udzielając odpowiedzi na pytania wnioskodawcy w zakresie, jaki wynika z jego kompetencji ustawowych, działał w zgodzie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez co jego postępowanie nie nosiło znamion bezczynności.

Burmistrz miasta wprowadzając budynek do GEZ musi zapewnić właścicielowi możliwość udziału w decyzji, w przeciwnym razie czynność ta może zostać uznana za bezskuteczną, co potwierdza ochrona konstytucyjnego prawa własności prywatnej.

Odwołanie dyrektora instytucji kultury przed upływem kadencji jest zgodne z prawem, jeśli naruszenie przepisów prawa, potwierdzone właściwym orzeczeniem, spełnia ustawowe przesłanki, a postępowanie administracyjne spełnia wymogi formalne.

Skarga kasacyjna na decyzję organu podatkowego została oddalona z uwagi na niesformalizowaną konstrukcję zarzutów i brak usprawiedliwionych podstaw. NSA podtrzymał obowiązek ustalenia podstaw prawnych decyzji, uznając zabezpieczenie na majątku podatnika za prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych na majątku podatnika, wynikająca z domniemanego użycia fikcyjnych faktur, jest prawidłowa w świetle art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zasada uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania została prawidłowo zastosowana.