Decyzja administracyjna o odmowie ochrony międzynarodowej cudzoziemcowi z Czeczenii została uchylona z uwagi na brak właściwego uzasadnienia i nieprzeprowadzenie kompletnych dowodów, co narusza art. 18a ustawy o ochronie cudzoziemców; wymagane jest ponowne postępowanie.

Sąd administracyjny oddala skargę kasacyjną ZUS, uznając, że przepisy art. 15 § 1 u.p.e.a. mają pierwszeństwo przed regulacjami rozporządzenia w zakresie rozliczania wpłat składkowych, gdy płatnik, stosując się do upomnienia, reguluje konkretne należności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe działania organów celno-skarbowych, które na podstawie dostępnych dowodów, odmówiły zastosowania zerowej stawki cła antydumpingowego z uwagi na błędne określenie pochodzenia towaru przez importera.

Stanowisko organu administracji publicznej było zgodne z wymogami prawa; wydanie decyzji w wyznaczonym terminie wyklucza zarzut niewykonania wyroku sądu administracyjnego. Zarzuty kasacyjne nie znajdują podstaw prawnych i należy je oddalić.

W sprawach świadczeń pielęgnacyjnych, do których złożono wniosek o niepełnosprawność przed 31 grudnia 2023 r., należy stosować przepisy dawne, mimo późniejszego złożenia wniosku o samo świadczenie, o ile wniosek ten mieści się w ustawowym terminie trzymiesięcznym.

Decyzja o pozwoleniu na budowę przy znacznych zmianach w układzie obciążeniowym wymaga należytego wyjaśnienia niejasności i zgodności z przepisami przeciwpożarowymi i sanitarnymi.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki powstaje, gdy nie zgłoszono we właściwym czasie wniosku o upadłość lub nie wykazano okoliczności wyłączających winę, co uzasadnia utrzymanie tej odpowiedzialności, jeśli istnieją przesłanki niewypłacalności spółki.

Decyzja administracyjna odmawiająca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oparta na faktycznym stanie pokrycia terenu roślinnością leśną, znajduje podstawę prawną w przepisach o ochronie środowiska, niezależnie od ewidencyjnej klasyfikacji terenu.

Nie stwierdza się naruszenia przepisów ustawy o sporcie w decyzji Ministra Sportu i Turystyki, gdy odniesienia w statucie do wymogów międzynarodowych są uzasadnione, a ewentualna działalność gospodarcza członków zarządu podlega ocenie po uzyskaniu osobowości prawnej przez związek.

W odniesieniu do naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, kara pieniężna nie może być multiplicowana na podstawie sumowania jednostkowych naruszeń, o ile nie wynika to wprost z odpowiednich regulacji prawnych.

Wniesienie odwołania po upływie 14 dni od doręczenia decyzji, zgodnie z art. 129 k.p.a., skutkuje jego bezskutecznością oraz ostatecznością decyzji. Okoliczności osobiste stron nie wpływają na ustawowy bieg terminu odwoławczego.

Informacje dotyczące warunków korzystania z oprogramowania zakupionego z funduszy publicznych przez GUS są informacją publiczną zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej i transakcje takie podlegają ujawnieniu, niezależnie od celów prywatnych wnioskodawcy.

Kumulowanie kar pieniężnych za naruszenia w transporcie drogowym jest dopuszczalne, o ile wynika z regulacji prawnej. Stwierdzone przez sąd pierwszej instancji uchybienia nie wpływają na wynik postępowania, gdy zasadnicza kwota kary pozostaje w granicach ustawowego ograniczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w zakresie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie uznając, iż działał z rażącym naruszeniem prawa. NSA uchylił wyrok WSA w części dotyczącej rażącego naruszenia prawa i oddalił w pozostałym zakresie.

Skarga kasacyjna Wojewody Wielkopolskiego nie zasługuje na uwzględnienie; skarga na przewlekłość postępowania była dopuszczalna. Artykuł 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na oczywistą sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.