Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało jej oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dostęp do drogi publicznej musi być zapewniony prawnie i faktycznie, zaś planowane przez gminę drogi nie spełniają tego wymogu. W związku z tym, decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu inwestycji jest zgodna z prawem.

Podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne, który nie dysponuje prawem do nieruchomości, na której zainstalował infrastrukturę, nie ma interesu prawnego jako strona w postępowaniu o udzielenie zgody na rozbiórkę budynku.

Działania podatnika w zakresie przygotowania i sprzedaży działek nie stanowią działalności gospodarczej, lecz mieszczą się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, co wyklucza obowiązek rozliczenia podatku VAT, nawet przy formalnym przygotowaniu działek do sprzedaży.

Nieruchomości pozostałe po likwidacji linii kolejowych, związane z działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu na zasadach przewidzianych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą i nie podlegają zwolnieniu jako pasy drogowe dróg publicznych.

W sprawach o dostęp do informacji publicznej, sąd musi opierać się na aktach administracyjnych; nieudostępnienie wniosku w aktach państwowych prowadzi do uchylenia orzeczenia dotyczącego bezczynności organu administracyjnego.

W sprawie podatku dochodowego za 2016 r., przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzonej w połowie roku, nie mogą być stosowane wstecz, ze względu na zasady niedziałania prawa wstecz i pewności prawa.

Skarga kasacyjna wniesiona przez M.O. od wyroku WSA w Krakowie została oddalona przez NSA z uwagi na brak naruszenia prawa materialnego oraz postępowania, co potwierdza zgodność wyroku z przyjętymi zasadami legalności decyzji administracyjnej.

NSA uznał, że przedłużanie terminu zwrotu VAT musi być należycie uzasadnione przez organ podatkowy, wskazując konkretne czynności weryfikacyjne i czas ich realizacji. Przedłużenie nie może służyć opóźnianiu zwrotu środków bez dostatecznego uzasadnienia wątpliwości organu.

Niewprowadzenie do obrotu artykułów spożywczych, które poprzez brak zgodności z wymaganiami jakości handlowej oraz oznakowanie mogą wprowadzać konsumenta w błąd, jest zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.