Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle prawa materialnego dotyczącego specustawy drogowej, nie uznaje przymiotu strony dla cesjonariusza wierzytelności odszkodowawczej z tytułu przelewu, zgodnie z art. 12 ust. 4f, potwierdzając zakreślony krąg uprawnionych jako wyczerpujący.

Nieprzedstawienie przez Polskie Koleje Państwowe S.A. stosownych decyzji lub umów uprawniających do zarządu gruntami kolejowymi powoduje, iż nieruchomości te w dniu 27 maja 1990 r. z mocy prawa stały się własnością gmin, czego PKP nie może skutecznie kwestionować.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że błędne przypisanie statusu drogi publicznej stanowi podstawę do uchylenia decyzji, gdy zebrane materiały dowodowe niedostatecznie wykazują brak zaliczenia działki do kategorii dróg publicznych przed 31 grudnia 1998 r.

Skarga kasacyjna Z. L. na wyrok WSA we Wrocławiu, dotycząca ustalenia wysokości dotacji oświatowej dla przedszkola, została oddalona, jako iż Burmistrz Polkowic prawidłowo ustalił liczbę uczniów i wysokość dotacji zgodnie z ustawą o finansowaniu zadań oświatowych.

Brak szczegółowego odniesienia w uzasadnieniu wyroku do zarzutu dotyczącego tytułu i charakteru decyzji łącznego zobowiązania pieniężnego nie stanowi o jego nieprawidłowości, o ile decyzja spełnia wymogi ustalenia zobowiązania.

Zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych, określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z prawem, o ile służy ochronie środowiska i przyrody oraz nie uniemożliwia lokowania niezbędnych urządzeń telekomunikacyjnych w obszarze planu.

Decyzja organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. była prawidłowa. Przewidziana rozbiórka reklam trwale związanych z gruntem wymagała pozwolenia na budowę, co determinuje specyficzne wymogi postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 P.b.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą zasadności zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podtrzymując decyzje organów administracyjnych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ podatkowy naruszył art. 121 O.p., błędnie formułując pouczenie o uzupełnieniu braków formalnych; nienależycie wyjaśniając wymagania formalne podpisania dokumentu elektronicznego.

Członek zarządu spółki, którego egzekucja zaległości podatkowych okazała się bezskuteczna, odpowiada za te zaległości, jeśli nie wykazał, że zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie lub, że niemożność zgłoszenia wynikała z przyczyn niezależnych.