Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosków o pobyt czasowy cudzoziemców sprzed 30 czerwca 2024 r. nie była usprawiedliwiona specustawą. Wyrok sądu I instancji pozostaje w mocy, oddalając skargę kasacyjną Wojewody Pomorskiego.

Teza orzeczenia: Ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne pod warunkiem, że teren inwestycji może być jednoznacznie wyodrębniony, ale istotne zmiany parametrów wymagają ponownego uzgodnienia z odpowiednimi organami.

Przeniesienie pozwolenia na budowę dotyczącego zabudowy zagrodowej zależy od zdolności nowego inwestora do spełnienia warunków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a organ ma prawo zweryfikować ten fakt, nawet jeżeli decyzja jest związana.

NSA oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że brak interesu prawnego uniemożliwia uznanie statusu strony w postępowaniu legalizacyjnym; proceduralne błędy sądu niższej instancji nie wpływają na ważność orzeczenia.

Ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przeciwprzymrozkowej mogą oddziaływać na ład przestrzenny, lecz ich spełnienie wymogu kontynuacji funkcji na terenach rolnych jest wystarczające. W kwestiach zabudowy zagrodowej, inwestorzy muszą spełniać wymogi prawne nastawione na ochronę zrównoważonego rozwoju.

Odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest uzasadniona, gdy wnioskodawca nie posiada interesu prawnego przysługującego stronie, co weryfikuje się na podstawie dostępnych dokumentów, a jego brak jest oczywisty.

W przypadku przedłużenia terminu udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany nie jest bezczynny, jeżeli przed upływem tego terminu wniosek został rozpatrzony i informacja udostępniona.