Orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia 11 sierpnia 1953 r. wydane na podstawie dekretu z 7 kwietnia 1948 r. w stosunku do osoby zmarłej, prowadzi rażąco do nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc rozsądzenie w przedmiocie nieważności decyzji powinno skutkować jej uchyleniem.

Brak obecności pełnomocnika strony podczas przesłuchania świadków, mimo uzasadnionej nieobecności, nie uzasadnia uznania czynności dowodowej za mającą istotny wpływ na wynik postępowania, o ile nie wykazano konkretnych naruszeń wpływających na treść zebranego materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak jest podstaw do przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków nałożonych decyzją administracyjną w trybie art. 155 KPA, jeśli nie znajduje to uzasadnienia w interesie społecznym ani słusznym interesie strony.

Dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydująca jest data złożenia wniosku o orzeczenie niepełnosprawności przed dniem 31 grudnia 2023 r., co uzasadnia stosowanie przepisów u.ś.r. ze stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2024 r.

W sytuacji braku dowodów na nieaktualność adresu w urzędowych rejestrach, doręczenia dokumentów na wskazany adres uważane są za zgodne z prawem, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania w trybie nadzwyczajnym z powodu domniemanego braku winy strony.

Działalność gospodarcza fundacji rodzinnej obejmująca nabycie nieruchomości w celu ich wynajmu, a następnie odpłatnego zbycia po określonym czasie, znajduje się w granicach dozwolonej działalności i może korzystać z podatkowego zwolnienia, jeżeli nie dotyczy nieruchomości nabytych wyłącznie w celu dalszego zbycia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego na mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ze względu na nieistnienie nowych okoliczności faktycznych w dniu wydania pierwotnej decyzji, co wyklucza naruszenie terminów proceduralnych.