Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Naruszający prawo poprzez zaniedbanie jednorazowego obowiązku zgłoszenia beneficjentów do CRBR nie może liczyć na zastosowanie art. 189f k.p.a. Z uwagi na istotne znaczenie regulacji dla przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz długotrwałość naruszenia, skarżąca została słusznie obciążona administracyjną karą pieniężną bez możliwości jej uznania za znikomą.

Zaniechanie zapewnienia przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej odpowiedniej jakości wody użytkowej w budynku stanowi naruszenie zbiorowych praw pacjentów do świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających wymaganiom sanitarnym (art. 59 u.p.p.). Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Niniejsze postępowanie wykazało, że nieruchomość, klasyfikowana jako użytki rolne, nie była faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co wykluczało jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił orzeczenie dotyczące kary łącznej grzywny za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem dostosowania jej do ustawowych ograniczeń postępowania nakazowego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia odszkodowania, musi być zlecony przez właściwy organ. Brak klauzuli aktualizującej w operacie czyni go nieważnym jako dowód. Naczelny Sąd Administracyjny oddala kasację.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba opiekująca się pobiera rentę. Zasada ta obowiązuje mimo wyroku TK, chyba że renta zostanie zawieszona. Skarga kasacyjna słuszna; decyzja o odmowie przyznania świadczenia została utrzymana.

Umorzenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zasadne po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji. Fakt ten czyni postępowanie bezprzedmiotowym zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA uzasadnia prawidłowe doręczenie decyzji organu administracyjnego pełnomocnikowi strony, co skutkuje uznaniem terminu wniesienia odwołania za przekroczony, zgodnie z przepisami k.p.a. o doręczeniach.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejsze ustalenia, że budynek objęty postępowaniem powstał w ramach samowoli budowlanej oraz podkreślając nieskuteczność podnoszonych zarzutów wobec prawomocnych wcześniejszych orzeczeń.

NSA uchylił wyrok WSA, decyzję SKO i Burmistrza, uznając, że przepisy uśr, w zakresie, w jakim uniemożliwiają przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie faktycznie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, są niezgodne z Konstytucją RP.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie wykazano rażącego naruszenia prawa w decyzji administracyjnej przenoszącej warunki zabudowy na rzecz skarżących, a z powodu niestwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej brak było podstaw do unieważnienia decyzji zależnej.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu wadliwego uzasadnienia, podkreślając konieczność poprawnej wykładni i zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego w kontekście oceny punktowej wniosku o pomoc finansową.

Wydanie zaświadczenia potwierdzającego zwolnienie z podatku od spadków na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest czynnością techniczną organu i nie może zmieniać sytuacji prawnej wnioskodawcy. Odmowa jego wydania była zasadna, a terminy związane z epidemią COVID-19 nie wpływają na prawomocność sądowych postanowień spadkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, podkreślił, iż ogólnikowe i nieprecyzyjne zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie uzasadniają ingerencji w ustalenia sądu pierwszej instancji dotyczące odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczanie decyzji podatkowej osobie trzeciej musi nastąpić na jej aktualny adres zamieszkania, nie można tu stosować adresu do doręczeń jako podatnika; decyzja doręczona inaczej nie otwiera terminu do odwołania.

Osoby trzecie nie podlegają przepisom ustawy o ewidencji podatników. Organy podatkowe powinny doręczać pisma osobom trzecim zgodnie z art. 148 Ordynacji podatkowej, a nie według zasad obowiązujących dla podatników i płatników.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.

Nawiezienie warstwy żwiru na grunt w celu utworzenia placu postojowego, stanowi realizację robot budowlanych oraz obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę, co w przypadku jego braku uzasadnia nakaz rozbiórki.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przesłanki wznowienia postępowania nie zaistniały zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy słusznie zastosowały procedury formalne, uznając brak związku przyczynowego uzasadniającego wznowienie.