NSA nie znajduje naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w zaskarżonym orzeczeniu WSA, uznając, że stan zdrowia i sytuacja materialna uzasadniają umorzenie należności z PFRON.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wskazanie błędnej podstawy prawnej decyzji administracyjnej nie wpływa na jej ważność, gdyż istnieje inna podstawa prawna, na której można oprzeć decyzję, a zarzuty dotyczące nieobowiązujących przepisów są bezpodstawne.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego przez WSA oraz zgodność zaskarżonej decyzji administracyjnej z unijnymi przepisami celnymi w kontekście przyznania kontyngentu taryfowego.

Zwrot kosztów dojazdu pracowników do pracy stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu, gdy nie jest objęty szczególnymi zwolnieniami podatkowymi, a przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zapewnienia takiego świadczenia.

Art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego z 2021 r. oraz umorzenie postępowania po upływie 30 lat od doręczenia decyzji jest zgodne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej i nie narusza norm konstytucyjnych. Skarga kasacyjna została oddalona.

Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego jest zasadna. Uchybienie dotyczące nieorzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego wpływało istotnie na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem art 43a § 2 k.k.

Pominięcie w wyroku okresu obowiązywania środków karnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego i wyklucza możliwość doprecyzowania w postępowaniu wykonawczym, gdyż środki te powinny być orzekane na czas oznaczony zgodnie z art. 43 § 1 k.k.

Rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez wadliwe doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy narusza prawo oskarżonego do obrony, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Refundacja wywozowa na mięso wołowe nie może zostać uznana za należną, jeśli przynależność wspólnotowa mięsa nie jest jednoznaczna ani udokumentowana zgodnie z przepisami."

Członkowie grupy producentów rolnych nie wywiązali się z obowiązku sprzedaży minimum 80% produkcji do grupy w każdym roku działalności, co skutkuje cofnięciem uznania grupy i wykreśleniem jej z rejestru na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o g.p.r. Decyzja organu była prawidłowa, a skarga kasacyjna niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymagań, brak należytego uzasadnienia zarzutów uniemożliwia ocenę zasadności skargi. Dlatego skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna, która nie skutkuje obaleniem stanu faktycznego nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego; ponadto, dokumenty niezgodnie z przepisami prawa nie mogą być uznane za urzędowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadnia wydanie decyzji zabezpieczającej. Posługiwanie się pustymi fakturami VAT świadczy o uzasadnionej obawie niewywiązania się z obowiązków podatkowych przez podatnika.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, udostępnianej przewoźnikom, nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej, gdy dotyczy gruntów zajętych faktycznie pod tę infrastrukturę, co wymaga właściwej kwalifikacji w oparciu o stan faktyczny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ustalenie maksymalnej wysokości kosztów egzekucyjnych przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 64 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest prawidłowe, a przepisy nie wymagają indywidualizacji kosztów na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków.

Decyzje administracyjne utrzymujące w mocy ustalenia o nienależnych refundacjach wywozowych są prawidłowe, gdy nie można jednoznacznie ustalić pochodzenia towaru ze Wspólnoty, co wyłącza przyznanie refundacji, nawet przy zarzutach proceduralnych. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Decyzja ratalna NUS z dnia 7 grudnia 2021 r., przyznająca ulgę w spłacie zaległości podatkowych, może stanowić nową okoliczność faktyczną wpływającą na ocenę bezskuteczności egzekucji, uzasadniając wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odszkodowanie za ograniczenie korzystania z nieruchomości może przysługiwać spadkobiercom, jeżeli nieruchomość wchodziła w skład spadku w momencie jego otwarcia, a nie została zbyta przed inicjacją odpowiednich działań odszkodowawczych.

Członkowie zarządu stowarzyszenia bez zdolności upadłościowej odpowiadają solidarnie za zobowiązania, gdy nie wskażą majątku na ich pokrycie, zgodnie z art. 116 § 1 w zw. z art. 116a § 1 O.p. Sam brak zdolności upadłościowej nie wyłącza odpowiedzialności.

Przepisy o raportowaniu schematów podatkowych, choć mają charakter proceduralno-sprawozdawczy, mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej, pełniąc funkcję ochronną dla podatnika, w kontekście sankcji za ewentualne uchybienia.

Obowiązki prawno-podatkowe wynikające z działu III rozdziału 11a Ordynacji podatkowej, związane z raportowaniem schematów podatkowych, są objęte zakresem postępowania interpretacyjnego, co oznacza obowiązek wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Nieuzasadnioną jest odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, jeżeli mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odmowa może wskazywać na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zaufania do organów podatkowych. Skarga kasacyjna oddalona.

Urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zgodnie z ustawą o grach hazardowych, stanowi naruszenie prawa skutkujące nałożeniem kary pieniężnej. Brak przesłanek do stosowania odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość decyzji organu odwoławczego dotyczącej stawki podatku od nieruchomości, wskazując, że garaż zlokalizowany w budynku mieszkalnym podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami dla części budynków pozostałych. Skarga kasacyjna została oddalona.