Przesłanką konieczną do orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest brak wcześniejszego skazania na karę pozbawienia wolności, co obejmuje również skazanie z warunkowym zawieszeniem. W razie stwierdzenia naruszenia tej przesłanki, sąd powinien uchylić orzeczenie i dokonać ponownej analizy sprawy.

Przepis art. 1 ust. 4 lit. c rozporządzenia 651/2014 pozwala na przyznanie pomocy publicznej przedsiębiorstwom, które znalazły się w trudnej sytuacji z powodu pandemii COVID-19 w okresie od 2020 do 2021 roku, niezależnie od późniejszego momentu ubiegania się o pomoc.

Zwołanie i prowadzenie obrad rady gminy przez osobę, której mandat radnego wygasł, skutkuje wydaniem uchwały z istotnym naruszeniem prawa; przy upływie roku sąd stwierdza wydanie uchwały z naruszeniem prawa, nie orzekając jej nieważności.

Zmienność poglądów organów administracyjnych w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego narusza zasadę zaufania obywatela do państwa i władzy publicznej, co skutkuje uchyleniem obciążających decyzji administracyjnych jako wadliwych.

Prezes Sądu Rejonowego zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej dziennikarzowi na podstawie u.d.i.p., nie zaś Prawa prasowego, ze względu na jego przynależność do sektora finansów publicznych. Bezczynność organu była wynikiem błędnej interpretacji prawa, niemającej cech rażącego naruszenia normy prawnej.

Decyzje organów administracji publicznej, modyfikujące uprzednio ustalone opłaty zmienne za pobór wód podziemnych na cele zbiorowego zaopatrzenia w wodę, wymagają przestrzegania zasady zaufania przedsiębiorców do władzy publicznej, a ich naruszenie skutkuje uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania.

Przewlekłość postępowania przed organami administracyjnymi, skutkująca brakiem formalnego załatwienia sprawy w terminie procesowym, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli wynika z wadliwej organizacji pracy, a nie z celowej opieszałości. Celem sankcji administracyjnych jest ich dyscyplinacyjny i prewencyjny charakter, adekwatny do okoliczności faktycznych sprawy.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że organ administracyjny pozostający w bezczynności w sprawie wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej obowiązany jest podjąć działania w celu jego procesowego rozstrzygnięcia. Bezczynność nie musi wynikać z rażącego naruszenia prawa, aby organ był zobowiązany do działania.

Zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasada zaufania do władzy publicznej, uniemożliwiają wsteczne podwyższenie opłat za pobór wody w przypadku utrzymywanej wcześniejszej praktyki organów aprobowanej przez przedsiębiorstwo.

Zmiana wysokości opłat za pobór wód podziemnych na podstawie ustaleń z kontroli doraźnej, z naruszeniem zasady zaufania do organów państwowych, bez należytego uzasadnienia, jest niezgodna z zasadami prawa administracyjnego.

Skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wznowienia postępowania, gdyż jego nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie zostało obalone. Włodarze są odpowiedzialni za usunięcie odpadów, co uzasadnia stosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Ochrona danych osobowych nie może być ograniczona w oparciu o równie hipotetyczne roszczenia, które nie zostały formalnie zgłoszone. Ryzyko potencjalnych roszczeń nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej dla dalszego przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.

Decyzja o czasowym odebraniu zwierząt i ptaków była zgodna z prawem, jako że zagrożenie ich życiu i zdrowiu wynikało z warunków bytowych, co uzasadniało interwencję organu administracji zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt.

W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany organ musi udzielić wyczerpującej odpowiedzi na wniosek, nie ograniczając się jedynie do odsyłania wnioskodawcy do informacji już zamieszczonych w BIP, bez pełnego zbiorczego udzielenia informacji we wskazanym zakresie.

Obniżenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum określonego w art. 37a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.

Dłużnikiem jednostki budżetowej w kontekście zajęcia wierzytelności jest sama jednostka, a nie jej dyrektor. Tym samym wskazanie Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika jest prawidłowe. Skarga kasacyjna R. sp. z o.o. nie została uwzględniona.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowym jest wskazanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika zajętej wierzytelności, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej R. sp. z o.o.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowo oznaczono Dyrektora IAS jako dłużnika. Izba Administracji Skarbowej, jako jednostka organizacyjna, nie uzyskuje statusu dłużnika, co jest zgodne z przepisami ustawy o finansach publicznych i KAS.

Przepis § 13 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Gminy Wieliszew narusza zasady legislacji poprzez powtórzenie norm ustawowych, czyniąc go nieważnym. Inne przepisy uchwały nie przekraczają ustawowej delegacji i pozostają w mocy. Skarga kasacyjna Wojewody została częściowo uwzględniona.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie opłat zmiennych za pobór wód wskazuje na ochronę zaufania przedsiębiorcy do organów administracyjnych. Organy nie mogły retroaktywnie podwyższać opłat na podstawie późniejszych kontroli, ignorując wcześniejsze, zaakceptowane oświadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność uchylenia decyzji podwyższających opłaty za pobór wód, wskutek naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej i nieprzewidywalności prawa, wynikającej ze zmienności interpretacji przepisów prawa wodnego.