Nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, gdyż przemieszczenie samochodu z Belgii do Polski wynikało z osobistej zmiany miejsca zamieszkania, a nie stanowiło realizacji wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego; prawidłowe ustalenie braku należytej staranności skarżącej w relacjach handlowych, co uzasadniało zakwestionowanie faktur VAT.

Sąd administracyjny I instancji prawidłowo uznał, że upoważnienie do reprezentacji w czynnościach kontrolnych nie daje prawa do wglądu w akta po ich zakończeniu; prawidłowości takiego wyroku nie podważyły zarzuty postawione w skardze kasacyjnej.

Narzucone skarżącemu obowiązki zgłoszenia staroście zbycia pojazdu mają charakter terminowy i nieprzestrzeganie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Brak indywidualnego odstąpienia od kary w przypadku naruszeń o długotrwałym i powtarzalnym charakterze.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił dodatkowe zobowiązania podatkowe w VAT nałożone na spółkę A. S.A., uznając naruszenie zasady proporcjonalności. Zobowiązanie powinno uwzględniać rzeczywisty związek nakładów z działalnością gospodarczą. Prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje w zakresie proporcjonalnym do działalności opodatkowanej.

Oprocentowanie przysługuje od nadpłaty, której decyzja o stwierdzeniu została wydana po terminie 2 miesięcy od wniosku, niezależnie od zwrotu nadpłaty w terminie 30 dni od decyzji.

W przypadku kilkukrotnego naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu, przy jednoczesnym zwielokrotnieniu naruszeń i statusie profesjonalnego przedsiębiorcy, nie może być ono kwalifikowane jako naruszenie o znikomej wadze według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej Starosty Zamojskiego powielającej przewlekłość i rażące naruszenie prawa, utrzymując w mocy wyrok sądu I instancji przyznający rekompensatę za opieszałość organu samorządowego.

Zasada trwałości decyzji administracyjnych i domniemanie prawne z księgi wieczystej stoją na przeszkodzie weryfikacji przez organy administracyjne wydzielonej nieruchomości pod drogę publiczną, co skutkuje obowiązkiem wypłaty odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n.

Likwidator odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości pomimo przesłanek niewypłacalności. Uprzednie umorzenie postępowania upadłościowego nie zwalnia z tego obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna T. Spółki z o.o. jest nieuzasadniona, a środki otrzymane na dofinansowanie projektu, wskutek naruszeń umowy i procedur przetargowych, podlegają zwrotowi. Odrzuca zarzuty przedawnienia, opierając się na przepisach rozporządzenia 2988/95.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, uznając, że organy celne naruszyły zasady postępowania dowodowego, nie wykazując wadliwości deklaracji o pochodzeniu, tym samym potwierdzając prawomocność wyroku WSA.

Weryfikacja deklaracji o pochodzeniu towarów musi być przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów, a brak prawidłowych podstaw prawnych i dokumentacji stanowi przesłankę uchylenia decyzji organu celnego.

Organ egzekucyjny, stosując przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., prawidłowo uznał braki majątkowe Skarżącej jako fakt uzasadniający umorzenie postępowania egzekucyjnego; NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność z prawem działania organu.

Klasyfikacja obiektów przemysłowych jako budowle dla celów podatkowych musi być dokonana indywidualnie dla każdego obiektu, w oparciu o przepisy prawa budowlanego i podatkowego, a nie jedynie na podstawie ich funkcjonalnych powiązań.

Obiekt taki jak stacja redukcyjna, kotłownia, czy nawanialnia, dla celów podatku od nieruchomości, muszą spełniać definicję budowli jako samodzielne obiekty budowlane, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawem budowlanym; nie wystarczy wyłącznie aspekt ich funkcjonalności.

Wzniesienie wiaty o pow. do 50 m², spełniającej warunki określone w art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani uprzedniego zgłoszenia, jeśli liczba wiat nie przekracza dwóch na każde 1000 m² działki.

Decyzja o unieważnieniu patentu nie podlega uchyleniu w trybie art. 154 § 1 k.p.a., jako że nabywa charakter decyzji związanej, przyznającej prawa uczestnikowi postępowania, co wyklucza zarzut jej uchylalności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istotny sposób naruszenie prawa, jakiego dopuścił się skarżący, nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Brak zawiadomienia organizacji o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie mógł być traktowany jako naruszenie znikomej wagi.

Na gruncie niniejszej sprawy niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie spełniało przesłanek naruszenia o znikomej wadze, co uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej; zwielokrotnione naruszenie tego rodzaju przez podmiot profesjonalnie trudniący się obrotem pojazdami dodatkowo wykluczało możliwość zastosowania odstąpienia od kary na podstawie

Zespół obiektów ograniczający się jedynie do budynków mieszkalnych nie stanowi zabudowy zagrodowej, gdy brak jest funkcjonalnego związku z gospodarstwem rolnym. Tylko budynki mieszkalne towarzyszące budynkom gospodarczym mogą spełniać warunki zabudowy zagrodowej.

Opłata stała za korzystanie z wód nie może być naliczona na podstawie art. 271 ust. 5a Prawa wodnego, jeśli budowle mają cechy obiektu liniowego, co wymaga oceny charakteru technicznego całości przedsięwzięcia związanej z bezpośrednim zapotrzebowaniem na usługi wodne, a nie całokształtu inwestycji.

Informacje dotyczące infrastruktury elektroenergetycznej stanowią informację publiczną, niezależnie od celu jej uzyskania przez wnioskodawcę. Skargi kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione, jeśli wykazują brak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kara administracyjna nałożona za przetwarzanie odpadów bez zezwolenia utrzymana; ocena względniejszego prawa dokonana na gruncie konkretnych okoliczności faktycznych, które wykluczały obliczenie kary wg dawnego załącznika nr 6 do ustawy o odpadach.