Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że brak było podstaw do uznania nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za umorzone w całości, z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Trudna sytuacja materialna rodziny nie uzasadnia umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w całości; możliwe jest jedynie umorzenie odsetek, gdy brak innych szczególnych okoliczności.

Odmowa wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez stronę skarżącą była prawidłowa, gdyż istnieje ostateczna decyzja wpisująca obiekt do rejestru zabytków, co uniemożliwia poświadczenie stanu przeciwnego.

W przypadku podmiotu naruszającego zasady uczciwego obrotu i przekraczającego zakres zezwolenia, KNF jest uprawniony do nałożenia sankcji, w tym do cofnięcia zezwolenia, zgodnie z art. 234 ustawy o funduszach inwestycyjnych, kiedy działania podmiotu mają rażący i powtarzający się charakter.

Naruszenie przez Urząd Patentowy RP zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, stanowi podstawę do uchylenia zarówno decyzji organu, jak i wyroku sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za autentyczność dokumentów składanych wniosków o świadectwa kierowcy, a ich brak weryfikacji uprawnia organ do cofnięcia świadectwa i zawieszenia wydawania nowych.

Dopuszczalność ustalania przez radę gminy zasad przyznawania diet członkom komisji wyborczych w statutach dzielnic leży w granicach realizacji zasady samodzielności samorządu terytorialnego, o ile nie istnieje wyraźny zakaz prawny takich regulacji.

Uchwała w sprawie zmiany statutu jednostki pomocniczej Miasta Katowice nie naruszała obowiązujących przepisów prawa, gdyż brak było przeciwwskazań do przyznania diet członkom komisji w sposób autonomiczny przez Radę Miasta.

Zezwolenie na założenie przedszkola publicznego nie może być udzielone, jeśli utworzenie placówki jest nieuzasadnione w kontekście istniejącej sieci przedszkolnej mogącej zaspokoić potrzeby edukacyjne gminy, nie sprzyjając poprawie warunków kształcenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy samorządu mogą określać zasady wynagradzania za pracę w komisjach wyborczych jednostek pomocniczych; ingerencja nadzorcza bez wyraźnej podstawy prawnej narusza zasadę samodzielności samorządu.

Dane dotyczące zatrudnienia i badań lekarskich pracowników publicznego szpitala stanowią informację publiczną ze względu na ich związek z realizacją zadań publicznych w zakresie ochrony zdrowia.

Obiekt znajdujący się w gminnej ewidencji zabytków, lecz niewpisany do rejestru, nie podlega nadzorowi konserwatorskiemu z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, a zalecenia pokontrolne względem takiego obiektu są nielegalne.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie wykazano, by decyzja Prezydium z 1973 r. w przedmiocie wywłaszczenia została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Decyzja była zgodna z prawem obowiązującym w tamtym czasie oraz zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Przepisy art. 158 § 3 K.p.a. skutecznie wyłączają możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po 50 latach od ich doręczenia, zaś sądy administracyjne są związane obowiązującym prawem, bez możliwości jego oceny pod kątem zgodności z Konstytucją poza kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan prawny i faktyczny sprawy oraz nie stwierdzono naruszeń proceduralnych wpływających na wynik postępowania.

Decyzja Wojewody Małopolskiego odmowa zwrotu nieruchomości działka nr [...], na podstawie art. 137 ust. 1 u.g.n. wskutek stwierdzenia braku zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia - stacji redukcyjnej - została prawidłowo podtrzymana; zaskarżoną skargę kasacyjną oddalono.

Przepisy uchwały Rady Gminy dotyczące kryteriów i trybu przyznawania nagród nauczycielom są zgodne z art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela, a ogólniki w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa uczniom mieszczą się w uregulowanych kwestiach pracy dydaktycznej i wychowawczej.

Podniesiony problem dotyczył niewłaściwej oceny prawnej decyzji administracyjnej jako niespełniającej warunków formalno-prawnych wykonywania przejazdu nienormatywnego oraz dopuszczalności jednoczesnego stosowania sankcji administracyjnych w oparciu o różne reżimy prawne.

Decyzja o uznaniu statku za wycofany z rybołówstwa komercyjnego, po upływie 3 lat od ostatniego wyładunku, jest actum vinculatum. Organ jest zobligowany do jej wydania, gdy spełnione są przesłanki. Ograniczenie wolności gospodarczej w tym kontekście jest uzasadnione interesem publicznym.

Kwestia przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne nie leży w gestii Prezesa NFZ. Kompetencje Prezesa NFZ dotyczą jedynie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, co do czego zobowiązany jest się wypowiedzieć właściwy organ ubezpieczeń społecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że lokalizacja kasyna, zgodnie z art. 35 pkt 15 ustawy o grach hazardowych, powinna uwzględniać nie tylko geograficzne, ale przede wszystkim funkcjonalne powiązania obiektu z miejscowością, a pozytywna opinia rady gminy w tym zakresie, spełniając wymogi formalne, jest wystarczająca dla udzielenia koncesji.

Dopuszczalne jest uregulowanie w statucie jednostki pomocniczej diety dla członków komisji wyborczej w wyborach do organów tej jednostki, co mieści się w zakresie samodzielności samorządu terytorialnego wyznaczonej przez art. 35 ust. 3 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.

NSA stwierdza, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga odrębnego głosowania nad sposobem rozpatrzenia uwag przy uchwalaniu studium. Właściwa kontrola legalności procedury sporządzania uchwały wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.

Przesłanki dotyczące warunków najmu oraz zamieszkiwania z zgodą właściciela lokalu, określone w uchwale Rady m.st. Warszawy, nie stanowią samodzielnych podstaw do odmowy pomocy mieszkaniowej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wymaga ponownego rozpoznania uwzględniającego prawidłową interpretację tych przepisów.