Instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga spełnienia ścisłych przesłanek. Nie wykazano nowych, istotnych okoliczności dla sprawy, co przesądza o braku podstaw wznowieniowych i uchyleniu decyzji podatkowej.
W przypadku kolizji między ogólnymi zasadami dostępu do informacji według u.d.i.p. a szczególnymi regulacjami k.p.k., pierwszeństwo mają przepisy k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p. w zakresie dostępu do akt postępowania karnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niewłaściwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, aby właściwie przeanalizować decyzję organu ochrony danych.
Sąd uznał zabezpieczenie zobowiązań podatkowych B.P. sp. z o.o. za zasadne, wykazując uzasadnioną obawę ich niewykonania, zgodnie z art. 33 § 1 o.p., oraz potwierdzając uczestnictwo spółki w oszustwie podatkowym.
Wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok, nie jest uprawnione, gdyż brak jest nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji oraz nie ma bezpośredniego związku pomiędzy decyzjami, by wpływały one na ostateczne rozstrzygnięcie prejudycjalne.
W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.
Zwolnienie funkcjonariusza Policji z uwagi na długotrwałą absencję zdrowotną, która dezorganizuje funkcjonowanie jednostki i narusza ważny interes służby, jest zgodne z prawem i nie narusza zasady prawa do sądu czy konstytucyjnej ochrony funkcjonariusza.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zwolnienie funkcjonariusza było uzasadnione oczywistością popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i nie było wad proceduralnych, które wpłynęłyby na wynik postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność postanowień uchwały regulaminowej, które przekraczały delegację ustawową z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., naruszały zasady techniki legislacyjnej i były niezgodne z prawem powszechnie obowiązującym.
Decyzja o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest zgodna z prawem, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego w zakresie wymaganym dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 138 § 2 Kpa). Kluczowe jest ustalenie rzeczywistego charakteru budynku.
Sąd administracyjny potwierdza zgodność z prawem umorzenia postępowań wszczętych po 30 latach od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, gdy postępowania te nie zakończyły się przed dniem 16 września 2021 r., zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA.
W przypadku wykonania miejsc postojowych bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania nakazu rozbiórki zgodnie z art. 49b ustawy Prawo budowlane, gdy inwestor nie podejmuje działań legalizacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja taryfowa towarów oparta jest na ich obiektywnych cechach w momencie importu; jednostki organizacyjne celne posiadają kompetencje w zakresie tych ustaleń i ich decyzje były prawidłowe, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż skarżący nie sprostał ciężarowi dowodu co do posiadania działek rolnych będących przedmiotem wniosku o płatności, a organy administracyjne prawidłowo wykonały swoje obowiązki proceduralne.
Decyzja, która nie ustala jednoznacznie, czy usługi były świadczone na rzecz podmiotów prowadzących faktyczną działalność gospodarczą, nie może być podstawą dla ustalenia miejsca opodatkowania. W ustaleniach faktycznych priorytetem jest rozpoznanie rzeczywistej działalności usługobiorców.
Statki badawcze nie spełniają kryteriów 'komunikacji międzynarodowej' w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, co wyklucza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej. Praca na takich statkach podlega opodatkowaniu w Polsce.
Sąd uznaje, że ulga abolicyjna nie ma zastosowania, gdyż praca na statkach badawczych nie kwalifikuje się jako dochód z komunikacji międzynarodowej; warunki umowy z ZEA nie zostały spełnione, a zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują podstaw w obowiązujących przepisach.
Dla przejęcia własności działki przez gminę z mocy prawa, konieczne jest wykazanie, że działka ta była zaliczona do dróg publicznych przed 31 grudnia 1998 r., a wcześniejsze uchwały dotyczące nadania nazw ulic nie mogą same w sobie być podstawą do odmowy stwierdzenia takiego nabycia.
Dla zastosowania art. 28b ust. 2 ustawy o VAT kluczowe jest ustalenie, czy zagraniczni kontrahenci rzeczywiście prowadzili działalność gospodarczą. Bez tych ustaleń nie można określić stałego miejsca prowadzenia działalności, a tym samym poprawnie ustalić miejsca świadczenia usług i opodatkowania według stawki krajowej.
Przesłanki przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku muszą być spełnione kumulatywnie; brak którejkolwiek z przesłanek, w tym całkowitej niezdolności do pracy potwierdzonej orzeczeniem ZUS, wyklucza przyznanie świadczenia.
Minister słusznie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej z 1979 r. na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. z 2021 r., ze względu na przekroczenie 30-letniego terminu od doręczenia decyzji, co uniemożliwiło prowadzenie merytorycznej oceny jej legalności.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Naczelnej Rady Lekarskiej, potwierdzając, iż postępowanie o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu nie było bezprzedmiotowe, a decyzja Prezydium NRL naruszała zasady proceduralne.
Organ administracyjny ma obowiązek rzetelnego zebrania i oceny materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, w tym uwzględnienia zeznań świadków oraz materiałów archiwalnych dotyczących potencjalnej działalności opozycyjnej skarżącego.
Polski Fundusz Rozwoju S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.