Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podtrzymuje decyzje organów administracyjnych w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, uznając istnienie adekwatnego związku przyczynowego z warunkami pracy na podstawie specjalistycznej oceny medycznej. Skargi kasacyjne oddalono jako nieuzasadnione.
Sąd administracyjny może uchylić decyzję dyscyplinarną, jeśli organ nie zapewnił bezstronności i nie odniósł się do zarzutów odwoławczych, naruszając procesowe prawa funkcjonariusza.
Naczelny Sąd Administracyjny, uznając brak wpływu proceduralnych zarzutów strona skarżącej na wynik postępowania, oraz rolę RDN w szerokiej ocenie naukowej, oddala skargę kasacyjną, podkreślając ograniczenie kontroli sądowej do strony proceduralnej.
Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie, stosując art. 64 § 2 k.p.a., niezasadnie pozostawiła wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza bez rozpoznania. Organ powinien uwzględniać dokumenty jako część postępowania wyjaśniającego zgodnie z powszechnie obowiązującymi regulacjami.
NSA orzekł, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może opierać się na ocenie merytorycznej spełnienia przesłanek przyznania świadczenia kompensacyjnego. Wymaga to pełnego postępowania administracyjnego.
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena rażącego naruszenia wymaga jednoznacznego zestawienia normy prawnej z treścią decyzji.
Decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości powinna jednocześnie rozstrzygać o wszystkich kwestiach związanych ze zwrotem należności, w tym formie zabezpieczenia, co nie pozwala na wydawanie odrębnych decyzji w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny, opierając się na art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną w sprawie podziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego, uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji i brak przesłanek materialnoprawnych i procesowych do zmiany wyroku.
Decyzja organu podatkowego oparta na art. 28b ust. 2 ustawy VAT narusza przepisy procesowe i materialne z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające zbadanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności przez A. Ltd. w Polsce oraz brak pogłębionej analizy prawnej.
Niepełne ustalenie faktyczne co do rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez zagranicznych kontrahentów uniemożliwiało organowi podatkowemu określenie właściwego miejsca świadczenia usług i stosownej stawki opodatkowania VAT.
Nieusprawiedliwione uchybienie terminowi wniesienia zażalenia wyłącza możliwość jego przywrócenia. Od odbiorcy wymaga się należytej staranności w zabezpieczeniu swojej sytuacji prawnej w przypadku planowanej nieobecności, co obejmuje ustanowienie pełnomocnika do doręczeń.
Wykonywanie przewozu pasażerskiego pojazdem nieznakowanym jako taksówka bez odpowiedniej licencji kwalifikuje się jako przewóz okazjonalny, niezależnie od formy zamówienia przejazdu. Organ administracyjny miał podstawę do nałożenia kary.
Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest stwierdzeniem zgodności nałożonej kary pieniężnej za przewóz niespełniający wymogów konstrukcyjnych i niedostosowany do zgłoszonych licencji z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Przepisy te nie naruszają norm konstytucyjnych ani prawa unijnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oczywista omyłka pisarska w oznaczeniu strony postępowania podlega sprostowaniu, gdy postępowanie prowadzone było prawidłowo wobec uprawnionego podmiotu, a decyzja pozostaje skuteczna mimo błędu technicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku wykazania związku pomiędzy wskazanymi naruszeniami a rozstrzygnięciem sprawy, uznając argumentację skargi za niewystarczającą zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i procesowego.
Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. wymaga oczywistego braku możliwości jego prowadzenia, co nie wystąpiło w sprawie dot. przetwarzania danych osobowych przez wydawców. Organ błędnie nie przeprowadził merytorycznej oceny w ramach RODO.
Instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga spełnienia ścisłych przesłanek. Nie wykazano nowych, istotnych okoliczności dla sprawy, co przesądza o braku podstaw wznowieniowych i uchyleniu decyzji podatkowej.
W przypadku kolizji między ogólnymi zasadami dostępu do informacji według u.d.i.p. a szczególnymi regulacjami k.p.k., pierwszeństwo mają przepisy k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p. w zakresie dostępu do akt postępowania karnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niewłaściwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, aby właściwie przeanalizować decyzję organu ochrony danych.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji odmownych organów administracyjnych w sprawie zwolnienia z opłaty za pobyt członka rodziny w DPS.
Sąd uznał zabezpieczenie zobowiązań podatkowych B.P. sp. z o.o. za zasadne, wykazując uzasadnioną obawę ich niewykonania, zgodnie z art. 33 § 1 o.p., oraz potwierdzając uczestnictwo spółki w oszustwie podatkowym.
Wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok, nie jest uprawnione, gdyż brak jest nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji oraz nie ma bezpośredniego związku pomiędzy decyzjami, by wpływały one na ostateczne rozstrzygnięcie prejudycjalne.
W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.
Zwolnienie funkcjonariusza Policji z uwagi na długotrwałą absencję zdrowotną, która dezorganizuje funkcjonowanie jednostki i narusza ważny interes służby, jest zgodne z prawem i nie narusza zasady prawa do sądu czy konstytucyjnej ochrony funkcjonariusza.