Niewykonanie działań kontrolnych w terminie może być sanowane ich realizacją w roku następnym, co uzasadnia przyjęcie usunięcia naruszenia prawa i znikome go znaczenia, zatem zasadne jest nie nałożenie kary administracyjnej.

Indywidualny udział członków wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działek wymagają wyjaśnienia ich statusu jako część nieruchomości wspólnej, zgodnie z art. 199 i 209 Kodeksu cywilnego, oraz należytego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny.

Art. 37b Prawa budowlanego, ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji po upływie pięciu lat od jej doręczenia, znajduje zastosowanie również do decyzji wydanych przed wejściem w życie tego przepisu, jeżeli sprawa nieważnościowa została wszczęta po tej dacie.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała rażąco prawa i była prawidłowo uzasadniona. NSA nie stwierdził podstaw do jej nieważności ani uchylenia poprzednich decyzji.

Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy, działając w ramach władztwa planistycznego, może wprowadzać zasady ochrony środowiska, o ile nie przekracza granic proporcjonalności i racjonalnej gospodarki przestrzennej.

Przeznaczenie terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania Lublina symbolem 1MN1(U), obejmujące zabudowę wielorodzinną, jest sprzeczne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wyznacza jedynie zabudowę jednorodzinną z usługami, co stanowi istotne naruszenie zasad planowania przestrzennego.

Postępowanie o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych ulega umorzeniu, gdy cudzoziemiec opuścił terytorium Polski, a decyzja o zobowiązaniu do powrotu została wykonana, co uniemożliwia dalsze procedowanie w niniejszej sprawie.

Uchwała Rady Miejskiej W. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie W., nie stanowi nadmiernej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności, zgodnie z obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym.

Organ administracyjny nie jest związany datą wskazaną przez wnioskodawcę w postępowaniu o wygaśnięcie znaku towarowego. Urząd musi rozstrzygać na podstawie rzeczywistej daty wygaśnięcia prawa.

Przedłużenie blokady rachunków bankowych spółki podlega uzasadnionej ocenie przesłanek skarbowych wskazujących na ryzyko wyłudzeń, przy czym zasada niewinności nie wpływa na legalność takiego zabezpieczenia. Zastosowanie blokady rachunku bankowego jest zgodne z prawem, gdy stanowi jedyną skuteczną metodę przeciwdziałania oszustwom skarbowym.

W przypadku korekty podstawy opodatkowania VAT z tytułu błędu/pomyłki, obniżenie podatku naliczonego następuje za okres uzgodnienia i spełnienia warunków korekty, a nie w miesiącu wystawienia faktury korygującej. Faktury pierwotnie nierzetelne nie stanowią podstawy do odliczenia.

Skarga kasacyjna dotycząca przewlekłości postępowania nie znalazła uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania organu nie były przewlekłe, a skarga kasacyjna nie spełniała wymogów proceduralnych.

Postępowanie odwoławcze w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzone przez organ podatkowy, nie zostało uznane za przewlekłe, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym, posiadające prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie mogą jednocześnie pobierać świadczenia pielęgnacyjnego, chyba że rezygnują z renty. Pomimo wyroku TK SK 2/17, warunki uzyskania świadczenia pozostają niezmienione. Skarga kasacyjna oddalona.

Decyzja ustanawiająca użytkowanie wieczyste na rzecz podmiotów z tytułu prawa do roszczeń dekretem warszawskim jest nieważna, jeśli budynek znajduje się na terenie infrastruktury drogowej, co wyklucza prywatną własność tego gruntu, gdyż budowla jest częścią składową drogi publicznej.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje dziecku osoby wymagającej regularnej opieki, niezależnie od udziału innych dzieci w zapewnianiu tej opieki, przy uwzględnieniu czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego jako elementu opieki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest ustalenie związku między rezygnacją z zatrudnienia a opieką, co powinno być oparte na orzeczeniu o niepełnosprawności, a nie na innych możliwościach alimentacyjnych lub zdrowotnych opiekuna.

Obowiązek podatkowy w VAT z tytułu wadium wpłaconego podczas przetargu na nabycie nieruchomości powstaje w momencie wyłonienia nabywcy i podpisania protokołu przetargu, co stanowi zapłatę części ceny przed dostawą towaru, zgodnie z art. 19a ust. 8 u.p.t.u.

Przesłanka braku winy jako warunek przywrócenia terminu procesowego musi wynikać ze zdarzeń obiektywnych i nadzwyczajnych, których strona nie może przewidzieć ani przezwyciężyć nawet przy najwyższej staranności. Professionalny pełnomocnik jest odpowiedzialny za organizację działań kancelarii nawet w trudnych sytuacjach osobistych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż wyrok TSUE C-18/23 nie wpływa na rozstrzygnięcie co do oprocentowania nadpłat, a skarga o wznowienie postępowania na tej podstawie jest bezzasadna. Brak związku wskazanych kwestii uniemożliwia uznanie wpływu wyroku TSUE na wcześniejsze decyzje sądowe.

Nie można uznać za skuteczne zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż brak jest wykazania, że naruszenia proceduralne oraz niewystarczające ustalenia faktyczne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba pozostająca w związku małżeńskim nie wykazuje orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przesłanka ta jest konieczna dla przyznania świadczenia.

Interes prawny, wynikający z konkretnej normy prawa materialnego, jest koniecznym warunkiem uzyskania statusu strony w postępowaniu podatkowym o przywrócenie podmiotu do rejestru podatkowego VAT. Sam interes faktyczny nie wystarcza do skutecznej inicjacji takiego postępowania.

Na postanowienie organu podatkowego o odmowie udostępnienia dokumentów niewchodzących w skład akt nie przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej. Samo postanowienie o odmowie winno mieć formę postanowienia, lecz odwołanie możliwe jest tylko w określonych przypadkach.