Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w tej samej sprawie przez tę samą osobę działa z naruszeniem zasad bezstronności administracyjnej (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). Organ ma obowiązek przekazać pismo noszące znamiona skargi do sądu administracyjnego, co gwarantuje stronom prawo do sądowej kontroli (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

Obowiązek organu administracji do udzielenia pełnych i zrozumiałych informacji stronie postępowania obejmuje konieczność wskazania konkretnych dokumentów wymaganych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, co wynika z art. 9 kpa; brak takiego działania skutkuje istotnym naruszeniem zasad administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano, by Skarżąca świadomo udziału w oszustwie podatkowym. Uchylono decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe z powodu braku pełnego postępowania dowodowego przez organy skarbowe.

W zakresie legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, sąd prawidłowo uznał, że roboty te wymagają postępowania legalizacyjnego według stanu prawnego sprzed nowelizacji, przy zignorowaniu liberalizacji przepisów dla już zakończonych prac.

Czynności nabycia i sprzedaży lokali mieszkalnych przez przedsiębiorcę w ramach działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według przepisów o podatku od towarów i usług, art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Sąd kasacyjny orzekł, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę przez organy administracyjne była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna oparta na zarzutach proceduralnych oraz materialnych nie dostarczyła podstaw do jej uchylenia.

NSA stwierdza, iż zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji został uchylony w całości, zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ podatkowy słusznie nie uznał świadczeń skarżącej za usługi kulturalne podlegające zwolnieniu z VAT.

Art. 37b Prawa budowlanego, ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji po upływie pięciu lat od jej doręczenia, znajduje zastosowanie również do decyzji wydanych przed wejściem w życie tego przepisu, jeżeli sprawa nieważnościowa została wszczęta po tej dacie.

Przeznaczenie terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania Lublina symbolem 1MN1(U), obejmujące zabudowę wielorodzinną, jest sprzeczne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wyznacza jedynie zabudowę jednorodzinną z usługami, co stanowi istotne naruszenie zasad planowania przestrzennego.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszała rażąco prawa i była prawidłowo uzasadniona. NSA nie stwierdził podstaw do jej nieważności ani uchylenia poprzednich decyzji.

Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy, działając w ramach władztwa planistycznego, może wprowadzać zasady ochrony środowiska, o ile nie przekracza granic proporcjonalności i racjonalnej gospodarki przestrzennej.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że przepisy specustawy ukraińskiej mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, a przewlekłość postępowania w sprawie pobytowej ofensywnej była uzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok, wskazując, że kwalifikacja inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ponownego zbadania z uwzględnieniem wymagań prawnych dotyczących analiz pola elektromagnetycznego anten.

NSA podtrzymuje ustalenia, że przewlekłość postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach przez Prezydenta Miasta L. wystąpiła, jednak nie dokonuje jej kwalifikacji jako rażącego naruszenia prawa, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej L. sp. z o.o.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2026 roku oddala skargę kasacyjną, uznając, że wypłata odszkodowania została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a procedura administracyjna pozostała nienaruszona. Tym samym waloryzacja odszkodowania jest bezpodstawna.

Klasyfikacja rodzaju przewozu drogowego dokonywana przez organy administracji publicznej musi uwzględniać całość wymogów licencyjnych i technicznych pojazdu, przy czym posiadanie odpowiedniego zezwolenia licencyjnego na przewóz taksówką powinno skutkować prowadzeniem dalszego postępowania wyjaśniającego dotyczącego niespełnienia wymogów technicznych, bez przedwczesnej kwalifikacji przejazdu jako okazjonalnego

Podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców w zakresie odbierania odpadów komunalnych, mimo braku faktycznej działalności odbiorczej, jest zobowiązany do składania sprawozdań, w tym zerowych. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

Uchybienie jednemu z terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. wyklucza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego, nawet w przypadku wystąpienia nowych okoliczności dla sprawy, o ile przed ichyskazaniem nie wykazano należycie powziętej wiedzy przed upływem tego terminu.

W przypadku wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej organ jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej odmownej, jeżeli nie wykazano szczególnego interesu publicznego, a nie do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

NSA oddala skargę kasacyjną M.K., uznając, że przesłanki kasacyjne nie zostały spełnione, a ciężar dowodu spełnienia warunków przyznania płatności spoczywa na wnioskodawcy; organy rozpatrzyły materiały dowodowe zgodnie z przepisami.

Maksymalna stawka dzienna opłaty targowej ustalana jest w relacji do powierzchni stoiska; jej przedmiotowy charakter nie prowadzi do naruszenia zasady równości względem konstytucji. Samorządy mają prawo różnicować stawki podatków lokalnych w ograniczeniach przepisów materialnych.

Stawkę dziennej opłaty targowej należy rozumieć jako odnoszącą się do każdorazowej czynności sprzedaży na targowisku, istotnej z perspektywy przedmiotowej, co pozwala na różnicowanie stawek przez gminy w ramach wytycznych ustawowych, bez naruszenia zasady równości wobec prawa.

Niewykonanie działań kontrolnych w terminie może być sanowane ich realizacją w roku następnym, co uzasadnia przyjęcie usunięcia naruszenia prawa i znikome go znaczenia, zatem zasadne jest nie nałożenie kary administracyjnej.

Indywidualny udział członków wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działek wymagają wyjaśnienia ich statusu jako część nieruchomości wspólnej, zgodnie z art. 199 i 209 Kodeksu cywilnego, oraz należytego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny.