Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny pozwala na potwierdzenie faktu zajęcia oraz spełnia wymogi dowodowe określone w ustawie o drogach publicznych.

Rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie uprawnia do badania w postępowaniu nadzwyczajnym kwestii doręczenia decyzji wymiarowej, jeżeli decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, tym samym brak podstaw do uchylenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela stanowi zwrot poniesionego wydatku zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.; jest zatem wyłączone z przychodów podatkowych, ponieważ nie zwiększa trwałych aktywów podatnika.

Nienależyta obsada sądu, obejmująca sędziów powołanych na mocy ustawy z 2017 r. i KRS, nie spełnia kryteriów niezawisłości i bezstronności, stanowiąc bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Udział sędziego powołanego i awansowanego z naruszeniem zasad obiektywizmu i transparentności stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą do uchylenia orzeczenia sądu, zaprzeczając zasadzie prawidłowej obsady. W konsekwencji, Sąd Okręgowy powinien na nowo rozpoznać sprawę oskarżonego.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż decyzja z 1979 roku była prawidłową podstawą do ograniczenia korzystania z nieruchomości, a podnoszone zarzuty proceduralne i materialne nie miały kluczowego wpływu na wynik sprawy.

Maksymalna stawka opłaty targowej wynika z przedmiotowego podejścia, związanego z rodzajem i miejscem sprzedaży, a nie z podmiotu realizującego czynności handlowe, co pozostaje w zgodzie z ustawowymi kompetencjami gminy.

Przy ocenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, brak konieczności wyznaczenia drugiej linii zabudowy i nieuzasadniony chaos urbanistyczny mogą prowadzić do niewłaściwej odmowy ustalenia warunków. Obowiązujące przepisy i analiza urbanistyczna mogą uzasadnić decyzję o odstąpieniu od tej linii.

Zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklam typu billboard bez zgody zarządcy drogi stanowi naruszenie ustawy o drogach publicznych, co uprawnia organ do nałożenia kary pieniężnej. Znikomość naruszenia nie zachodzi, gdyż działania strony stanowią realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowi naruszenie, które uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a właściwie zgromadzony materiał dowodowy, w tym opinia geodety, mogą stanowić wystarczającą podstawę do uznania zasadności decyzji administracyjnej.

Brak podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia PROW przez przepisy ustawy z 15 kwietnia 2021 r., z uwagi na brak odpowiednich regulacji kolizyjnych oraz ochrona praw wnioskodawców o wsparcie. Skarga kasacyjna oddalona.

Obwiązani do pokrywania kosztów pobytu w domu pomocy społecznej mogą zostać zwolnieni z opłat wyłącznie w zakresie uzasadnionym wyjątkowymi okolicznościami, przy czym decyzja w tej kwestii jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, co nie narusza interesu społecznego i ma wsparcie w wynikach rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Członek zarządu spółki z o.o., który zaniedbuje obowiązek bezskutecznej egzekucji i zgłoszenia upadłości na czas, ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne spółki, wobec niemożności zaspokojenia z majątku spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zastosowanie art. 2 ust. 2 ustawy z 2021 r. jest zgodne z normami konstytucyjnymi, a umorzenie postępowania administracyjnego po upływie 30 lat od wejścia decyzji w życie nie narusza przepisów prawa krajowego ani międzynarodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną S. S.A., uznając, że prawidłowo zostały naliczone odsetki od zaległości podatkowych wynikłych ze zwłoki w uiszczeniu podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych autobusów.

NSA uchylił wyrok WSA z uwagi na niedostateczną ocennę kluczowego zarzutu braku normatywnego przelicznika w ustawie, co może naruszać konstytucyjną zasadę ustawowej regulacji danin publicznych. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.

Zastosowanie pozaprawnego wzoru matematycznego do przeliczenia objętości gazu na masę w celu ustalenia opłaty paliwowej jest bezpodstawne w świetle zasady ustawowej regulacji podatków. Brak normatywnie ustanowionego przelicznika czyni to postępowanie niezgodnym z art. 217 Konstytucji RP.

Postępowania administracyjne dotyczące naruszeń Prawa budowlanego mogą być wszczynane wyłącznie z urzędu, a nie na wniosek osoby prywatnej. Uchwała NSA z 8 września 2025 r. (II OPS 2/25) potwierdza wymóg urzędowej inicjatywy.

Decyzja Starosty z 2020 r. udzielająca pozwolenia na budowę na terenie oznaczonym symbolem 3-US w sposób oczywisty sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

Wpis cudzoziemca do wykazu osób niepożądanych stanowi negatywną przesłankę uniemożliwiającą udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, niezależnie od spełnienia warunków pozytywnych z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stwierdzenie, że przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniając wymierzenie grzywny organowi prowadzącemu postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużone stosowanie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności, co uzasadnia uznanie bezczynności organu mimo nadzwyczajnej sytuacji migracyjnej.

W przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, niezależnie od planów właściciela co do dalszego użytkowania budynku.

Sprzeciw wniesiony przez przedsiębiorcę w toku kontroli wymaga merytorycznego rozpoznania bez względu na sporne interpretacje terminu jego wniesienia definiowanego przez organ kontroli bądź stronę. Chybione terminy muszą być oceniane w kontekście rzeczywistego czasu trwania kontroli.