Kontenery telekomunikacyjne, nie związane trwale z gruntem, nie kwalifikują się jako budynki w rozumieniu u.p.o.l. Z uwagi na brak trwałego związania, klasyfikowane są jako budowle dla celów podatku od nieruchomości.

Sprzedaż przez podatnika nieruchomości gruntowych nie wypełnia przesłanek działalności gospodarczej określonych art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., lecz stanowi zarząd majątkiem prywatnym. Czynności te nie spełniają kryterium zorganizowanego i ciągłego zarobkowania.

W razie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku, kluczowe jest ustalenie, czy doszło do zmiany warunków użytkowania w kontekście art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organy muszą uwzględnić wpływ na lokalne zagospodarowanie przestrzenne.

Do obszaru kolejowego mogą być zaliczone wyłącznie obiekty budowlane związane z obsługą ruchu kolejowego. W przedmiotowej sprawie nie dopuszcza się budowli niezwiązanych z zarządzaniem linią kolejową, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej.

NSA uchylił wyrok WSA oraz decyzje administracyjne, wzywając do ponownego badania, czy nieruchomość była faktycznie zajęta pod drogę publiczną przed 31 grudnia 1998 r., wskazując na proceduralne uchybienia w ustaleniu stanu faktycznego.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdyż zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu Białostockiego została wydana bez podstawy prawnej wymaganej do sprzedaży nieruchomości w trybie bezprzetargowym na rzecz Funduszu, który nie spełniał przesłanek działalności leczniczej oraz nie posiadał ustawowego uprawnienia do nabycia nieruchomości.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wystarczającej analizy stanu faktycznego i niepełne rozważenie umów, co uniemożliwia kontrolę instancyjną, skutkując uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwe doręczenie decyzji podatkowej niepełnoletniemu nie stanowi podstawy do stwierdzenia jej nieważności, o ile decyzja ta nie wywołała negatywnych skutków procesowych dla strony; różnorodność poglądów w kwestii doręczeń wyklucza uznanie naruszenia prawa za rażące.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że umorzenie nienależnie pobranej renty wymaga wystąpienia ważnego interesu zobowiązanego, który nie został wykazany przez skarżącego. Możliwości płatnicze i warunki osobiste wnioskodawcy nie spełniają przesłanek umorzenia, potwierdzając zasadność odmowy organu.

Za "jedną inwestycję mieszkaniową" uznaje się jedno przedsięwzięcie związane z nabyciem lub budową konkretnego obiektu mieszkaniowego, stanowiącego jednorodną, niepodzielną całość, a nie zespół różnych działań, nawet jeśli mają wspólny cel mieszkaniowy dla tego samego gospodarstwa domowego.

Samo przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym pod drogę oraz ulokowanie w pasie drogowym uniemożliwia jej zwrot wywłaszczonemu, o ile nieruchomość służy realizacji celu publicznego - budowy drogi (art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

NSA stwierdził, iż należy uchylić wyrok WSA oraz ponownie przeanalizować sprawę, uwzględniając ustalenia z postępowania karnego, celem kompleksowej oceny kwestii dobrej wiary skarżącego oraz prawidłowości procedur dowodowych w postępowaniu podatkowym.

W sprawie o sygn. akt II FPS 3/25 przyjęto, iż nowe okoliczności faktyczne lub dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, nawet jeśli były znane stronie podczas postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała. NSA uznał, że pojęcie "nowe" odnosi się do stanu wiedzy organu.

NSA oddala skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną, potwierdzając zgodność z prawem decyzji odmownej w zakresie przyznania płatności za 2021 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, prawidłowo stosując unijne przepisy rozporządzenia 640/2014.

Skarga kasacyjna Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych zostaje oddalona. Orzeczenie sądu I instancji, stwierdzające istotne naruszenia proceduralne w ocenie projektu przez organ, jest zasadne. Organ zignorował wiążące wskazania sądu, wymagając od niego ponownej oceny zgodnej z konserwatywnymi zasadami oceny projektu.

Skarga kasacyjna oddalona; postępowanie wykonawcze przeprowadzone zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego było prawidłowe, a zarzuty proceduralne nie uzasadniały uchylenia decyzji organów nadzoru budowlanego.

Złożenie wniosku o pomoc finansową uznaje się za dokonane w terminie, jeżeli został on nadany w placówce pocztowej przed upływem terminu, zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a., mimo regulacji rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącej daty wpływu jako ostatecznej.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Skarga kasacyjna Fundacji na orzeczenie w zakresie negatywnej oceny projektu została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość oceny merytorycznej i proceduralnej dokonanej przez Zarząd i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Obiekty kontenerowe, które mogą być przeniesione w inne miejsce bez naruszenia ich struktury, nie są trwale związane z gruntem i nie spełniają definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza ich kwalifikację podatkową jako budynków.

Kontenery telekomunikacyjne, które nie są trwale związane z gruntem oraz pozbawione fundamentów, nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., lecz kwalifikują się jako budowle zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także Prawem budowlanym.

Kontenery telekomunikacyjne bez trwałego związania z gruntem należy klasyfikować jako budowle, nie budynki, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie jako budowli. NSA oddala zarzuty kasacji, podtrzymując decyzję uznającą ich charakter jako budowli.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie mogą być klasyfikowane jako budynki, lecz stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.