Odmowa przyznania statusu strony w postępowaniu odwoławczym właścicielce sąsiedniej działki, wskutek błędnej oceny jej interesu prawnego, prowadzi do uchylenia decyzji organu administracyjnego jako sprzecznej z zasadami postępowania wyjaśniającego.

Rażące naruszenie prawa w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji występuje wyłącznie wtedy, gdy naruszenie przepisu nie budzi wątpliwości prawnych i nie wymaga wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że kontrola zgodności decyzji z przepisami odbywa się tylko w granicach przesłanek nieważności.

Korekty rezerw techniczno-ubezpieczeniowych związane z merytorycznymi błędami metodologicznymi nie stanowią podstawy do retrospektywnej korekty kosztów podatkowych w rozumieniu art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p.; należy je rozliczać na bieżąco.

W przypadku bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowych spółki kapitałowej z jej majątku, członek jej zarządu ponosi solidarną odpowiedzialność, jeżeli nie wykaże istnienia przesłanek egzoneracyjnych opisanych w art. 116 O.p..

NSA uznał, iż decyzja Ministra o odwołaniu komornika z uwagi na niedobór finansowy wymaga pełnej wykładni art. 19 ust. 1 pkt 3 u.k.s., w tym wyjaśnienia, co w kontekście tego przepisu oznacza wydatkowanie środków niezgodnie z przeznaczeniem.

Podstawą prawną dla sprzeciwu wpisu na listę adwokatów jest nieskazitelny charakter oraz rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu. Minister Sprawiedliwości, w oparciu o nadzór, może kwestionować wpis, jeśli istnieją okoliczności związane z toczącym się postępowaniem karnym podważające wiarygodność kandydata.

Odmowa wydania wizy krajowej cudzoziemcowi, będącemu małżonkiem obywatela polskiego, musi być uzasadniona w sposób umożliwiający sądową kontrolę decyzji. Skarga sądowa w takim wypadku jest dopuszczalna, jeśli odwołuje się do prawa do życia rodzinnego.

Włączenie obiektu do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia udziału właścicieli w procedurze oraz konsultacji z konserwatorem zabytków narusza zasady ochrony praw własności oraz jest niezgodne z ustawą o ochronie zabytków.

Odnosząc się do skargi A. Sp. z o.o., Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że negatywna ocena spełnienia kryteriów obligatoryjnych przez BGK była prawidłowa i nie było naruszenia zasad proceduralnych, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

W sprawie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, brak uprawdopodobnienia braku winy oraz niekompletność dokumentacji skutkują oddaleniem wniosku o przywrócenie terminu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego, wprowadzający umorzenie postępowań nieważnościowych z mocy prawa po upływie 30 lat od ich doręczenia/ogłoszenia, jest zgodny z konstytucyjną zasadą stabilizacji porządków społeczno-gospodarczych. Umorzenie postępowania jest prawnie uzasadnione.

Postępowanie wznowieniowe dotyczące ostatecznej decyzji wodnoprawnej nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania zrid. Kontrola decyzji ostatecznej nie wpływa na legalność decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej.

W przypadku rażącego naruszenia warunków koncesji, organ koncesyjny obowiązany jest cofnąć koncesję, co znajduje uzasadnienie w zakresie istotnych naruszeń przepisów ustawy o ochronie osób i mienia. Zatrudnianie przez przedsiębiorstwo ochroniarskie osoby skazanej za przestępstwa umyślne kwalifikuje się jako podstawa do cofnięcia koncesji.

Oznaczenie środka spożywczego, które nie uwzględnia rzeczywistego procesu produkcji i zmian fizykochemicznych składnika, tj. "kaszki kukurydzianej" jako "kukurydzy", jest sprzeczne z przepisami o jakości handlowej, w szczególności z art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, i uzasadnia odwołanie decyzji sądu I instancji oraz nałożenie kary.

Niewykazanie przez członka zarządu, że wniosek o ogłoszenie upadłości złożono w odpowiednim czasie, skutkuje odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki. Opóźnienie powyżej trzech miesięcy w realizacji zobowiązań pieniężnych uzasadnia domniemanie niewypłacalności. Skarga kasacyjna oddalona.

W przypadku stwierdzenia uchybień podczas badań technicznych pojazdów, na mocy art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnostycznych. Brak jest możliwości odstąpienia od sankcji, niezależnie od subiektywnych okoliczności sprawy.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego jest zgodna z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż spełnione są przesłanki proceduralne; nie narusza zasady domniemania niewinności.

Organizacja społeczna nie wykazała wystarczającego związku symbolicznego celów statutowych z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Interes społeczny nie znalazł uzasadnienia w kontekście przepisów art. 31 § 1 k.p.a.

Odbycie szkolenia nie skutkuje zmniejszeniem liczby punktów karnych, gdy przed jego rozpoczęciem kierowca przekroczył 24 punkty. Organy administracji nie mają kompetencji do weryfikacji wpisów w ewidencji punktów karnych.

Złożenie zarzutów na obowiązek szczepień ochronnych oraz postępowanie egzekucyjne nie znalazło usprawiedliwienia prawnego w świetle obowiązujących przepisów, a wyrok TK z dnia 9 maja 2023 r. nie znosi obowiązku szczepień, lecz jedynie modyfikuje formę jego nakładania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchybienie terminu załatwienia sprawy przez organ, w sytuacji prawem określonym obowiązku zakończenia postępowania rozstrzygnięciem, stanowi bezczynność, którą należy uwzględnić jako podstawę do skargi administracyjnej.

Użycie przymiotnika "wiejski" w nazwie produktu nie narusza przepisów o jakości handlowej żywności, jeśli konsumenci są świadomi charakteru i składu produktu, nawet gdy ten jest odpieczonym półproduktem, zatem zalecenia pokontrolne Inspektora były niezasadne.

Posiadanie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym nie jest ściśle zależne od realnego naruszenia prawa, lecz może wynikać z potrzeby ustalenia oddziaływania inwestycji, nawet potencjalnie, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego.

Organ administracji publicznej, wykazujący się bezczynnością w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie może zaniechać wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udzielenia z powołaniem się na nadużycie prawa. Wymaga to oceny uzasadnienia faktycznego i prawnego w formie decyzji.