Niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest deliktem jednorazowym, wykluczającym zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Uchyla się wyrok WSA, przywracając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ administracyjny, nakładając sankcję administracyjną, zobowiązany jest do bezspornego ustalenia, że naruszenie przepisów istotnie miało miejsce, przy czym ciężar dowodu leży po stronie organu, a wymagane dowody muszą być wolne od wątpliwości.

Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, dopuszczalna jest zabudowa o odmiennych funkcjach, jeżeli harmonizuje z istniejącą. Skarga kasacyjna pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Sam wpis do rejestru przedsiębiorców nie wystarcza do uznania za prowadzenie działalności gospodarczej. Organy publiczne muszą wykazać faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w celu zastosowania art. 24f ust. 1 u.s.g. wobec radnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku istnienia zaległości podatkowych zasady zaliczania wpłat przewidziane w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej są wiążące dla organu podatkowego, a skarga kasacyjna R. S.A. na decyzję organu rachunkowego została oddalona.

NSA uchylając wyrok WSA oraz decyzje organów nadzoru budowlanego podkreślił niewykonanie obowiązku wykazania istotnego naruszenia przepisów przez skarżącego oraz niezgodność działań z zasadą proporcjonalności, wymagającą uwzględnienia konstytucyjnych wymogów ochrony prawa własności.

Decyzja o warunkach zabudowy inwestycji w kwartale zabudowy pierzejowej, która nie koliduje z urbanistycznym porządkiem, jest prawidłowa, nawet jeśli część parametrów jest pominięta z uwagi na specyfikę inwestycji. Możliwe jest ustalenie warunków dla części działki, co nie narusza zasad wolności zagospodarowania terenu.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy znajduje zastosowanie wobec wszystkich cudzoziemców. Przekroczenie terminów postępowania na tej podstawie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a skarga na bezczynność organu nie może być uwzględniona w tym zakresie.

NSA orzekł, że decyzje z 1988 i 1989 r. wydane przez Ministra Finansów nie naruszyły rażąco przepisów prawa, a ich obowiązywanie jest zgodne z wcześniejszym prawomocnym porządkiem prawnym. Skargi kasacyjne oddalono przez brak podstaw do ich uwzględnienia.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu, który winien być złożony do organu administracyjnego. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, powodującą bezskuteczność środka zaskarżenia.

Roboty budowlane prowadzące do utraty funkcji antresoli jako przestrzeni niezamkniętej wymagają dokładnej analizy zasady proporcjonalności i ochrony prawa własności w kontekście stosowania art. 50 i 51 Pb, przy uwzględnieniu konstytucyjnie chronionych wartości.

Podatnikiem podatku akcyzowego, w okolicznościach braku jednoznacznie zindywidualizowanego stanu faktycznego, może być zarówno jednostka samorządu terytorialnego, jak i jej jednostki organizacyjne, wskazując na niewystarczające uzasadnienie interpretacji w świetle art. 13 ustawy o podatku akcyzowym.

System wewnętrznej kanalizacji odprowadzający wody deszczowe do rowu melioracyjnego nie jest równoważny włączeniu działki w zorganizowany gminny system kanalizacyjny, co wyłącza uprawnienie do zwolnienia z opłat retencyjnych.

Kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia nie podlega umorzeniu, jeśli przewoźnik nie spełnił należnej staranności w zabezpieczeniu ładunku. Gwałtowne hamowanie nie stanowi okoliczności egzoneracyjnej wyłączającej odpowiedzialność przewoźnika za ruch pojazdu nienormatywnego.

Skarga kasacyjna oddalona; zarządzenie pokontrolne WWIOŚ, choć niewiążące administracyjnie, prawidłowo wskazało na konieczność dostosowania działań ZGK do norm prawnych dotyczących gospodarki odpadami, co potwierdza utrzymanie w mocy wyroku WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. I., uznając, że działalność przewozowa wykonywana była niezgodnie z ustawą o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej i utrzymanie w mocy decyzji organów niższej instancji.

Przewóz drogowy odpadów bez prawidłowego zewnętrznego oznakowania tablicą informacyjną "ODPADY" narusza przepisy, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie podlega wyłączeniu z uwagi na brak winy, gdy niedochowano wymaganej staranności w zakresie spełnienia obowiązujących wymogów prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki uzasadniające umorzenie zobowiązań z funduszu alimentacyjnego muszą być szczególne i wyjątkowe, a skarżący musi wykazać obiektywne przeszkody w ich spłacie, czego w niniejszej sprawie nie wykazano; skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że ustawa wyraźnie przewiduje takie uprawnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że sąd I instancji nie naruszył prawa odmawiając badania formalnych warunków sprzeciwu, o ile nie była potrzeba ich weryfikacji wobec art. 138 § 2 k.p.a.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na zgodność zamiennego projektu budowlanego z prawem miejscowym oraz brak naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich działek, przy czym organy nadzoru budowlanego prawidłowo oceniły wpływ inwestycji na przyszłe zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości.

NSA potwierdza zasadność uwzględnienia skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących udzielenia zezwoleń na pobyt rezydenta, niezależnie od sytuacji wojennej w Ukrainie, oraz utrzymuje w mocy wyrok pierwszej instancji wobec braku skutecznego podważenia jego podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w sporze dotyczącym umorzenia postępowania wznowieniowego słusznie zastosowano przepisy z 2015 r. dotyczące obszaru oddziaływania obiektu, co uzasadniało decyzję kasacyjną organu odwoławczego.

Dwulatni termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary pieniężnej, określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 Ustawy o transporcie drogowym, biegnie od dnia ujawnienia naruszenia. Po jego upływie, bez względu na zawieszenia związane z epidemią, decyzja o nałożeniu kary staje się bezskuteczna.