Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wyklucza wymierzenie grzywny, jeśli brak działania nie nastąpił z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzja organu administracyjnego o odmowie udostępnienia informacji publicznej, powołującej się na tajemnicę przedsiębiorcy, musi zawierać szczegółowe uzasadnienie dotyczące wartości gospodarczej informacji oraz podjętych działań w celu ich ochrony. Brak takiego uzasadnienia skutkuje uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny.

Art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, w połączeniu z art. 460 ust. 5, wymaga 10-letniego okresu zawodowej służby wojskowej bez doliczania okresu służby w innych formacjach dla uzyskania świadczenia przy samodzielnym wypowiedzeniu służby.

Nabycie mienia Skarbu Państwa przez gminę z mocy prawa na mocy ustawy o samorządzie terytorialnym wyłącza spełnienie przesłanek publicznego użytku, jeżeli dowody nie wykazują faktycznego wykonywania zadań publicznych; powództwo kasacyjne w tym zakresie bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją wystarczające podstawy do uznania choroby zawodowej w kontekście przesłanek temporalnych oraz dowodowych, skutkujące oddaleniem skargi kasacyjnej z uwagi na upływ okresu umożliwiającego rozpoznanie schorzenia jako zawodowego.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogu dostatecznej konkretyzacji podstaw kasacyjnych poprzez precyzyjne powiązanie z elementami stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiście bezzasadna i podlega oddaleniu.

Skarga kasacyjna, zarzucająca naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania przez umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa po upływie 30 lat od decyzji wywłaszczeniowej, zostaje oddalona jako niezasadna. Nowelizacja k.p.a. wprowadzająca to umorzenie jest zgodna z Konstytucją RP.

W przypadku przekroczenia ustawowego terminu do wydania decyzji administracyjnej, organ ponosi odpowiedzialność za zwłokę, w tym w formie kary pieniężnej, o ile opóźnienie nie wynika z przyczyn niezależnych od organu. Brak zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. co do wezwania do uzupełnienia braków formalnych nie wpływa na bieg terminu.

Nienależyta obsada sądu odwoławczego zachodzi przy uczestnictwie sędziego powołanego przez KRS ukształtowaną przepisami z 2017 r., której powołanie wzbudza wątpliwości co do niezawisłości sądu, naruszając art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Sprzedaż nieruchomości obejmująca grunt i budowle trwale z nim związane podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych w zakresie nieobjętym podatkiem VAT, zgodnie z zasadami prawa cywilnego i ustawą o podatku PCC.

Brak przesłanki eksploatacji w transporcie międzynarodowym czyni niezasadnym zastosowanie ulgi abolicyjnej oraz ograniczenia poboru zaliczek, w sprawie marynarzy pracujących na jednostkach o charakterze usługowym.

Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej umożliwia wznowienie postępowania, gdy nowe okoliczności faktyczne lub dowody były nieznane organowi, niezależnie od ich znajomości przez stronę postępowania.

Oddalenie skargi kasacyjnej. Orzeczona kara dyscyplinarna zwolnienia ze służby jest właściwa i współmierna do ciężaru popełnionego przewinienia, oraz stopnia zawinienia skarżącego, z uwzględnieniem charakteru służby wojskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozszerzona kontrola Okręgowego Inspektora Pracy w przedsiębiorstwie była legalna i zgodna z przepisami Konwencji MOP nr 81 oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, uzasadniając oddalenie zarzutów skargi kasacyjnej.

NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko, iż orzeczenie z 1956 r. weszło do obrotu prawnego poprzez doręczenie, a procedura stwierdzenia nieważności decyzji nie obejmuje odrębnego stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Prokurator Krajowy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże nie było to rażące naruszenie prawa, co uzasadnia brak obowiązku podjęcia dodatkowych działań przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez Radę do Spraw Polaków poza Granicami Kraju, uchylając decyzję odmowną w sprawie przyznania Karty Polaka na podstawie nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Postanowieniem NSA, w sytuacji gdy decyzja wywłaszczeniowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, występuje stan powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiający ponowne ustalenie odszkodowania za daną nieruchomość, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Art. 402 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne nie narusza Konwencji z Aarhus, ograniczając uprawnienia organizacji ekologicznych do udziału w postępowaniach wodnoprawnych tylko do tych, gdzie decyzja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszym przypadku niezasadne było wszczęcie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły charakter potoku M. jako cieku naturalnego, co uzasadnia korzystanie z udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Odstąpienie od ustaleń organów nie jest zasadne, ponieważ spełniają one wymagania art. 16 i 22 ustawy Prawo wodne.

Nielegalne przemieszczenie i przywóz pojazdu stanowiącego odpad do Polski, bez wymaganych zgłoszeń, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, przy czym status odpadów determinowany jest przepisami o ochronie środowiska w związku z ograniczeniami prawnymi użytkowania pojazdu.

NSA stwierdza, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była zasadna, gdyż nie wykazano związku między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, a liczne zobowiązania alimentacyjne rodzeństwa nie uzasadniają odmowy.

Art. 402 ust. 1 i 2 p.w. nie narusza art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus; ograniczenia dla organizacji ekologicznych w postępowaniach wodnoprawnych są prawidłowe i zgodne z prawem międzynarodowym.