Decyzja o udzieleniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych została wydana z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, w konsekwencji braku zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Produkty zawierające substancje o działaniu antybakteryjnym, jak żele z wysoką zawartością alkoholu etylowego, mogą być kwalifikowane jako biocydy, wymagając uzyskania stosownego zezwolenia na obrót, a ich funkcja biobójcza przeważa nad funkcją kosmetyczną.

Interes faktyczny właściciela urządzeń technicznych znajdujących się na terenie inwestycji nie stanowi podstawy do uznania za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Status strony określa wyłącznie przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ma pierwszeństwo przed regulacjami ogólnymi.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze, mające na celu zakłócenie prawa do znaku towarowego używanego przez inny podmiot o ugruntowanej pozycji rynkowej, uzasadnia jego unieważnienie na podstawie art. 164 ust. 1 pwp w zw. z art. 129¹ ust. 1 pkt 6 pwp.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, wynikający z aktów prawa, jest wymagalny pomimo twierdzeń o rzekomych przeciwwskazaniach, gdy brak ku temu podstaw prawnych. Zarzuty proceduralne związane z tytułem wykonawczym są bezzasadne.

Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej musi uwzględniać wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, w tym możliwości odstępstwa od przewidzianych prawem warunków, gdy skarżący znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej lub rodzinnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że rozstrzygnięcie legalności decyzji administracyjnej podlega zasadzie oceny według stanu prawnego z dnia jej wydania, a kwestia niezakończenia sprawy nie odnosi się do postępowania sądowego, lecz administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na P. Sp. z o.o. przez WIOŚ za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków pozwolenia było prawidłowe. Nie doszło do naruszenia przepisów ani w procedurze administracyjnej, ani przed sądem.

Art. 53 ust. 4a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie ma zastosowania retroaktywnego do dokumentów DPR wydanych przed 1.01.2018 r. Decyzje unieważniające takie dokumenty na podstawie nowego przepisu są nieważne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliły decyzję w przedmiocie prawa użytkowania wieczystego z uwagi na istotne braki dowodowe, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., wymagające rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

W sprawie dotyczącej opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, właściwym jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odroczenie płatności, jeśli organ administracyjny nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności wyjaśniających przyczyny uchybienia terminu.

Odmawiając umorzenia zadłużenia z tytułu składek, organ ZUS działał zgodnie z przepisami prawa. Skarżący nie udowodnił przesłanek do umorzenia określonych prawem, a kontrola sądowa potwierdziła prawidłowość ustaleń faktycznych organu.

NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając konieczność zbadania indywidualnego interesu Skarżącej oraz zgodności uchwały krajobrazowej z zasadami proporcjonalności i równowagi interesów. Orzeczenie podkreśla niezastosowanie się do wytycznych NSA w ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa, uznając decyzję kasatoryjną wydaną przez organ odwoławczy za uzasadnioną z uwagi na wadliwość operatu szacunkowego i potrzebę dopełnienia procedur dowodowych przez organ pierwszej instancji.

Zgoda budowlana, uzyskana przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, wyklucza sankcjonowanie retroaktywne, a nieustalone jej posiadanie narusza prawa nabyte. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza zgodność wyroku z zasadami efektywnej ochrony prawnej.

Właściciel obiektu budowlanego może być zobowiązany do przedłożenia ekspertyzy technicznej na podstawie art. 81c ust. 2 P.b., jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do jakości robót budowlanych i stanu technicznego budynku, zwłaszcza w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Sąd orzekł, że decyzja o zwrocie dotacji była zgodna z prawem, a twierdzenia o przedawnieniu oraz przekroczenia zakresu wykorzystania dotacji przez Fundację pozostają nieudowodnione, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

W postępowaniu o zezwolenie na pobyt czasowy dla małżonka obywatela polskiego formalnie zawarte małżeństwo korzysta z domniemania, że nie zostało zawarte w celu obejścia prawa. Domniemanie to może zostać obalone wyłącznie na podstawie wszechstronnie zebranego i racjonalnie ocenionego materiału dowodowego; nie wystarczają nieistotne, pozorne lub możliwe do pogodzenia rozbieżności w zeznaniach małżonków

Sprzedaż żywności na wynos, pozbawiona usług wspomagających konsumpcję w miejscu sprzedaży, nie stanowi usług związanych z wyżywieniem i nie podlega obowiązkowi stosowania kas fiskalnych online wedle art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT.

W sprawie wymagającej legalizacji samowoli budowlanej, brak przedłożenia stosownego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością uzasadnia wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, nawet jeśli toczy się postępowanie o zasiedzenie.

Wniesienie sprzeciwu wobec czynności kontrolnych jest niedopuszczalne, gdy kontrola przeprowadzana jest w celu przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia (art. 59 ust. 2 Prawo przedsiębiorców). Organ rentowy miał prawo odmówić wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko, że nieprawidłowości w ustaleniu pochodzenia produktów wykluczają możliwość przyznania refundacji wywozowych, co skutkuje uznaniem środków za nienależnie pobrane.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nabycie przez jednostki samorządowe prawa własności nieruchomości z mocy prawa, na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., wymaga ścisłego udowodnienia faktycznego zajęcia pod drogi publiczne oraz wykonywania władztwa publicznego nad nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opóźnienia Wojewody Dolnośląskiego w postępowaniu administracyjnym o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie stanowiły rażącego naruszenia prawa, urzeczywistniając zasadę rzetelnego procesu w migracyjnych postępowaniach administracyjnych, uwzględniając nadzwyczajne okoliczności wynikające z sytuacji międzynarodowej.