Art. 31za ust. 1 ustawy o COVID jest stosowany do zawieszenia terminów przedawnienia przewidzianych w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie publicznej, co oznacza, że termin na wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną uległ zawieszeniu w czasie stanu epidemii.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga ustalenia bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem pracy a sprawowaną opieką, niezależnie od istnienia innych osób zobowiązanych do alimentacji.

Dwuletni termin przewidziany w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest terminem materialnoprawnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje trwałym wygaśnięciem kompetencji organu do nałożenia takiej kary po upływie tego terminu.

Skarga kasacyjna Stowarzyszenia E. w Ś. przeciwko decyzji WSA o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie została oddalona jako bezzasadna, gdyż nie wykazano wad kwalifikowanych decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

NSA uchyla wyrok WSA w Rzeszowie z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy i wszechstronnego rozstrzygnięcia podniesionych zarzutów.

Regulacja wynikająca z art. 15 zzzzzn2 specustawy COVID-19 nie wyklucza k.p.a., a wnioski o przywrócenie terminu wymagają uprawdopodobnienia braku winy. Niespełnienie tego wymogu wyklucza przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki art. 214a u.g.n. uzasadniają odmowę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na cele publiczne. Decyzje odmowne organów administracyjnych znalazły oparcie w prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku osiągnięcia poziomu recyklingu odpadów komunalnych ma charakter obiektywny i nie zależy od winy zasadniczej skarżącego. Istnieje wyłączne zobowiązanie po stronie podmiotu do spełnienia tego obowiązku.

Skarżący, jako podmiot nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu odpadów, podlega karze pieniężnej na podstawie obiektywnej bezprawności administracyjnej, niezależnie od subiektywnych okoliczności czy winy, zgodnie z krajowymi przepisami i zasadą "zanieczyszczający płaci". Skarga kasacyjna oddalona.

Wyciągi bankowe nie są dokumentami urzędowymi podlegającymi udostępnieniu w trybie u.d.i.p., a zawarte w nich informacje publiczne mogą być udostępniane bez dostępu do samych wyciągów.

Środki gromadzone przez samorząd uczniowski stanowią środki publiczne, a ich sposób wykorzystania podlega udostępnieniu jako informacja publiczna; organ szkolny pozostaje zobowiązany do spełnienia wymogów z ustawy o dostępie do informacji publicznej i powinien dostatecznie uzasadnić ewentualne odmowy.

Wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji pierwotnej. Zmiany w realizacji przedsięwzięcia nie stanowią podstawy dla wznowienia na podstawie ujawnionych nowych faktów lub dowodów.

Odstąpienie od uwzględniania kondygnacji podziemnych przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy nie narusza przepisów prawa, jeśli MPZP sporządzono przed 21 października 2010 roku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja administracyjna jest zgodna z prawem.

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego winien być nałożony na właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego, nie zaś na podmiot działający jako posiadacz zależny na podstawie zgody uprawnionego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłość postępowania prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miała rażącego charakteru naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej i nie przyznanie skarżącym rekompensaty pieniężnej.

Sąd uchyla decyzje administracyjne, podnosząc, że brak pełnego wyjaśnienia okoliczności przewozu przez organy, w szczególności przy braku oceny wykazanej staranności i dostępności parkingów, uzasadnia uznanie roszczeń egzoneracyjnych spółki za zasadne.

Niewłaściwe sumowanie kar za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, polegające na błędnej kwalifikacji naruszeń związanych z obsługą tachografu i czasem pracy kierowców, stanowi naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie takich decyzji przez sąd administracyjny, z obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy przez organ.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, odmawiając zgody na przeznaczenie gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze, zgodnie z art. 3 i 6 u.o.g.r.l., nie przekroczył granic uznania administracyjnego, właściwie dokonując wyważenia interesu społecznego i ochrony gruntów.

Zawieszenie postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dopuszczalne, gdy zachodzą przesłanki wskazujące na kolizję zamierzonej inwestycji z projektowanym planem miejscowym, co uzasadnia ochronę ładu przestrzennego uprawnieniami gminy w ramach jej władztwa planistycznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na niewykazanie istotnego wpływu zarzutów na wynik postępowania administracyjnego oraz niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego przez organy administracyjne zgodnie z art. 7, 77 i 80 KPA.

Doręczenie pism w toku postępowania administracyjnego uważa się za skuteczne, jeżeli adres został potwierdzony w aktach sprawy oraz przez skarżących. Udział osoby w czynnościach administracyjnych przed wydaniem decyzji nie wymaga wyłączenia tej osoby z późniejszych czynności kontrolnych, o ile nie wpływa to na bezstronność postępowania.

Jeżeli obiekt budowlany, posadowiony na fundamentach punktowych, nie jest tymczasowy i wymaga pozwolenia na budowę, organy nadzoru mogą zasadnie nałożyć obowiązek jego rozbiórki pomimo upływu czasu od jego powstania.