Art. 100d u.p.o.u. w okresie do 30 czerwca 2024 r. znajdował zastosowanie do spraw pobytowych wszystkich cudzoziemców, lecz jego dalsze stosowanie po tej dacie, wobec utraty niezbędności ograniczenia prawa do sądu, nie może wyłączać kontroli przewlekłości postępowania. Nieefektywne prowadzenie sprawy po tej dacie uzasadnia stwierdzenie przewlekłości, jednak nie przesądza samo przez się o rażącym naruszeniu

Decyzja organu podatkowego oparta na art. 28b ust. 2 ustawy VAT narusza przepisy procesowe i materialne z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające zbadanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności przez A. Ltd. w Polsce oraz brak pogłębionej analizy prawnej.

Niepełne ustalenie faktyczne co do rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez zagranicznych kontrahentów uniemożliwiało organowi podatkowemu określenie właściwego miejsca świadczenia usług i stosownej stawki opodatkowania VAT.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogów precyzyjnego wskazania przepisów naruszonych oraz ich uzasadnienia, nie może zostać uwzględniona przez sąd kasacyjny, wiążąc sąd wyłącznie z wyraźnymi granicami skargi bez możliwości ich rozszerzenia.

Dokonane przez inwestora zmiany użytkowe i techniczne budynku handlowo-usługowego nie kwalifikowały się do kategorii przebudowy według art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, tym samym nie naruszały przepisów prawa budowlanego i nie wymagały interwencji organów nadzoru.

Sześciokrotne przekroczenie przez Centralną Komisję Lekarską ustawowego terminu rozpoznania odwołania, połączone z brakiem czynności w sprawie i niewykonaniem obowiązku informacyjnego z art. 36 k.p.a., stanowi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. Niedobory kadrowe oraz trudności organizacyjne organu nie usprawiedliwiają naruszenia prawa strony do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki i nie wyłączają

W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zarzut niezgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, zdrowia lub przepisami techniczno-budowlanymi wymaga wykazania konkretnych wad dokumentacji projektowej oraz ich istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd administracyjny nie dokonuje kontroli celowości polityki legislacyjnej

Referendum lokalne dotyczące planowania przestrzennego, jako wyraz woli mieszkańców, jest dopuszczalne, o ile nie ingeruje bezpośrednio w wyłączną kompetencję rady gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że unieważnienie uchwały Rady Gminy Świerklany przez Wojewodę Śląskiego było uzasadnione ze względu na istotne naruszenia prawa, w tym brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uzasadnia zastosowanie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając brak wpływu proceduralnych zarzutów strona skarżącej na wynik postępowania, oraz rolę RDN w szerokiej ocenie naukowej, oddala skargę kasacyjną, podkreślając ograniczenie kontroli sądowej do strony proceduralnej.

Decyzja administracyjna o przeznaczeniu pojazdów na cele obronne, nawet gdy są one niezbędne do działalności gospodarczej, jest zgodna z ustawą o obronie Ojczyzny. Wyłączenia z egzekucji administracyjnej nie dotyczą sytuacji związanych z bezpieczeństwem państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że procentowe dane o zdawalności egzaminów przez kandydatów na kierowców, dotyczące ośrodków szkolenia, stanowią informację publiczną, którą WORD jest zobowiązany udostępnić na wniosek, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, mimo że dotyczy to także działalności prywatnych ośrodków szkolenia.

Skarga kasacyjna K.W. od wyroku WSA w Warszawie oddalona. NSA orzekł, że decyzje wywłaszczeniowe z 1957 r. nie wydano z rażącym naruszeniem prawa zgodnie z dekretem z 1949 r.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest stwierdzeniem zgodności nałożonej kary pieniężnej za przewóz niespełniający wymogów konstrukcyjnych i niedostosowany do zgłoszonych licencji z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Przepisy te nie naruszają norm konstytucyjnych ani prawa unijnego.

Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie, stosując art. 64 § 2 k.p.a., niezasadnie pozostawiła wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza bez rozpoznania. Organ powinien uwzględniać dokumenty jako część postępowania wyjaśniającego zgodnie z powszechnie obowiązującymi regulacjami.

NSA orzekł, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może opierać się na ocenie merytorycznej spełnienia przesłanek przyznania świadczenia kompensacyjnego. Wymaga to pełnego postępowania administracyjnego.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena rażącego naruszenia wymaga jednoznacznego zestawienia normy prawnej z treścią decyzji.

Decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości powinna jednocześnie rozstrzygać o wszystkich kwestiach związanych ze zwrotem należności, w tym formie zabezpieczenia, co nie pozwala na wydawanie odrębnych decyzji w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny, opierając się na art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną w sprawie podziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego, uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji i brak przesłanek materialnoprawnych i procesowych do zmiany wyroku.

Nieusprawiedliwione uchybienie terminowi wniesienia zażalenia wyłącza możliwość jego przywrócenia. Od odbiorcy wymaga się należytej staranności w zabezpieczeniu swojej sytuacji prawnej w przypadku planowanej nieobecności, co obejmuje ustanowienie pełnomocnika do doręczeń.

Wykonywanie przewozu pasażerskiego pojazdem nieznakowanym jako taksówka bez odpowiedniej licencji kwalifikuje się jako przewóz okazjonalny, niezależnie od formy zamówienia przejazdu. Organ administracyjny miał podstawę do nałożenia kary.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej, z uwagi na ich wyjątkowy charakter, nie mogą być stosowane ani poprzez wykładnię rozszerzającą, ani przez analogię, do administracyjnych kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o grach hazardowych.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podtrzymuje decyzje organów administracyjnych w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, uznając istnienie adekwatnego związku przyczynowego z warunkami pracy na podstawie specjalistycznej oceny medycznej. Skargi kasacyjne oddalono jako nieuzasadnione.

Praktyka naruszająca zbiorowe prawa pacjentów poprzez niezapewnienie hospitalizacji w wypadku kontaktu z osobą zakażoną SARS-CoV-2 stanowi naruszenie prawa do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością.