Skarga kasacyjna M. P. została oddalona z uwagi na brak interesu prawnego, podczas gdy skarga D. była bezzasadna z powodu złożenia zażalenia po terminie, zatem obie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Art. 37at ust. 8 ustawy – Prawo farmaceutyczne nie znajduje zastosowania poza ramami inspekcji i kontroli. Ujęcie przepisu poza tym kontekstem narusza zasady swobody działalności gospodarczej. Postanowienia dotyczące kar za brak dokumentacji są bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nałożenie kary pieniężnej na M. sp. z o.o. w K. było niezasadne z uwagi na brak podstaw prawnych do stosowania art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego poza postępowaniem kontrolnym, co skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego.

Przewóz osób za pośrednictwem aplikacji Uber, realizowany pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych określonych dla przewozu okazjonalnego, nie stanowi przewozu okazjonalnego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec decyzji, której prawomocne oddalenie zawarto najwcześniej w wyroku sądu administracyjnego, jest zasadna, jeśli nie ujawniono nowych okoliczności istotnych dla pierwotnej oceny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miasta Opola nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż nie stwierdzono przekroczenia uprawnień planistycznych gminy. Uzasadniono zgodność planu z przepisami przyjętymi w postępowaniu planistycznym.

Prawo do rekompensaty za pozostawione nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uzależnione od spełnienia warunku repatriacji byłych właścicieli na obecne terytorium państwa polskiego.

Zapytanie o techniczne aspekty funkcjonowania systemu e-Doręczeń, w tym brak daty na dokumentach, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych.

Podmiot prowadzący żłobek i przedszkole nieudowodnienie zgodnego z prawem wydatkowania dotacji stanowi naruszenie przepisów finansowych, uzasadniając żądanie ich zwrotu i sankcje prawne w oparciu o art. 36 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

Bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowi przesłankę do uznania naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p, nawet jeśli organ podejmuje czynności niezgodne z prawem, mające na celu przedłużenie terminu załatwienia sprawy.

Czas dojazdu wraz z przesiadkami uwzględniony w art. 93 ust. 1 i art. 88 ust. 4 ustawy o Policji nie może przekraczać dwóch godzin w obie strony. Brak zasadności roszczenia o zwrot kosztów dojazdu, gdy czas ten przekracza określony limit.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że w okresie nieobsadzenia organu i jego reorganizacji, termin do wykonania wyroku WSA nie rozpoczął biegu. Krajowej Radzie Bibliotecznej nie można zarzucić bezczynności w realizacji zobowiązania wynikającego z wyroku.

Dokumenty dotyczące zewnętrznych działań organu, powiązań interpersonalnych oraz realizacji zadań publicznych, mieszczą się w zakresie informacji publicznej, co uzasadnia obowiązek ich udostępnienia przez podmioty publiczne.

Przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją z zatrudnienia a stałą opieką nad osobą niepełnosprawną, która uniemożliwia podjęcie pracy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że taka opieka wymaga stałej dyspozycyjności i może wykluczać możliwość zarobkowania.

Podatkowej grupie kapitałowej przysługuje prawo do obniżenia dochodu ze źródeł przychodów o poniesioną stratę zgodnie z art. 7 ust. 5 w zw. z art. 7a ust. 1 u.p.d.o.p., o ile spełniony jest warunek dochodowości z art. 1a ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.p.

Brak czasowej korelacji między powstaniem niepełnosprawności a zaprzestaniem pracy nie wyklucza uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli zakres opieki uniemożliwia aktywność zawodową.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż decyzja organu administracji ustalająca kwotę do zwrotu z tytułu niekwalifikowalnych wydatków winna opierać się na uprzednio dokonanej rzetelnej weryfikacji kwalifikowalności planowanych wydatków, zachowując zasady dobrej administracji oraz uzasadnionych oczekiwań beneficjenta.

W sprawie dotyczącej odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, podtrzymuje wyrok sądu I instancji, wskazując na niestaranność w formułowaniu zarzutów skargi przez stronę skarżącą.

Skarga kasacyjna dotycząca określenia kwoty zwrotu dofinansowania z unijnych środków została oddalona z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych i brak wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

Art. 127b ust. 1a w zw. z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia organów farmaceutycznych do nakładania kar pieniężnych za nieprzekazanie dokumentów w postępowaniu niekontrolnym, co skutkuje uchyleniem nałożonej kary.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu