Zastosowanie art. 47b ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jako środka skutkującego czasowym przejęciem kontroli nad podmiotem leczniczym, wymaga rzetelnego uprawdopodobnienia przesłanek ustawowych i weryfikacji informacji stanowiących podstawę decyzji. Pilność działań epidemicznych nie uzasadnia oparcia decyzji wyłącznie na niezweryfikowanych twierdzeniach

Postępowanie administracyjne ma na celu pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a przekroczenie tego wymiaru w II instancji narusza zasadę dwuinstancyjności, wynika zaś z art. 136 §1 k.p.a. NSA potwierdza brak podstaw umożliwiających podjęcie decyzji merytorycznej bez wyjaśnienia istotnych kwestii faktycznych.

Umowa obejmująca powtarzalne prace ślusarskie lub przygotowawcze, realizowane według dokumentacji technicznej, pod nadzorem i w ramach bieżącej działalności przedsiębiorstwa, jest umową o świadczenie usług z art. 750 k.c., a nie umową o dzieło z art. 627 k.c., jeżeli jej przedmiot nie prowadzi do powstania zindywidualizowanego, twórczego i oznaczonego rezultatu. Wykonawca takich usług podlega obowiązkowi

W postępowaniu nieważnościowym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest dopuszczalne ponowne ustalanie statusu właściciela pojazdu, jeżeli ustalenie to znajduje potwierdzenie w prawomocnym postanowieniu o przepadku oraz w dokumentacji rejestracyjnej, a nie wykazano rozbieżności co do własności z daty wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Ustalenie opłaty z art. 130a Prawa o ruchu drogowym bez obowiązującej

O kwalifikacji umowy jako umowy o dzieło albo umowy o świadczenie usług rozstrzyga rzeczywista treść zobowiązania i sposób jego wykonywania, a nie jej nazwa ani deklarowana przez strony intencja. Powtarzalne prace ślusarskie i przygotowawcze, wykonywane według wymogów wiedzy technicznej w toku działalności przedsiębiorstwa, są świadczeniem usług starannego działania z art. 750 k.c., rodzącym obowiązek

Przekroczenie po udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej progów antykoncentracyjnych określonych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 Prawa farmaceutycznego nie stanowi samoistnej podstawy cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przesłanki te dotyczą wyłącznie etapu udzielania zezwolenia, a kompetencja do cofnięcia decyzji ostatecznej wymaga wyraźnej podstawy

Przedłużenie po 30 czerwca 2024 r. ograniczeń prawa do sądu wynikających z art. 100d u.o.p. nie może wyłączać sądowej kontroli przewlekłości postępowania pobytowego. Przewlekłość organu stwierdzona wskutek nieefektywnego prowadzenia sprawy nie ma jednak charakteru rażącego i nie uzasadnia przyznania sumy pieniężnej, jeżeli organ działał na podstawie formalnie obowiązującego przepisu, przed ukształtowaniem

Umowa obejmująca wykonywanie powtarzalnych prac ślusarskich i przygotowawczych, realizowanych w toku zwykłej działalności przedsiębiorcy, pod nadzorem i według wymogów wiedzy technicznej, jest umową o świadczenie usług z art. 750 k.c., choćby strony nazwały ją umową o dzieło. Brak zindywidualizowanego i twórczego rezultatu uzasadnia objęcie wykonawcy obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie

Stwierdzenie nabycia przez PKP S.A. prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. wymaga kumulatywnego wykazania, że w dacie ustawowo relewantnej grunt był własnością Skarbu Państwa. Grunt skomunalizowany ex lege z dniem 27 maja 1990 r. nie spełnia tej przesłanki, choćby pozostawał w posiadaniu przedsiębiorstwa PKP.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy wykładać zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, z uwzględnieniem proporcjonalności administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia. Przy ryczałtowej karze za błędne ustawienie kategorii pojazdu organ musi indywidualnie ocenić m.in. wysokość niedopłaty, jednorodność naruszeń ujawnionych podczas jednej kontroli i ich zaprzestanie, zanim odmówi odstąpienia od kary

Przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat drogowych organ ma obowiązek wykładać art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Rażąca dysproporcja między zryczałtowaną karą a wysokością niedopłaty oraz jednorodność naruszeń ujawnionych w jednej kontroli wymagają indywidualnej

Brak urządzeń do retencjonowania wody w systemie kanalizacji uniemożliwia obniżenie opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych. Skarżone przepisy sądowo przepisane przez WSA uznano za trafne i nie naruszające prawa materialnego ani procedury administracyjnej.

W przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych zgodnie z zezwoleniem, naliczona opłata za usunięcie drzew ustalana jest proporcjonalnie do liczby nieprawidłowo wykonanych nasadzeń. Działania organu w tym zakresie mają charakter związany.

W ślad za wyrokiem NSA uznano, iż brak urządzeń retencyjnych skutkował naliczeniem maksymalnej stawki opłaty zmiennej za odprowadzanie wód bez możliwości uznania systemu kanalizacji deszczowej za urządzenie retencyjne.

W sprawie rozpoznania wniosków o zmianę decyzji remediacyjnej, z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 155 k.p.a., interes społeczny związany z ochroną środowiska przeważa nad interesem strony, uzasadniając odmowę zmiany decyzji.

Regulatory przepływu i zwiększone średnice rur w systemie kanalizacji deszczowej nie spełniają wymogów urządzeń retencyjnych, zatem zasadne jest naliczenie pełnej opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych zgodnie z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego.