Nie stwierdza się naruszenia przepisów ustawy o sporcie w decyzji Ministra Sportu i Turystyki, gdy odniesienia w statucie do wymogów międzynarodowych są uzasadnione, a ewentualna działalność gospodarcza członków zarządu podlega ocenie po uzyskaniu osobowości prawnej przez związek.

Informacje dotyczące warunków korzystania z oprogramowania zakupionego z funduszy publicznych przez GUS są informacją publiczną zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej i transakcje takie podlegają ujawnieniu, niezależnie od celów prywatnych wnioskodawcy.

Decyzja administracyjna odmawiająca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oparta na faktycznym stanie pokrycia terenu roślinnością leśną, znajduje podstawę prawną w przepisach o ochronie środowiska, niezależnie od ewidencyjnej klasyfikacji terenu.

Uchwała Rady Gminy Skoroszyce dotycząca bonu wakacyjnego narusza konstytucyjne zasady równości i wymaga ponownego rozpoznania przez WSA pod kątem zgodności z ustawą o świadczeniach rodzinnych.

Uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa własności ani zasady proporcjonalności poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy na terenach rolniczych, jeśli jest zgodna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wiążą organy gminy.

Pozbawienie drogi publicznej kategorii gminnej przez uznanie jej za wewnętrzną nie ma podstaw prawnych w art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Uchwała pozbawiająca statusu drogowego musi spełniać przesłanki prawne przewidziane dla zaliczenia do innej kategorii lub zupełnego wyłączenia z użytkowania.

Skarga kasacyjna dotycząca niewykonania obowiązku recyklingu nie zasługuje na uwzględnienie; Kara pieniężna została prawidłowo nałożona na podstawie obowiązujących przepisów u.c.p.g., niezależnie od stopnia zawinienia przedsiębiorcy.

Kumulowanie kar pieniężnych za naruszenia w transporcie drogowym jest dopuszczalne, o ile wynika z regulacji prawnej. Stwierdzone przez sąd pierwszej instancji uchybienia nie wpływają na wynik postępowania, gdy zasadnicza kwota kary pozostaje w granicach ustawowego ograniczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w zakresie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie uznając, iż działał z rażącym naruszeniem prawa. NSA uchylił wyrok WSA w części dotyczącej rażącego naruszenia prawa i oddalił w pozostałym zakresie.

Skarga kasacyjna Wojewody Wielkopolskiego nie zasługuje na uwzględnienie; skarga na przewlekłość postępowania była dopuszczalna. Artykuł 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na oczywistą sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Nieposiadanie wymaganych dokumentów przez kierowcę w momencie kontroli nie może samoczynnie uzasadniać nałożenia kary, gdy dokumenty te zostały uprzednio wydane i pojazd spełniał warunki przewidziane w ATP.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga wykazania, że po jej wydaniu nastąpiła materialnoprawna bezprzedmiotowość decyzji. Samo późniejsze potwierdzenie prawidłowości robót objętych nakazem, ani powołanie się na posiadane pozwolenia, nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji i nie może służyć jej merytorycznej lub legalnościowej weryfikacji w postępowaniu wygaszeniowym

Sąd stwierdził, że brak dowodów na złożenie wniosku o przywrócenie terminu wyklucza możliwość jego uwzględnienia, podtrzymując postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skierował sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na prawomocność decyzji o wygaśnięciu znaku TIGER VIT, eliminującej podstawę do unieważnienia znaku WILD TIGER.

Podmiot odbierający odpady komunalne odpowiedzialny jest za osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, niezależnie od winy, a nałożona kara pieniężna za niedopełnienie tego obowiązku ma charakter obiektywny i nie podlega miarkowaniu zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Zarządzenie pokontrolne, choć władcze, nie podlega pełnej kontroli jurysdykcyjnej co do ustaleń faktycznych i nie stosuje się do niego przepisów KPA; kontrola jego legalności sprowadza się do oceny zgodności treści zarządzenia z ustaleniami kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając słuszność uchylenia postanowień organów przez Sąd I instancji z uwagi na przedwczesną odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego i brak wyczerpującego rozpoznania merytorycznego.

Sąd może oddalić skargę kasacyjną, gdy ocena sądu niższej instancji zgodna jest z prawem i zachowuje proceduralną poprawność, a zarzuty kasacyjne nie są dostatecznie uzasadnione.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając decyzję organów administracyjnych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za zgodną z prawem, spełniającą wymogi merytoryczne i proceduralne, przy zachowaniu właściwości ochrony zasobów przyrodniczych.

Brak wskazania rocznej mocy przerobowej w decyzji o przetwarzaniu odpadów, uwzględniony w kontekście uzasadnienia decyzji i skutków społeczno-gospodarczych, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego jej unieważnienie.

Wygaśnięcie decyzji z 2014 r. przez Ministra było prawne, nawet przy błędzie WSA co do prawomocności. Proceduralna podstawa błędu nie unieważnia celowości decyzji uchylającej i umarzającej, wobec potwierdzonej bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na wyeliminowanie pierwotnej decyzji z obiegu prawnego.

Artykuł 191 Prawa wodnego nie jest instrumentem legalizującym nielegalne rozlewiska, lecz wymaga analizy wpływu na ekosystemy, marnotrawstwo wody i możliwe szkody, co powinny uwzględniać organy wodne przy wydawaniu decyzji administracyjnych.

Ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeśli jest zgodne z nowelizacją ustawy oraz nie wymaga decyzji środowiskowej, gdy dotyczy mniej niż 2 ha.

Zawiadomienie o wszczęciu kontroli, doręczone przedsiębiorcy zgodnie z przepisami, uprawnia organ do przeprowadzania kontroli w terminie wynikającym z art. 48 ust. 2 p.p. Uniemożliwienie kontroli stanowi podstawę do nałożenia kary administracyjnej.