Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Gminnej Spółdzielni S. w R., uznając za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Rozstrzygnięcie potwierdza zgodność z prawem wydanych decyzji. (Art. 184 p.p.s.a.)

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak jest podstawy prawnej uprawniającej Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na podmiot odpowiedzialny obowiązek pokrycia kosztów badań jakościowych produktów leczniczych, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie prowadzonych postępowań naprawczych były przewlekłe. Skarga kasacyjna zostaje oddalona, albowiem WSA zasadnie stwierdził przewlekłość postępowania oraz brak rażącego naruszenia prawa przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż odmowa umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego jest zgodna z prawem, gdy nie zachodzą szczególne okoliczności uprawniające do umorzenia. Ciężka sytuacja materialna, bez wyjątkowych przesłanek, nie uzasadnia umorzenia, co utrwala zasadę subsydiarności w prawie socjalnym.

Odmowa udzielenia ochrony międzynarodowej wobec wnioskodawców jest prawidłowa, gdyż organy administracyjne prawidłowo oceniły materiał dowodowy i stwierdziły brak uzasadnionej obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą w kraju pochodzenia.

Dane ewidencyjne gruntów dotyczące powierzchni użytkowej budynków nie mogą być wyłącznie decydujące w postępowaniu podatkowym; organy podatkowe muszą uwzględniać dowody na rzeczywistą powierzchnię użytkową lokali.

Udzielenie nieoprocentowanej pożyczki przez podatnika VAT osobie bliskiej, niezwiązanej z jego działalnością gospodarczą, stanowi zarząd majątkiem osobistym i nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, lecz podlega przepisom o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej kluczowej dla podstawy opodatkowania nie wystarczy polegać wyłącznie na danych ewidencyjnych, lecz konieczna jest ich weryfikacja w kontekście zgłoszonych zastrzeżeń merytorycznych i dowodowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy jest oczywiście sprzeczny z Konstytucją RP, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, mimo że wymienione przepisy nie miały już zastosowania.

Zgodnie z wyrokiem NSA, nieprzewidziane i niezawiniono naruszenie przepisów transportowych, niewystarczająco uzasadnione przez skarżącego, wyklucza zastosowanie zwolnienia z kary. Przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, gdy u.t.d. reguluje karę odmiennie.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność ponownej analizy zgodności metrologicznej zastosowanych przyrządów pomiarowych z unijnymi wymaganiami i wymogami prawa krajowego.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niespełnienie przesłanki posiadania miejsca zamieszkania przodka skarżącego na byłym terytorium RP zamyka prawo do rekompensaty. Skóra kasacyjna została oddalona z uwagi na formalne uchybienia.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego przez PKP nie następuje z mocy prawa, jeśli nie udokumentowano posiadania gruntu na dzień 5 grudnia 1990 roku oraz gdy nieruchomość jest zajęta przez wody państwowe, co wyłącza ją z obrotu cywilnoprawnego.

Istnienie na terenie nieruchomości skarżącego rowu melioracyjnego nie stanowi podstawy do uznania tego terenu za część systemu kanalizacji otwartej, przewidzianego Prawem wodnym. Skarżący jest zobowiązany do uiszczania opłaty retencyjnej, gdyż wody opadowe nie są odprowadzane do przewidzianego systemu.

Odmowa udostępnienia przez organy podatkowe informacji zawartych w wyłączonych dokumentach ze względu na interes publiczny, nie narusza praw strony, jeśli decyzje te dotyczą podmiotów niezwiązanych bezpośrednio z jej sprawą, zgodnie z art. 179 Ordynacji podatkowej.

Skarga kasacyjna niekwestionująca właściwego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie doręczeń w postępowaniu podatkowym nie może być podstawą do podważenia prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej dotycząc podatku od nieruchomości.

W sprawach dotyczących odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej oboje rodzice, zgodnie z zasadą solidarnej odpowiedzialności, mają interes prawny, skutkujący przysługiwaniem im statusu strony.

Status strony w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę nie przysługuje współwłaścicielowi nieruchomości, jeśli planowana inwestycja nie ogranicza jego praw do zagospodarowania własnej działki. Organy prawidłowo zastosowały przepisy k.p.a. i Prawa budowlanego.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczające działki pod zieleń i rekreację, zamiast dominującej zabudowy mieszkaniowej i usługowej przewidzianej w Studium, stanowią istotne naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie: brak interesu prawnego skarżących wyklucza ich status jako strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy; postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania było zasadne.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie z opłaty retencyjnej na podstawie przepisów Prawa wodnego.

Brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego szczególnych okoliczności uniemożliwiających podjęcie pracy uprawnia do uchylenia decyzji organu odmawiającej przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Argumentacja NSA podtrzymuje zasadę, że badanie formalnych wymogów proceduralnych przez Sąd I instancji w sprawach sprzeciwów administracyjnych nie zawiera oceny spełnienia tych wymogów, a ogranicza się do zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Skarga kasacyjna nie znalazła usprawiedliwienia.

Podatnik, który posiada zaległości podatkowe, nie ma prawa decydować o przeznaczeniu wpłaty na wybrane zobowiązania bieżące, jeśli termin płatności już minął; organ podatkowy ma obowiązek zaliczyć wpłaty na najstarsze zaległości.