Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej w rozumieniu Prawa wodnego, a rów melioracyjny nie stanowi jego elementu. Odprowadzanie wody do rowu nie gwarantuje retencji, co uzasadnia opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie od opłaty za zmniejszenie retencji, o ile rów nie jest częścią oficjalnej gminnej sieci kanalizacyjnej.

Zasady ustalania minimalnych odległości lokalizacji turbin wiatrowych od budynków mieszkalnych zgodnie z ustawą wiatrakową nie podlegają notyfikacji jako przepisy techniczne, a ocena proporcjonalności tych przepisów należy do organów administracji publicznej.

Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej o niezdolności G.K. do zawodowej służby wojskowej pozostaje w mocy; wcześniejsze przyznanie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej nie ma wpływu na ocenę zdolności do służby zawodowej.

Decyzja komunalizacyjna Wojewody Kieleckiego z dnia [...] lutego 1993 r., w części dotyczącej działki nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Skarb Państwa nie był właścicielem nieruchomości. Domniemanie prawidłowości wpisu w księdze wieczystej może być obalone także w postępowaniu administracyjnym.

Właściciele lokali w budynkach sąsiadujących nie posiadają interesu prawnego użytkownika w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy sąsiedniej nieruchomości, gdy nie wykazano bezpośredniego wpływu decyzji na ich prawo własności.

Art. 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; tym samym termin na załatwienie sprawy skarżącego cudzoziemca jest liczony od tej daty.

Płatnik może powołać się na konstrukcję rzeczywistego beneficjenta wypłacanej należności (look through aproach) i domagać się stosowania przepisów umowy przeciwko unikaniu podwójnego opodatkowania niewłaściwej dla odbiorcy wypłacanej należności, ale właściwej dla rzeczywistego beneficjenta, jednakże pod warunkiem, że na okoliczność tę powoła się już na etapie składania deklaracji (informacji, zawiadomień

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym, a postępowanie o jej unieważnienie wszczęte po upływie 30 lat, umorzone z mocy prawa.

Postępowania administracyjne wszczęte po 30 latach od ogłoszenia lub doręczenia decyzji, niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, ulegają umorzeniu z mocy prawa. Skarga kasacyjna przeciwko takiemu rozstrzygnięciu nie znajduje uzasadnienia w prawie materialnym ani procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2013 rok było prawidłowe, a wojewódzki sąd trafnie ocenił zebraną dokumentację i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, w efekcie czego skarga kasacyjna zostaje oddalona.

NSA oddala skargę kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej, stwierdzając, iż droga pożarowa dla budynku skarżącej przewidziana w pierwotnym projekcie zatwierdzonym w 2006 roku, nie jest zagrożona przez planowaną inwestycję.

Istniejący rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji deszczowej w rozumieniu Prawa wodnego, co obliguje do wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacyjny zorganizowany przez właściwy podmiot, dlatego odprowadzanie wód do rowu nie jest wystarczającym powodem zwolnienia z opłat wobec niezrealizowania funkcji retencyjnej

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnienie rowu melioracyjnego na nieruchomości nie świadczy o ujęciu działki w systemie kanalizacji otwartej, co potwierdza zasadność naliczania opłaty za zmniejszenie retencji terenowej.

Sama techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości, w tym poprzez ich kierowanie do rowu melioracyjnego, nie oznacza, że nieruchomość ujęta jest w system kanalizacji opadowej, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty za zmniejszenie retencji obszarowej.

Decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 1998 r., stanowi wystarczający dowód dla potwierdzenia prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym, co potwierdza wykładnia NSA.

Decyzja administracyjna o ustaleniu warunków zabudowy, która nie narusza istotnie przepisów K.p.a. oraz u.p.z.p., jest zgodna z prawem i prawidłowo chroni interesy publiczne i prywatne, nawet jeśli określone warunki zabudowy nie implikują obowiązków w projekcie budowlanym.

W sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez licencji i niespełniającym wymogów pojazdem, NSA uchylił wyrok WSA, uznając zasadność decyzji organów transportowych. Przewóz taki wymaga odpowiedniej licencji, a jej brak usprawiedliwia nałożenie kary.

Małżonek zobowiązanego nie jest uprawniony do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące egzekucji administracyjnej skierowanej do majątku wspólnego, jako że legitymacja procesowa przysługuje wyłącznie osobie uznanej za zobowiązanego.

Roboty budowlane prowadzące do utraty funkcji antresoli jako przestrzeni niezamkniętej wymagają dokładnej analizy zasady proporcjonalności i ochrony prawa własności w kontekście stosowania art. 50 i 51 Pb, przy uwzględnieniu konstytucyjnie chronionych wartości.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku istnienia zaległości podatkowych zasady zaliczania wpłat przewidziane w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej są wiążące dla organu podatkowego, a skarga kasacyjna R. S.A. na decyzję organu rachunkowego została oddalona.

Podatnikiem podatku akcyzowego, w okolicznościach braku jednoznacznie zindywidualizowanego stanu faktycznego, może być zarówno jednostka samorządu terytorialnego, jak i jej jednostki organizacyjne, wskazując na niewystarczające uzasadnienie interpretacji w świetle art. 13 ustawy o podatku akcyzowym.

Bezzwrotna pomoc publiczna udzielona z budżetu państwa w ramach rządowego programu wsparcia, spełnia kryteria dotacji określonej w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., a zatem jest zwolniona od podatku dochodowego od osób prawnych.

Zdemontowana przednia część pojazdu, przy wyrejestrowaniu i braku kluczowych komponentów, stanowi odpad zgodnie z ustawą o odpadach. Jej sprowadzenie bez wymaganych zezwoleń narusza przepisy międzynarodowe. Skarga kasacyjna na jej kwalifikację jako odpad jest bezzasadna.