Małżonek osoby zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym nie posiada legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia tego postępowania, gdyż nie jest zobowiązanym w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną K. Sp. z o.o., potwierdzając legalność i prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, wyrażonej w odmowie przyznania dotacji oświatowej, z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego i ograniczeń budżetowych.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a skarga kasacyjna kwestionująca w całości rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych nie zasługuje na uwzględnienie wobec braku wykazania naruszeń prawa materialnego i procesowego.

NSA oddalił skargę kasacyjną Skarżących na zatwierdzenie projektu zmian organizacji ruchu, uznając, że projekt spełniał wymogi prawne oraz uwzględniał potrzeby bezpieczeństwa i komunikacji lokalnej społeczności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., podtrzymując decyzje organów niższej instancji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo braku zgody właścicieli na proponowane warunki, była zgodna z przedmiotem zezwoleń ustawowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja o odmowie zwolnienia skarżącej z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt córki w domu pomocy społecznej była zgodna z prawem, gdyż skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek do zwolnienia z opłat określonych w art. 64 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

Zachodzące czynniki epidemiologiczne, działając jako siła wyższa, mogą usprawiedliwiać przekroczenie terminu ustawowego przez organ architektoniczno-budowlany na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, wyłączając jego odpowiedzialność oraz unikając nałożenia kary pieniężnej.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji oraz niespełniające wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień procesowych ani materialnoprawnych.

Bezczynność organu administracyjnego w procedurze administracyjnej powinna być oceniana w kontekście całokształtu prowadzonego postępowania, a nie każde opóźnienie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa, jeżeli organ podejmował działania mające na celu merytoryczne załatwienie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wobec zaniedbania przez organy administracji wyważenia wpływu pandemii COVID-19 na zwłokę w wydaniu decyzji, postanowienia dotyczące wymierzenia kary były przedwczesne. Nakazał ponowne rozpoznanie zażalenia Starosty z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności pandemii jako potencjalnych przyczyn usprawiedliwiających opóźnienie.

Oddalenie skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach jako nieuzasadnionej, potwierdzające potrzebę rzetelnego rozważenia kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy w świetle przesłanki "dobrego sąsiedztwa" zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

NSA stwierdził, że grunty klasyfikowane jako rolne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, o ile nie są faktycznie wykorzystywane do działalności gospodarczej. Zaniechanie wcześniejszej inwestycji przez właściciela nie przesądza o ich ekonomicznym zajęciu dla celów działalności gospodarczej.

Skarga kasacyjna wniesiona przez R. S. została oddalona jako bezzasadna, co potwierdza prawidłowość wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzji administracyjnej dotyczącej nienależnie pobranych płatności zalesieniowych. Decyzję podjęto zgodnie z przepisami, przy braku wykazania istotnych naruszeń proceduralnych.

Zaświadczenie wskazujące wyłącznie na klasyfikację budynku wg KŚT jako mieszkalnego nie wystarcza do uznania, iż przynajmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, co jest niezbędne do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na prawo własności według ustawy o przekształceniu gruntu.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze, z zamysłem wykorzystania renomy i strategii rynkowej innego podmiotu, może być podstawą unieważnienia prawa ochronnego na ten znak, zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłową klasyfikację taryfową towaru oraz brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach organów celnych i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak prawnej możliwości wznowienia postępowania w przypadku, gdy decyzja ostateczna, która miałaby podlegać wznowieniu, została już uchylona odrębnym aktem administracyjnym. Brak przedmiotu wznowienia wyklucza orzekanie o wznowieniu.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona jako niezasadna. Postępowanie przed sądami oraz organami administracyjnymi spełniało wymogi proceduralne i materialne, co wykluczało istotny wpływ zgłoszonych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

Organ administracji publicznej słusznie odmówił przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, gdyż podnoszone przez stronę przeszkody finansowe i proceduralne nie przeważają nad koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwie zastosował przepisy prawne i proceduralne, wyłącznie w granicach oceny prawnej orzeczenia, a zarzuty naruszenia prawa procesowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Decyzja organu podatkowego dotycząca naliczenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019 r. jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawnymi; skarga kasacyjna oddalona.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, jeżeli oparte na dostatecznych przesłankach dowodowych wskazujących na popełnienie czynu karnego, skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nawet jeśli następuje blisko terminu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odpowiedzialność cudzoziemca za przedłożenie nieprawdziwych informacji przy wniosku o pobyt stały, zgodnie z art. 199 ust. 1 pkt 3 u.o.c., nie wymaga świadomości działania. Potwierdzenie przez wyroki sądów karnych użycia podrobionych dokumentów stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia.

Dostarczanie wielu decyzji w jednej przesyłce, przy braku wykazania konkretnych naruszeń proceduralnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy, nie uzasadnia uwzględnienia skargi kasacyjnej.