Organ odwoławczy zobowiązany jest do wyczerpującego odniesienia się do zarzutów zgłaszanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, co skutkuje jego uchyleniem.

Odwołanie Skarżącego utrzymano, ponieważ organ podatkowy naruszył przepisy postępowania podatkowego, odmawiając przesłuchania świadka o istotnym znaczeniu dla wyjaśnienia źródła przychodów Skarżącego. Decyzja organu naruszała obowiązujące przepisy prawa podatkowego.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., narusza zasadę ochrony interesów w toku, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP, w zakresie odniesienia do amortyzacji wartości niematerialnej nabytej nieodpłatnie, której amortyzację rozpoczęto przed tym dniem, co skutkuje uprawnieniem do kontynuowania amortyzacji na dotychczasowych zasadach.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji drogowej jest zgodna z prawem materialnym i procesowym, a skargi kasacyjne zostają oddalone.

Zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia musi opierać się wyłącznie na niepodważalnych daneach zapisanych w dokumentacji będącej w posiadaniu organu. Brak takich danych eliminuje możliwość wydania zaświadczenia, co nie podlega weryfikacji poprzez postępowanie dowodowe.

Fundacja, wykonując zadania publiczne lub korzystając ze środków publicznych, jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej, a skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje również drogą elektroniczną.

Brak możliwości ustalenia wysokości dochodu z działalności gospodarczej poza granicami kraju, zgodnie z art. 312 ust. 4 ustawy o obronie Ojczyzny, uprawnia organy wojskowe do odmowy świadczenia rekompensującego na podstawie przedstawionych dokumentów innych niż wymagane rozporządzeniem oświadczenie polskiego urzędu skarbowego.

Zawieszenie postępowania administracyjnego skutkuje wstrzymaniem biegu terminów określonych przez prawo i nie może być podstawą uznania bezczynności jako działania z rażącym naruszeniem prawa, zwłaszcza gdy długie trwanie postępowania wynika z konieczności rozstrzygnięcia zagadnień proceduralnych.

Podział i sprzedaż działek przeprowadzone przez jednostkę, przy aktywnym zaangażowaniu mającym na celu zwiększenie ich atrakcyjności handlowej, wykraczają poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, co stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy prawa podatkowego umożliwiają zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do końca 2022 r., podtrzymując, że organ interpretacyjny nie ocenia zgodności z Konstytucją.

Wypłata komplementariuszowi zaliczek na poczet udziału w zyskach spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie powoduje obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego przez płatnika; obowiązek ten aktualizuje się dopiero po zakończeniu roku podatkowego i faktycznym obliczeniu dochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od jego charakteru (ogólny, szczegółowy).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skuteczne doręczenie decyzji administracyjnej na adres zamieszkania strony, w przypadku braku umocowania pełnomocnika do odbioru decyzji, wywiera skutek prawny inicjujący bieg terminu do wniesienia odwołania. Brak podstaw do przywrócenia terminu, jeśli pełnomocnictwo nie obejmuje odbioru decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1999 r. była zgodna z przepisami obowiązującymi w chwili jej uchwalenia. Zmiany przepisów nie wpływają retroaktywnie na ważność takich aktów, a zarzut dotyczący nieczytelności załączników graficznych jest bezpodstawny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że czynność włączenia nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków podjęta bez uwzględnienia praw właściciela, jest bezskuteczna. Skarga kasacyjna Burmistrza Miasta B. oddalona z uwagi na brak podstaw prawnych do zmiany wyroku WSA.

Włączenie karty ewidencyjnej zabytku archeologicznego do wojewódzkiej ewidencji zabytków musi być oparte na dowodach wskazujących na jego historyczną, artystyczną lub naukową wartość. Działanie organu administracyjnego wymaga stosownego uzasadnienia, a jego arbitralność jest niedopuszczalna.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla dobudowy balkonu do zabytkowej kamienicy spełnia wymogi przepisów o planowaniu przestrzennym, gwarantując kontynuację funkcji mieszkaniowej i ochronę zabytków, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej dla samowoli budowlanej ciążącego na nowym właścicielu nieruchomości jest prawidłowe, a wcześniejsze uiszczenie opłaty przez zbywcę nie zwalnia nabywcy z jej obowiązku.

Skarżący, nie posiadając tytułu prawnego do nieruchomości na dzień objęcia jej decyzją, nie może być uznany za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wojewodę Małopolskiego. Posiadanie faktyczne, nie poparte dokumentami, nie wystarcza dla uznania interesu prawnego.

Organ administracyjny nie ma obowiązku wzywania do uzupełnienia braków, gdy skarżący dostatecznie wskazuje przyczyny niezdolności do służby wojskowej. Obowiązek służby wojskowej jest powszechny i nie podlega zwolnieniu bez spełnienia przesłanek ustawowych.

Administrator danych osobowych ponosi odpowiedzialność za naruszenie poufności danych, nawet jeżeli naruszenie miało miejsce u podmiotu przetwarzającego. Nieprawidłowe zabezpieczenie danych skutkujące ich udostępnieniem osobom nieuprawnionym stanowi naruszenie art. 6 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 lit. f RODO.

W przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, decyzja Prezesa UODO o udzieleniu upomnienia, oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i poprawnej wykładni prawa materialnego, jest uzasadniona, a skarga kasacyjna kwestionująca tę decyzję może zostać uznana za niezasadną i oddalona.

W braku udokumentowanego tytułu prawnego do zarządu na dzień 27 maja 1990 r., nieruchomość należąca do Skarbu Państwa uznaje się za przynależną do terenowego organu administracji państwowej. Komunalizacja następuje z mocy prawa, jeżeli nie udokumentowano zarządu w formie wymaganej prawem.

Skarga kasacyjna T.S. została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, a decyzja Prezesa NFZ o obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu współpracy pozarolniczej została uznana za prawidłową.