Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Instalacje techniczne i urządzenia wewnątrz budynków elektrociepłowni, a także kontenery umiejscowione na terenie elektrociepłowni, mogą być uznane za odrębne budowle i tym samym podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli znajdują się wewnątrz budynków.

Obiekty budowlane, nawet gdy usytuowane wewnątrz budynków przemysłowych, mogą stanowić odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli pełnią funkcje niezależne od budynku i nie są związane z zapewnieniem jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają odrębne budowle, w tym urządzenia techniczne i kontenery mobilne, które nie są integralną częścią budynku i spełniają przesłanki budowli. Każdy obiekt wchodzący w skład zakładu przemysłowego należy ocenić samodzielnie pod kątem podatkowym.

Instalacje i kontenery spełniające określone funkcje techniczne w budynkach mogą być kwalifikowane jako budowle i podlegać opodatkowaniu, nawet jeżeli zlokalizowane są wewnątrz innych obiektów, jeśli spełniają definicje budowli lub obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena ponownej analizie przedsięwzięcia przez T. S.A. poprzez negatywną ocenę kryterium B.6 była prawidłowa. Zarzuty dotyczące błędów proceduralnych i materialnych są bezzasadne i nie uzasadniają uchylenia wyroku WSA.

NSA stwierdza, że wyrok WSA w Gdańsku oddalający skargę Fundacji C. w P. na decyzję SKO w Gdańsku dotyczącą zwrotu dotacji oświatowej jest zasadny. Skarga kasacyjna fundacji, oparta na zarzutach proceduralnych i materialnych, została uznana za nieuzasadnioną bądź nieskuteczną, a zatem oddalona w całości.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania z uwagi na brak pełnego rozeznania stron, co wymagało ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była sprzeczna z zasadami dobrego sąsiedztwa zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzasadniając uchylenie jej przez WSA.

Niedopełnienie przez beneficjenta warunku uzupełnienia wykształcenia w terminie, określonego w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, bez wykazania zaistnienia siły wyższej w odpowiednim terminie, uzasadnia nałożenie sankcji zwrotu otrzymanych funduszy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż pismo odmawiające dofinansowania z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do usługi tłumacza języka migowego stanowi decyzję administracyjną; można je zaskarżyć w drodze odwołania administracyjnego.

Decyzja o odmowie przyznania R.C. jednorazowego zasiłku powodziowego z tytułu szkód w ogrodzie działkowym jest zgodna z art. 5 ustawy o usuwaniu skutków powodzi; nie spełnia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej.

Brak obowiązku powoływania biegłego, jeśli zakres opieki nad bliskim nie wymusza rezygnacji z pracy zawodowej. Zarzuty proceduralne muszą wykazać wpływ na orzeczenie oraz związek przyczynowy, by skutkować uchyleniem wyroku.

Wznowienie postępowania podatkowego na podstawie nowych okoliczności lub dowodów nie jest uzasadnione, gdy są one już znane organowi orzekającemu i nie prowadzą do ujawnienia nowych faktów istotnych dla decyzji ostatecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie wyroku TSUE, którego sentencja nie zmieniała zasadniczej oceny prawnej zaskarżonego wyroku, w tym jego zgodności z krajowym i unijnym porządkiem prawnym.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak uzasadnionych podstaw zakwestionowania decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego; WSA prawidłowo zastosował przepisy Ordynacji podatkowej, a działania NUCS były prawnie zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną P. G. z braku podstaw do jej uwzględnienia, wskazując na uchybienia formalne w konstrukcji zarzutów oraz ich uzasadnieniu, nie wpływające na zasadność wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W przypadku odpłatnego zbycia udziałów w spółce, kosztem uzyskania przychodu jest rzeczywista wartość wydatków poniesionych na ich nabycie w momencie zbycia, a nie wartość historyczna, co ma kluczowe znaczenie dla wysokości zobowiązań podatkowych.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a naruszona nie została zasada prawa do obrony.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcia restrukturyzacji we właściwym czasie.

Umiejscowienie obiektu w budynku nie wyklucza jego opodatkowania jako odrębnej budowli, gdyż pełni on samodzielną funkcję technologiczno-użytkową niezależną od budynku, co czyni go przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że prawo do rekompensaty na podstawie ustawy zabużańskiej nie przysługuje właścicielowi nieruchomości, który nie opuścił dawnego terytorium RP, a jego spadkobiercy repatriowali się przed jego śmiercią.

Sąd oddala skargę kasacyjną syndyka M. S.A. z powodu niewykazania przez skarżącego zgodności z warunkami uwłaszczenia, co uzasadniało odmowę stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego.