O oddaleniu skargi kasacyjnej na decyzję zobowiązującą cudzoziemców do powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na brak dowodów wskazujących na ryzyko naruszenia ich praw po powrocie i zasadność zastosowania przepisów regulujących zobowiązanie do powrotu.

Przewoźnikiem w rozumieniu ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz, a nie formalny organizator, co oznacza, że odpowiedzialność administracyjna zgodnie z ustawą dotyczy podmiotu faktycznego wykonawcy przewozu.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną M.M., uznając, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania ochrony międzynarodowej, gdyż nie wykazano znaczącego prawdopodobieństwa ani systemowego ryzyka prześladowania w kraju pochodzenia.

Skarga kasacyjna A.M. od wyroku WSA w przedmiocie odmowy ochrony międzynarodowej jest bezzasadna. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani procesowego przez Sąd I instancji. Oddalono zarzuty skargi kasacyjnej.

Sąd administracyjny w oparciu o uznanie administracyjne stwierdził, że brak jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" dla przyznania specjalnego zasiłku celowego, co czyni decyzję organu administracyjnego zgodną z prawem.

Art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie pozwala na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie pięciu lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa; wydanie decyzji w ocenie sądu nastąpiło zgodnie z terminowym rygorem art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.

Kryterium oceny ofert musi być sformułowane jednoznacznie i precyzyjnie, a brak określenia ram czasowych kryterium gwarancji przy wysokim przypisaniu wagi prowadzi do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i może uzasadniać korekty finansowe.

Skarga kasacyjna, która ogranicza się do analizy zarzutów postawionych w skardze, nie wykazała uchybień w decyzji o zwrocie dotacji. Brak skutecznego zarzutu naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. powoduje jej oddalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

Refundacja wywozowa mięsa nie przysługuje, gdy nie można niebudząco wątpliwości ustalić pochodzenia mięsa wg rozporządzenia KE nr 612/2009 i rozporządzenia Rady nr 2913/92, skutkiem czego ustalenie kwot nienależnie pobranych było zasadne.

W postępowaniu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia z pomocy społecznej, najpierw należy uchylić decyzję przyznającą świadczenie. Dopóki decyzja ta jest wiążąca, zwrot nie może być egzekwowany.

Decyzje o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, bez uprzedniego uchylenia decyzji je przyznających, są nieważne. Organy powinny najpierw uchylić decyzję przyznającą świadczenie, zanim orzekną o jego zwrocie.

Zarzuty kasacyjne obejmujące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, związane z ustaleniem odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, okazały się nieuzasadnione, a skarga kasacyjna została oddalona.

Skarga kasacyjna w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów i wysokości długu celnego została nieskutecznie oparta na argumentacji prawnej, która nie wykazała naruszenia przepisów przez WSA; NSA potwierdził, że decyzje organów celnych były zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej B.G. i Z.G. przez NSA w zakresie prowa-zenia postępowania egzekucyjnego przez ZUS wskazuje na prawidłowe zastosowanie prawa dotyczącego przedawnienia składek i zgodność działań ZUS z obowiązującymi normami prawnymi.

NSA nie znajduje naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w zaskarżonym orzeczeniu WSA, uznając, że stan zdrowia i sytuacja materialna uzasadniają umorzenie należności z PFRON.

Przepisy o raportowaniu schematów podatkowych, choć mają charakter proceduralno-sprawozdawczy, mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej, pełniąc funkcję ochronną dla podatnika, w kontekście sankcji za ewentualne uchybienia.

Obowiązki prawno-podatkowe wynikające z działu III rozdziału 11a Ordynacji podatkowej, związane z raportowaniem schematów podatkowych, są objęte zakresem postępowania interpretacyjnego, co oznacza obowiązek wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Decyzja ratalna NUS z dnia 7 grudnia 2021 r., przyznająca ulgę w spłacie zaległości podatkowych, może stanowić nową okoliczność faktyczną wpływającą na ocenę bezskuteczności egzekucji, uzasadniając wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, udostępnianej przewoźnikom, nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej, gdy dotyczy gruntów zajętych faktycznie pod tę infrastrukturę, co wymaga właściwej kwalifikacji w oparciu o stan faktyczny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że ustalenie maksymalnej wysokości kosztów egzekucyjnych przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 64 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest prawidłowe, a przepisy nie wymagają indywidualizacji kosztów na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadnia wydanie decyzji zabezpieczającej. Posługiwanie się pustymi fakturami VAT świadczy o uzasadnionej obawie niewywiązania się z obowiązków podatkowych przez podatnika.

Art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego z 2021 r. oraz umorzenie postępowania po upływie 30 lat od doręczenia decyzji jest zgodne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej i nie narusza norm konstytucyjnych. Skarga kasacyjna została oddalona.

Urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zgodnie z ustawą o grach hazardowych, stanowi naruszenie prawa skutkujące nałożeniem kary pieniężnej. Brak przesłanek do stosowania odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.