Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w sprawach podatkowych jest zasadne, gdy zachodzą przesłanki z art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, takie jak brak majątku odpowiadającego zaległościom i krótki okres do przedawnienia zobowiązań.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieprzekonujące zarzuty dotyczące poziomu wynalazczego i ujawnienia wynalazku, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że patent spełnia kryteria ochrony prawnej w granicach wniosku niezmienionych po upływie prekluzji.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1951 r. na skutek upływu terminu przewidzianego w ustawie nowelizującej k.p.a., potwierdzono dopuszczalność domniemania faktycznego w zakresie ustalenia doręczenia orzeczenia.

Koszty postępowania rozgraniczeniowego obciążają strony proporcjonalnie do ich udziału na zasadzie art. 152 k.c., co nie jest sprzeczne z przepisami prawa administracyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość wykładni stosowanej przez sądy administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieterminowe zgłoszenie nabycia pojazdu stanowi istotne naruszenie obowiązków prawnych, co uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej z art. 140mb pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, nie podlegającej odstąpieniu na gruncie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 o.p. powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, uzasadniając jego umorzenie na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 o.p. Decyzja ta nie podlega ponownej ocenie przesłanek zabezpieczenia.

Rozwiązanie sporu prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy nowelizującej z 2021 r., pomimo zarzutów skarżącego dotyczących ich niekonstytucyjności, winno opierać się na formalnych przesłankach prawnych dotychczas niezakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny.

Bezskuteczność egzekucji, jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, może być ustalona nie tylko przez formalne zakończenie postępowania egzekucyjnego, lecz także na podstawie innych dowodów. Ocena ta leży poza kontrolą sądu w postępowaniu z art. 116 ordynacji podatkowej.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.

Bezczynność organu administracyjnego naruszająca rażąco prawo uzasadnia przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W przypadku opieszałości organu sąd może zastosować środki dyscyplinujące mieszczące się w granicach sędziowskiego uznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewłaściwe ustalenie statusu prawnego drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowi naruszenie prawa materialnego i proceduralnego uzasadniające uchylenie decyzji odmownych stwierdzających nabycie nieruchomości z mocy prawa przez gminę.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna M.S. była niezasadna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw procesowych i materialnoprawnych, co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy rzekomym naruszeniem a wynikiem sprawy.

Zaniechanie terminowego zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu, mimo prowadzenia profesjonalnej działalności, nie spełnia przesłanek znikomej wagi naruszenia uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość stosowania prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oraz negując zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, w tym dotyczących przedawnienia i oceny dowodów.

Zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu przebudowy linii napowietrznej 110 kV jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość wskazania strony postępowania administracyjnego oraz uzasadnienie wyroku nie naruszają przepisów postępowania.

Uchybienie zasadzie specjalności, w szczególności przekroczenie jej przy orzekaniu kary łącznej, skutkuje uchyleniem wyroku i umorzeniem postępowania. Zasada specjalności jest negatywną przesłanką wymierzenia kary łącznej.

Decyzja Prezydenta Miasta G. z 22 października 2020 r., zatwierdzająca projekt budowlany z otworem okiennym w ścianie budynku, nie narusza rażąco prawa. Brak jest zakazu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczącego takiego wykonania, co wyłącza przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Sąd kasacyjny potwierdza zobowiązanie organu administracji do załatwienia sprawy bez zwłoki, oddalając zarzuty dotyczące rzekomego braku przewlekłości w postępowaniu oraz naruszeń proceduralnych, utrzymując wyrok I instancji w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za znaczące uchybienie obowiązku notyfikacyjnego zbycia pojazdu zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 PRD.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok WSA w Krakowie, uznając naruszenie prawa materialnego oraz zasady proporcjonalności przez ograniczenia w miejscowym planie, i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA.

NSA uznał, że władztwo planistyczne gminy musi być zgodne z zasadą proporcjonalności. Wyrok WSA uchylono, nakazując ponowne rozpatrzenie zgodności MPZP z interesem skarżących oraz przepisami planowania przestrzennego.

Postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego o odmowie zapoznania się z aktami sprawy było zgodne z prawem, gdyż pełnomocnictwo pracownika nie obejmowało wglądu po zakończeniu czynności kontrolnych i wszczęciu postępowania administracyjnego.