Oddalenie skargi kasacyjnej na wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność wojewody. Wniosek z 2005 r. dotyczył nabycia własności, nie zaś odszkodowania. Bezczynność wobec odszkodowania nie zachodziła, brak podstaw do przyjęcia rażącej przewlekłości.

W ramach rozpoznanej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgłoszony przez stronę wniosek dotyczył stwierdzenia nabycia własności na rzecz gminy, a nie ustalenia odszkodowania - brak więc podstaw do uznania przewlekłości lub bezczynności Wojewody w sprawie odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sprawie braku bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogi publiczne. Wniosek Z. sp. z o.o. dotyczył innego postępowania, co wykluczało bezczynność organu.

Dla skuteczności środków egzekucyjnych zastosowanych wobec zobowiązanego, wystarczy, by były dopasowane do wysokości zobowiązania oraz były w danym kontekście najmniej uciążliwe, przy uwzględnieniu, że domeny internetowe nie stanowiły realnej alternatywy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obowiązki organu z art. 15zzzzn2 ustawy COVID-19 dotyczące terminów nie miały zastosowania po zakończeniu stanu epidemii, a skarga kasacyjna nie wykazała konkretnych naruszeń, co skutkowało jej oddaleniem.

W postępowaniu z wniosku organizacji społecznej o wszczęcie procedury administracyjnej, ocena interesu społecznego winna uwzględniać kontekst i cele statutowe organizacji oraz rzeczywiste związki z przedmiotem wniosku, lecz nie może zastąpić merytorycznej oceny przesłanek o wpis do rejestru zabytków, która winna być przedmiotem odrębnego postępowania.

Podjęcie pracy przez osobę niepełnosprawną w pełnym wymiarze godzin świadczy o zakresie jej samodzielności, który nie uzasadnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi. Zmiany okoliczności uzasadniają uchylenie decyzji przyznającej świadczenie.

Skarga kasacyjna B. B. dotycząca odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego została oddalona przez NSA, które uznało za prawidłowe stosowanie przepisów prawa przez organy podatkowe i WSA. Brak uzasadnienia zarzutów procesowych skutkuje utrzymaniem w mocy wcześniejszego orzeczenia.

Decyzja odmowna o wpisie budynku do rejestru zabytków podlega uchyleniu w przypadku braku pełnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla oceny historycznej wartości obiektu, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Zróżnicowanie stawek opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych jest prawnie uzasadnione celem poboru wody: niższe stawki mają zastosowanie wyłącznie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a w przypadku hurtowej sprzedaży stosuje się stawki wyższe.

W zakresie zastosowania stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych do różnych celów, należy przyjmować preferencyjne stawki tylko dla poboru wód przeznaczonych do spożycia przez ludność. Działania te nie obejmują hurtowej odsprzedaży wody do innych podmiotów, która wymaga wyższych opłat.

Dopuszczalne jest przyjęcie różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód na podstawie celów poboru, co oznacza, że pobór na potrzeby podmiotów gospodarczych podlega stawce wyższej niż zaopatrzenie ludności w wodę przeznaczoną do spożycia.

Postanowienia organów skarbowych przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego pozostają w mocy, jeśli są zgodne z prawem i wydane w kontekście prawidłowej interpretacji okresów zwrotu VAT. Opóźnione doręczenie nie wpływa na ich skuteczność, jeśli nie powoduje proceduralnych uchybień mających wpływ na sprawę.

W przypadku braku wykazania czynności opodatkowanych przez podatnika, zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym następuje w terminie 180 dni, zgodnie z art. 87 ust. 5a ustawy o VAT, a nie w terminie 25 dni przewidzianym w art. 87 ust. 6a, którego zastosowanie wymaga wystąpienia dodatniej różnicy podatku.

Zabudowa na terenach zagrożonych powodzią, wymagająca uzgodnienia z Wodami Polskimi, jest co do zasady niedopuszczalna. Uzgodnienie pozytywne może wystąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy negatywne skutki dla zarządzania ryzykiem powodziowym są wysoce nieprawdopodobne lub nieistotne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość decyzji organów administracyjnych i Sądu Wojewódzkiego co do ustalenia opłaty planistycznej, podkreślając adekwatność zastosowanych procedur w sporządzeniu i ocenie operatu szacunkowego. Skarga nie wykazała podstaw do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia.

W przypadku, gdy decyzja zwrotowa jest opóźniona, zastosowanie znajduje art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co wyklucza naliczanie odsetek za zwłokę od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działania Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego dotyczące weryfikacji importowanej sklejki były zgodne z prawem i nie można im przypisać cechy bezczynności, uwzględniając rozsądność czasu potrzebnego do przeprowadzenia procedur analitycznych i kontrolnych w kontekście obowiązujących sankcji unijnych.

Brak bezczynności Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego; organ podejmował działania w ramach kontroli celnej zgodnie z przepisami prawa, nie przekraczając rozsądnego terminu dla zwolnienia towaru, uwzględniając obiektywne kryteria i nałożone przez prawo ograniczenia.

Prewspółczynnik ustalony na podstawie proporcji przychodów z opodatkowanej działalności lokalnego transportu zbiorowego do ogólnego przychodu miasta jest zgodny z art. 86 ust. 2a-2b u.p.t.u. i bardziej reprezentatywny niż standardowe metody.

Polski przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT, zawężając zwolnienie z VAT do ściśle regulowanych usług kształcenia, nieprawidłowo implementuje art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, co narusza jego cel oraz państwowy obowiązek zgodności z prawem unijnym.

Niedopłaty za media, rozliczane zaliczkowo, muszą być ujmowane proporcjonalnie w wydatkach miesięcznych przy rozliczaniu dodatku mieszkaniowego, co jest zgodne z art. 5 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Bezczynność organu administracji publicznej, polegająca na nieuzasadnionym odwlekaniu wydania decyzji, przy istnieniu pozytywnych uzgodnień i braku przeszkód prawnych, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające wymierzenie organowi grzywny.

Błędne pouczenie organu administracyjnego nie kreuje prawa do wniesienia środka zaskarżenia, a skarga kasacyjna musi wykazywać istotne naruszenie przepisów postępowania wpływających na wynik sprawy, co w niniejszym przypadku nie zostało spełnione.