Posiadaczem odpadów jest władający powierzchnią ziemi, a obowiązkiem tegoż posiadacza jest usunięcie odpadów, nawet jeśli ich wytwórcą była inna osoba. Domniemania prawne dotyczące posiadania mogą zostać obalone jedynie konkretnymi dowodami wskazującymi na innego posiadacza.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydujące znaczenie ma związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, przy czym obowiązek alimentacyjny innych osób nie wyklucza prawa do świadczenia.

Decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczące inwestycji w zakresie linii kolejowej wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska, a nie organ gminy, nawet gdy inwestycja obejmuje elementy infrastruktury towarowej, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. t u.i.o.ś.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność pełnej weryfikacji przesłanek z art. 155 k.p.a. w kontekście kontrowersji prawnych dotyczących zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki.

Organy administracyjne, wymierzając karę za przetwarzanie odpadów bez zezwolenia, powinny stosować przepis art. 189c k.p.a., sięgając do przepisów względniejszych subsydiarnie, a brak możliwości dokonania określonej miary może wpływać na przebieg postępowania decyzyjnego.

Zajęcie pasa drogowego bez posiadania stosownego zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt administracyjny, za który organ orzeka karę niezależnie od winy zajmującego, nawet gdyby był on informacyjnie wprowadzony w błąd przez organ, chyba że błąd ten jest wysoce jednoznaczny.

Brak ustalenia statusu strony przez organ administracyjny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności; decyzja podlega uchyleniu, jeśli w postępowaniu przed organem I instancji naruszono art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna kwestionująca unieważnienie patentu na wynalazek przez Urząd Patentowy RP została oddalona. Patent ten nie spełniał wymogu poziomu wynalazczego, gdyż dla znawcy techniki był oczywisty ze stanu techniki. W ocenie sądu przesłanka nieoczywistości nie została spełniona.

Posiadanie przez skarżącego wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie wyłącza jego odpowiedzialności za delikt administracyjny, gdy kontynuuje on zajmowanie pasa drogowego bez wymaganej zgody po upływie jego ważności, a jedynie informacyjne działanie organu nie usprawiedliwia braku zezwoleń.

Wprowadzenie do obrotu produktów z nieczytelnym oznakowaniem kraju pochodzenia narusza przepisy unijne dotyczące jakości handlowej, uzasadniając nałożenie kary. Naklejki informacyjne muszą być dostępne i widoczne bezpośrednio dla konsumenta.

NSA oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną, potwierdzając legalność decyzji Ministerstwa i prawidłowość jej kontroli przez WSA, uznając, iż nie zaistniało rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji odszkodowawczej z 1951 r.

Zrealizowany budynek nie miał cech budynku parterowego, gdyż użytkowe poddasze stanowiło kondygnację. Wymagało to uzyskania pozwolenia na budowę, a jego brak uzasadniał wstrzymanie prac przez organy nadzoru budowlanego.

Dla obligatoryjnego zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, przewidzianego w art. 64a ustawy o pomocy społecznej, wymagane jest prawomocne orzeczenie sądu o pozbawieniu władzy rodzicielskiej, co nie obejmuje orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu całkowitym.

Zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym może być wydane tylko na podstawie istniejących danych w rejestrach. Brak dokumentów uniemożliwia wydanie zaświadczenia, a organ nie ma obowiązku prowadzenia wyjaśnień na nowych dowodach.

W przypadku przewlekłego postępowania administracyjnego i bezczynności organu działania te mogą zostać uznane za rażące naruszenie prawa, będące podstawą do zasądzenia winy organu, co może rodzić konieczność nakładania sankcji finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję pierwszej instancji oparta była na prawidłowych podstawach naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, szczególnie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Skarga kasacyjna na decyzję SKO i wyrok WSA oddalona. Utrzymanie decyzji odmownej dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na skupie złomu, ze względu na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że lokalizacja inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko na obszarze oznaczonym jako tereny zabudowy mieszkaniowej i usług nieuciążliwych, niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania, uzasadnia odmowę wydania decyzji środowiskowej.

Decyzja organu administracyjnego, ustalająca wysokość administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego, jeśli doręczona w ustawowym terminie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym mogło stwierdzić naruszenie, nie ulega przedawnieniu i nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów administracyjnych, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy z powodu sprzeczności w ustaleniach faktycznych i niewystarczającej oceny materiału dowodowego w zakresie lokalizacji magazynowania odpadów.

Dopuszczalne jest ustalenie podwyższonej opłaty za odprowadzanie ścieków naruszających warunki pozwolenia wodnoprawnego, jeśli zostanie wykazane przekroczenie wartości wskaźników zanieczyszczeń i brak przesłanek do odstąpienia od opłaty.

Dopuszczenie odstępstw w decyzji o warunkach zabudowy wymaga szczegółowego i przekonującego uzasadnienia w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Ich brak skutkuje nieważnością podjętych decyzji z uwagi na naruszenie kryteriów praworządności w procesie administracyjnym.

Skarga kasacyjna wniesiona przez [...] i [...] dotycząca decyzji o ustaleniu odszkodowania za przejętą nieruchomość jest bezzasadna, gdyż sporządzony operat szacunkowy jest zgodny z przepisami prawa, a zarzuty kasacyjne nie spełniały wymogów proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając, że Minister Infrastruktury prawidłowo odmówił zgody na odstępstwo z uwagi na brak trwałego oznakowania pojazdu numerem identyfikacyjnym zgodnie z wymogami bezpieczeństwa.