Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa; naruszenia ustalone w postępowaniu wznowieniowym nie determinują automatycznie przesłanek nieważnościowych, a postępowania te mają odmienny charakter i cel prawny.

Decyzja administracyjna organu odwoławczego umarzająca postępowanie z powodu domniemanej bezprzedmiotowości jest nierzeczywista, gdy zgoda Ministerstwa wcześniej przyznana jest wciąż obowiązująca. Postępowanie powinno być rozpatrzone merytorycznie, a nie umarzane formalnie.

Prokurenci spółki z o.o. nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu z początku 2022 r., gdyż nie obejmowało ono prokurentów jako osoby "powołane" do pełnienia funkcji.

Sąd stwierdza, że wobec braku rzeczywistości transakcji oraz niewykazania należytej staranności przez podatnika, nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zaskarżone decyzje organów podatkowych były prawidłowe.

Wznowienie postępowania administracyjnego, w którym upłynął pięcioletni termin, uniemożliwia uchylenie decyzji administracyjnej, nawet w przypadku stwierdzenia jej sprzeczności z prawem materialnym lub procesowym.

Umowa o wykonanie tłumaczenia, która nie konkretyzuje indywidualnego, trwałego rezultatu, stanowi umowę o świadczenie usług podlegającą ubezpieczeniu zdrowotnemu, a nie umowę o dzieło. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko Sądu I instancji i organu administracji o właściwej kwalifikacji prawnej umowy.

Osoba składająca żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w kontekście odpowiedzialności zawodowej inżynierów budownictwa nie posiada automatycznie statusu strony, co uniemożliwia jej inicjowanie postępowania.

Bezczynność organu administracji publicznej nie musi automatycznie wiązać się z rażącym naruszeniem prawa, zwłaszcza gdy jej przyczyna leży po stronie innych uczestników postępowania.

Proces scalenia gruntów zgodny z ustawą o scalaniu i wymianie gruntów, realizuje cel poprawy warunków gospodarowania, nawet gdy nie spełnia wszystkich indywidualnych oczekiwań uczestników. Organy administracyjne mają prawo do uznaniowych decyzji, o ile nie jest przekroczona ich dowolność.

Skarga kasacyjna A. S. dotycząca cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług jest bezzasadna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów unijnych, a procedury celne i podatkowe nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące faktycznego pochodzenia towaru i retroaktywności cła uznano za nieuzasadnione.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287 skutecznie rozszerza ostateczne cło antydumpingowe na towary wysyłane z Kazachstanu i Turcji niezależnie od kraju ich pochodzenia, co uprawnia do jego poboru według przepisów retroaktywnych.

Wprowadzenie środków polityki handlowej w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego jest zgodne z rozporządzeniem unijnym, a rozszerzenie to nie wymaga dowodzenia pochodzenia z Rosji, lecz związane jest z ich wysyłką z Kazachstanu. Zmiana wartości celnej skutkuje prawidłowym przeliczeniem podatku VAT.

Postanowienie blokady rachunku bankowego oraz jej przedłużenie na 3 miesiące są zgodne z prawem, gdy istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a organy dysponują informacjami uzasadniającymi podejrzenie działalności związanej z wyłudzeniami skarbowymi.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary wysyłane z Kazachstanu, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/1287, było prawidłowe, a retrospektywne stosowanie tego środka było zgodne z prawem unijnym. Rozszerzające zastosowanie cła nie wymagało dowodzenia rosyjskiego pochodzenia towaru.

Złożenie protestu w przedmiocie oceny projektu finansowanego ze środków europejskich wymaga jednoznacznego identyfikowania zaskarżanych kryteriów, co wyklucza ponowną ocenę niezawartych w proteście kryteriów. W konsekwencji, brak literalnego wskazania niektórych kryteriów wyklucza kontrolę sądową ich oceny.

Skarga kasacyjna opierająca się na zarzutach naruszenia procedury doręczenia decyzji administracyjnych z 1958 r. oraz niedopuszczalności odwołania jest bezzasadna, gdyż decyzje te są w obrocie prawnym, a przesłanki dopuszczalności odwołania nie zostały spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny, w granicach skargi kasacyjnej, uznał za prawidłowe uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów administracyjnych, wskazując, że istnienie rodzeństwa nie stanowi samoistnej przesłanki odmowy świadczenia pielęgnacyjnego.

Faktury dokumentujące podatek naliczony muszą odzwierciedlać rzeczywiste transakcje; brak tej zgodności wyklucza prawo do odliczenia podatku VAT. Podatnik powinien dochować należytej staranności w weryfikacji kontrahentów; jej brak uniemożliwia powoływanie się na dobrą wiarę.

Produktu w postaci aromatu kawowego, będącego mieszaniną substancji zapachowych stosowanych w przemyśle spożywczym, nie należy kwalifikować do kodu CN 2103 90 90 (przyprawy), lecz właściwą klasyfikacją jest CN 3302 10 90, obejmujący mieszaniny zapachowe przeznaczone do produkcji przemysłowej.

Skarga kasacyjna dotycząca nałożenia rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego została oddalona z uwagi na zgodność zastosowania regulacji unijnych celnych oraz brak dowodów świadczących o niezasadności naliczenia cła.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawne rozciągnięcie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz towarów z Kazachstanu miało podstawę w unijnych regulacjach, skutecznie komunikowanych i obowiązujących przed zakończeniem importu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego oraz wyliczenie dodatkowego podatku od towarów i usług jako zgodne z przepisami prawa unijnego oraz krajowego, potwierdzając prawidłowość decyzji administracyjnej i oddalając skargę kasacyjną.

Umowa zawarta przez C. S.A. była umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło, co skutkowało obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego dla podmiotu realizującego umowę. Wyrok NSA potwierdził zgodność z prawem decyzji Prezesa NFZ oraz odrzucił argumentację o błędnej kwalifikacji prawnej umowy.

Uchwała planu miejscowego określająca strefy zieleni jako integralny element zabudowy nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym, gdyż przeciwdziała sprzeczności funkcji terenów i nie wymaga wyodrębnienia liniami rozgraniczającymi.