Brak podstaw do przyznania pomocy na podstawie § 3 ust. 3 rozporządzenia z 21 kwietnia 2023 r., gdy rolnik nabywa zboża, będąc jednocześnie podmiotem skupującym w związku z produkcją zwierzęcą.

Dopuszczalne i skuteczne było doręczenie decyzji organów podatkowych pełnomocnikowi stronom za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego, co nie narusza przepisów regulujących procedurę doręczeń i stanowi skuteczność prawna doręczenia decyzji, a przychody rozliczane za 2018 rok uwzględniają zaliczkowość faktury jako właściwą.

NSA uznał, że uchwała Rady Gminy Kosakowo mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy, nie naruszając interesu prawnego właścicieli działek poprzez dopuszczalne zmiany w studium przestrzennym.

Skarga kasacyjna Wojewody Mazowieckiego na wyrok WSA została oddalona, gdyż wprowadzone w planie miejscowym zmiany są zgodne z prawem oraz uwzględniają specyfikę zagospodarowania terenu, nie naruszając przy tym istotnie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Brak podstaw do zmiany decyzji o cłach antydumpingowych i podatku VAT przez organy celne, ze względu na zasadność ustaleń dotyczących zmiany producenta i prawidłowości nałożonej stawki cła antydumpingowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji Europejskiej.

Wydanie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji ograniczającej się wyłącznie do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bez jednoczesnego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania, stanowi naruszenie normy kompetencyjnej o charakterze bezwzględnie obowiązującym.

Skarga kasacyjna C. Sp. z o.o. podlega oddaleniu, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez WSA oraz PARP nie zostały uzasadnione. Ocena projektu przez PARP oraz akceptacja tej oceny przez WSA była zgodna z przepisami ustawy wdrożeniowej.

Decyzja administracyjna o negatywnym uzgodnieniu koncesji na wydobycie kopalin jest zgodna z obowiązującym studium uwarunkowań i niepodlegająca zmienności pod wpływem późniejszych okoliczności faktycznych, w tym uchwalenia miejscowego planu po wydaniu decyzji.

Odmowa odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia do CRBR była zgodna z prawem. Zastosowanie zasady proporcjonalności oraz obiektywistyczna ocena wagi naruszenia prawa, wykluczały możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. – naruszenie miało charakter długotrwały i było istotne dla interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak podstaw do sumowania kar za przekroczenie norm w transporcie drogowym nie wpływa na wysokość nałożonej kary, o ile suma kar przekracza ustaloną ustawowo granicę, co skutkuje oddaleniem skargi na decyzję o nałożeniu kar.

W przypadku odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe, dla skorzystania z przesłanki uwalniającej od tej odpowiedzialności konieczne jest zgłoszenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie rozumianym zgodnie z prawem upadłościowym, a niewykonanie jednego z wymagalnych zobowiązań pieniężnych może stanowić podstawę do uznania dłużnika za niewypłacalnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej Spółki było uzasadnione, ponieważ nie wykazano naruszeń procedur prawnych ani prawa materialnego przez sądy. Zarzuty w skardze kasacyjnej nie podważały skutecznie ustaleń faktycznych ani zastosowania prawa przez Sąd I instancji.

Pod pojęciem udzielenia pożyczki w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. nie mieści się incydentalna pożyczka od rodzica, która nie posiada charakteru działalności zarobkowej. Zwalnia z podatku pożyczki pod warunkiem spełnienia określonych formalnych przesłanek.

Postępowanie administracyjne w zakresie nienależnie pobranych świadczeń musi być dwufazowe: najpierw decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne, następnie decyzja o zwrocie. Zasadność skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przestrzegania tego rozdzielenia zgodnie z art. 92 ustawy o wspieraniu rodziny.

Statek, na którym pracował Skarżący, nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyklucza możliwość rozliczania podatkowego w Norwegii na podstawie ulgi abolicyjnej zgodnie z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego było prawidłowo uznane przez WSA jako uzasadnienie uchylenia decyzji SKO, przy braku istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do wymogów homologacji.

Zarządzenie NSA: Stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na decyzję o rejestracji pojazdu z oczywistym, lecz nie rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz doprecyzowanie zakresu zgodności prawa krajowego z przepisami unijnymi dotyczącymi homologacji.

Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się przepisem art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną, uzasadnioną niewłaściwym sformułowaniem zarzutów kasacyjnych, które nie spełniają wymogów p.p.s.a., nie pozwalając tym samym na skuteczne postępowanie kontrolne.

Członek zarządu spółki zobowiązany jest, aby we właściwym czasie zgłosić wniosek o upadłość lub zapewnić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, w przeciwnym razie ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Brak osób pozwalających na zastosowanie przesłanki egzoneracyjnej skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o odpowiedzialności.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla wstrzymania wykonania decyzji podatkowej musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo jej nieważności. Doręczenie stanowi element procedury, a nie podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzono brak rażącego naruszenia prawa w decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r.

Sąd kasacyjny uznał, że warsztat mechaniki pojazdowej nie spełnia wymogów dobrego sąsiedztwa oraz kontynuacji funkcji, naruszając istniejący ład przestrzenny, co uzasadniało odmowę ustalenia warunków zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że czynności planowane przez Skarżącą, związane z działalnością Fundacji Rodzinnej, mogą stanowić unikanie opodatkowania, co uzasadnia odmowę wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej.