Oddalenie skargi kasacyjnej P. [...] S.A. przez NSA wobec braku naruszenia prawa materialnego i proceduralnego. Podatek od nieruchomości obejmuje opodatkowanie gruntu jako samodzielnego przedmiotu, nie będącego częścią budowli kolejowej.
Odwołując się do art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "ważny interes podatnika" musi być oceniany wszechstronnie, z uwzględnieniem całokształtu sytuacji majątkowej, a nie jedynie jako okoliczność wymagająca nadzwyczajnych rozwiązań.
Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości zdarzeń i stanów faktycznych zaistniałych przed 1 stycznia 2025 r. stosuje się art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą, niezależnie od późniejszej nowelizacji oraz odroczenia skutku wyroku TK SK 14/21. Kontener telekomunikacyjny niepowiązany trwale z gruntem, możliwy do przeniesienia bez uszkodzenia konstrukcji, stanowi budowlę
Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów istniejących w okresie sprzed 1 stycznia 2025 r. stosuje się definicje budynku i budowli z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. w ówczesnym brzmieniu; późniejsza legalna definicja trwałego związania z gruntem nie może działać retroaktywnie. Kontener telekomunikacyjny możliwy do przeniesienia bez rozbiórki i uszkodzenia konstrukcji, nieprzymocowany trwale do podłoża
Wydanie wyroku nakazowego za czyn z art. 180a k.k. jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości, czy w dacie czynu obowiązywała decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja wydana w wykonaniu zakazu prowadzenia pojazdów nie może przedłużać okresu obowiązywania tego środka karnego ani ustanawiać bezterminowego cofnięcia uprawnień.
W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego sąd ma obowiązek orzec zakaz określony w art. 41 § 1a k.k., niezależnie od wykonywania przez sprawcę działalności związanej z małoletnimi i związku czynu z taką działalnością. Przy zbiegu takich przestępstw zakaz należy orzec za każdy czyn, a następnie wymierzyć łączny środek karny.
Zgodnie z ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmiany w ewidencji gruntów mające charakter naprawczy nie mogą mieć zastosowania wstecz do celów podatkowych; wiążące dla organów pozostają dane ewidencyjne obowiązujące w okresie rozliczeniowym.
Przedmiotem kary łącznej na podstawie art. 85 § 1 k.k. mogą być wyłącznie istniejące w dniu wyrokowania, prawomocnie orzeczone kary za zbiegające się przestępstwa. Sąd wydający wyrok łączny ma obowiązek wszechstronnie ustalić aktualny stan prawny wszystkich skazań; objęcie węzłem kary uchylonej i zastąpionej grzywną za wykroczenie stanowi rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k.
Grunty używane w działalności gospodarczej mogą być opodatkowane wyższą stawką podatkową, nawet jeśli są częścią infrastruktury kolejowej; zwolnienia z podatku nie obejmują nieczynnej infrastruktury kolejowej.
Bez prawidłowego doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego nie można uznać, że decyzja ta wywołuje skutki prawne. Naruszenie trybu doręczenia może skutkować uchyleniem decyzji podatkowej.
Powołanie się przez podatnika w trakcie czynności sprawdzających na fakt otrzymania darowizny, która nie została uprzednio zgłoszona, skutkuje opodatkowaniem sankcyjną stawką 20%, niezależnie od przeznaczenia tej darowizny. Art. 15 ust. 4 i art. 6 ust. 4 u.p.s.d. mają zastosowanie w takim kontekście.
Postępowanie egzekucyjne było niedopuszczalne, gdyż organ nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 6 § 1 u.p.e.a., szczególnie uchylania się od wykonania obowiązku przez skarżącą. NSA potwierdził prawidłowość oceny WSA, wskazując na brak naruszenia prawa w postępowaniu organu pierwszej instancji.
Wyrażenie przez pełnomocnika zgody, o której mowa w art. 35e ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) nie uchyla możliwości doręczenia w postępowaniu pełnomocnikowi pisma pod adres wskazany w pełnomocnictwie, lecz de lege lata uprawnia organ do doręczenia pisma, adresowanego do pełnomocnika na jego konto w e-Urzędzie Skarbowym,
Doręczony w formie wydruku dokument elektroniczny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności spełnia wymagane prawem formalne standardy zgodności, co uzasadnia zastosowanie środków egzekucyjnych w postępowaniu zabezpieczającym.
Izba Administracji Skarbowej jako jednostka budżetowa może być prawidłowo oznaczona jako dłużnik zajętej wierzytelności, działając w imieniu Skarbu Państwa, zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.e.a.
Wniesienie skargi na czynność zabezpieczającą nie może kwestionować zasadności czynności zabezpieczającej w postępowaniu zabezpieczającym, chyba że wykazane jest naruszenie przepisów egzekucyjnych, czego w niniejszym przypadku nie stwierdzono, tym samym skarga kasacyjna została oddalona.
Decyzja odmowna w przedmiocie ulgi płatniczej została prawidłowo utrzymana w mocy przez Sąd, gdyż brak było przesłanek z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniających przyznanie ulgi w świetle ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej.
Dla zastosowania zabezpieczenia na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wystarczy uprawdopodobnienie, na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, uzasadnionej obawy niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego. Istotne zaniżenie zobowiązań podatkowych, oceniane łącznie z brakiem majątku pozwalającego na skuteczne zabezpieczenie lub egzekucję, może samodzielnie uzasadniać taką obawę, mimo
Znaczne zaniżenie zobowiązań podatkowych, oceniane łącznie z sytuacją majątkową podatnika, w tym brakiem składników majątku pozwalających na skuteczne ustanowienie rzeczowego zabezpieczenia, może uzasadniać obawę niewykonania zobowiązania w rozumieniu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Przesłanka ta nie wymaga wykazania trwałego nieuiszczania należności ani wyzbywania się majątku. Zasada z art. 2a o.p
W postępowaniu ze skargi na czynność zabezpieczającą, o której mowa w art. 54 § 1 pkt 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a., organ nie ma obowiązku wzywania zobowiązanego do wskazania alternatywnego środka zabezpieczenia ani do wykazania jego skuteczności, jeżeli skarga spełnia wymogi art. 54 § 2 u.p.e.a. Ocena dolegliwości środka wymaga uwzględnienia zarówno interesu zobowiązanego, jak i skuteczności zabezpieczenia
Organy administracyjne są uprawnione do korzystania z danych dotyczących zużycia wody jako metody szacunkowej przy ustalaniu liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, co wpływa na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
NSA potwierdza, że prawidłowe doręczenie decyzji w trybie awiza uzasadnia stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a zarzuty proceduralne skarżącego dotyczące doręczenia zastępczego są bezpodstawne.