Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż uchylenie czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 58 §2 u.p.e.a. wymaga łącznego zaistnienia przesłanek: ważnego interesu zobowiązanego, braku sprzeczności z interesem wierzyciela oraz nabycia praw przez osoby trzecie. Brak spełnienia chociaż jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość uchylenia czynności.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, potwierdził prawną dopuszczalność kontynuowania egzekucji pomimo oczekujących wniosków o ulgi w spłacie, wskazując na brak przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wynikających z art. 59 § 1 u.p.e.a., oddalając skargę M. Sp. z o.o.

W przypadku braku istnienia prawa użytkowania wieczystego administracyjne postępowanie dotyczące jego przekształcenia w prawo własności staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Cofnięcie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, w przypadku udokumentowanego poświadczenia nieprawdy, jest zgodne z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ administracyjny musi zastosować tę sankcję niezależnie od stopnia winy czy intencji diagnosty.

NSA uznał, że cele wywłaszczenia działek jako strefy ochronnej zostały zrealizowane, co wyklucza możliwość ich zwrotu, potwierdzając utrzymanie mocy decyzji organów administracyjnych.

Z perspektywy art. 13 § 1 u.p.e.a. niezasadnym jest zwolnienie z egzekucji środków pieniężnych, jeśli zobowiązany nie wskazał alternatywnego majątku dla egzekucji, a zobowiązanie egzekucyjne nie zakłóca znacząco bieżącej działalności zobowiązanego.

Zatrzymanie prawa jazdy za wykroczenie polegające na przekroczeniu prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym jest zgodne z prawem, o ile decyzja ostateczna jest wstrzymana do prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. NSA potwierdza zasadność decyzji odmowy zwrotu dokumentu przed tym terminem.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania przekroczenia granic uznania administracyjnego i brak podstaw do przyjęcia naruszenia prawa w decyzji o odmowie zasiłku celowego.

Zgodnie z art. 29 ust. 4 udp organ może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na drogę klasy GP, jeśli lokalizacja zagraża bezpieczeństwu ruchu. Odmowa jest uzasadniona, gdy istnieje alternatywny dojazd.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, iż postępowanie wszczęto po 19 września 2020 r., co uzasadnia zastosowanie przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu po nowelizacji, skutkując tym samym prawidłowym nałożeniem obowiązku rozbiórki na właścicieli nieruchomości.

W zakresie budowy obiektu budowlanego tymczasowego, którego budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę może być uznana za samowolę, kluczowe jest ustalenie kwestie trwałego związania z gruntem oraz daty realizacji w kontekście zmian prawnych. Wadliwa ocena dowodów i ustalenia faktyczne mogą skutkować uchyleniem decyzji nakazujących rozbiórkę.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oddalając skargę kasacyjną i potwierdzając, że brak kompletnych akt nie pozwala na weryfikację zasadności dodatkowego zobowiązania podatkowego. Sankcja podatkowa wymaga pełnej legalności postępowania oraz kompletności przedstawionych dowodów.

Status wspólnika spółki jawnej, wynikający z wpisu do KRS, determinuje obowiązek ubezpieczeniowy niezależnie od faktycznej działalności spółki, tym samym upadłość likwidacyjna spółki nie wpływa na obowiązek ubezpieczeniowy wspólnika.

Decyzja organu II instancji wydana z naruszeniem reguł oceny dowodów winna być uchylona, o ile stwierdzona nierzetelność w zakresie ustaleń faktycznych mogła wpłynąć na prawidłowość rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na zgodność sentencji z prawem.

Zastosowanie zasady reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego; brak tych przesłanek uniemożliwia podwyższenie kary w instancji odwoławczej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uznania, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącego za błędne dane w systemie e-Toll była wadliwa, potwierdzając prawomocność zaskarżonego orzeczenia.

Organ administracji publicznej nie może pozostawić wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania, uznając za przetworzony, bez wydania decyzji, co stanowi bezczynność administracyjną.

Decyzja o rejestracji pojazdu, w przypadku braku wymaganego prawem świadectwa homologacyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa, niewyważalne stabilnością decyzji, co skutkuje jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu w przypadku oczywistego naruszenia przepisów prawa p.r.d. (z art. 72 ust. 1 pkt 3) jest zasadne, nawet gdy naruszenia te prowadzą do negatywnych skutków społeczno-ekonomicznych. Zasada zaufania do organów państwa nie uzasadnia legalizacji decyzji sprzecznych z prawem.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2026 r.: Oczywiste naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym przy rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów skutkuje stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej jako sprzecznej z zasadą praworządności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak świadectwa homologacji przy rejestracji pojazdu stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

W przypadku zwrotu należności celnych uiszczonych z naruszeniem prawa UE zasady ogólne prawa unijnego uzasadniają wypłatę odsetek niezależnie od wyłączeń przewidzianych w art. 116 ust. 6 UKC.

Brak rozpoznania wniosków o ulgę w spłacie zadłużenia składkowego nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak istotnego wpływu naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna wniesiona przez M.-T. Sp. z o.o. została oddalona, a rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych uznane za zgodne z prawem, bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy.